Uzasadnienie
W wyniku rozpatrzenia wniosków spółki z o.o. "B." w W., Urząd Skarbowy W.-Ś. dwudziestoma czteroma decyzjami z dnia 12 czerwca 1996 r., (...), odmówił uwzględnienia żądań w sprawie zwrotu podatku importowego w łącznej kwocie 33.037,70 zł w związku z przedłożeniem dokumentów powrotnego wywozu zaimportowanego towaru i umorzył prowadzone postępowania. W uzasadnieniach decyzji zwrócono uwagę, że wbrew twierdzeniom spółki, obowiązujące przepisy prawa nie przewidują zwolnienia od początku z tytułu powrotnego wywozu, o którym mowa. Nie jest on bowiem eksportem towaru w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./. Urząd Skarbowy zaznaczył również, że w rozpatrywanym przypadku nie znajdował zastosowania art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 25 listopada 1993 r. o podatku importowym od towarów i usług sprowadzonych lub nadsyłanych z zagranicy /Dz.U. nr 123 poz. 551 ze zm./, jak inne przepisy tej ustawy.
W odwołaniach od tych decyzji podniesiono, że art. 6 ust. 1 drugiej z wymienionych ustaw stanowi o zwolnieniu od podatku importowego towarów zwolnionych od cła na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne /Dz.U. 1994 nr 71 poz. 312/, co - zdaniem spółki - stwarzało podstawę do ubiegania się o zwrot podatku.
Decyzją z dnia 30 września 1996 r., (...), Izba Skarbowa w W. utrzymała w mocy zaskarżone decyzje. W jej uzasadnieniu wskazano, iż powoływanie się przez odwołującą spółkę na art. 6 ust. 1 ustawy o podatku importowym od towarów i usług sprowadzanych lub nadsyłanych z zagranicy było w rozpoznawanej sprawie nietrafne i nieuzasadnione. Przepis ten odnosi się do zwolnień od podatku importowego, nie zaś jego zwrotu, w przypadku gdy od towarów nie pobiera się cła zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy - Prawo celne. W myśl tego przepisu, wolny od cła jest powrotny przywóz towaru, co oznacza, iż aby mógł on znaleźć zastosowanie musi najpierw nastąpić wywóz towaru za granicę, a następnie jego powrotny przywóz. Sytuacja taka nie zachodziła, wobec czego - jak podkreśliła Izba Skarbowa - nie można było uwzględnić wniosku spółki. W dalszej części uzasadnienia, organ odwoławczy zauważył, że nie zostały spełnione przesłanki, od zaistnienia których uzależniono możliwość rozliczenia podatku importowego na warunkach określonych w art. 19 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
W jego ocenie, czynności polegającej na zwrocie reklamacyjnym towaru nie stanowią czynności wymienionej w art. 2 tejże ustawy. Konsekwencją takiej kwalifikacji analizowanej czynności jest ustalenie, iż powrotny wywóz towaru, który następuje w rezultacie reklamacji nie jest eksportem towarów w rozumieniu art. 4 pkt 4 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
W skardze do NSA zarzucono decyzji Izby Skarbowej w W. naruszenie art. 6 ust. 1 ustawy o podatku importowym od towarów sprowadzanych lub nadsyłanych z zagranicy w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy - Prawo celne. Zdaniem skarżącej spółki, pierwszy z tych przepisów odnosi się także do towarów powrotnie wywożonych za granicę /towarów zwracanych, o ile - jak w rozpatrywanym przypadku - nastąpił zwrot cła/. W konkluzji skargi zasygnalizowano, iż nie było intencją ustawodawcy to, aby pobierać podatek od towarów importowych, które nie zostały w Polsce skonsumowane i opuściły polski obszar celny z różnych przyczyn /np. reklamacji/.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie, podtrzymując argumentację ujawnioną przez organy podatkowe w trakcie toczącego się przed nimi postępowania. Izba Skarbowa w W. swoje wywody zamknęła stwierdzeniem, iż "Strona nie wykazuje zrozumienia tematu sporu w niniejszej sprawie".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Jakkolwiek trudno uznać sposób sformułowania osnowy oraz powołania podstawy prawnej decyzji organu pierwszej instancji za prawidłowy, to jednak nie kwalifikuje to do wzruszenia będącej przedmiotem skargi decyzji. Z analizy całości uzasadnienia decyzji podjętych przez organ pierwszej instancji wynika, iż w istocie odmówiono w nich uwzględnienia wniosku spółki. Uchybienie tego organu naprawił częściowo organ odwoławczy powołując pełną, materialnoprawną podstawę zapadłego rozstrzygnięcia oraz przyznając, że decyzjami pierwszoinstancyjnymi "odmówiono zwrotu podatku importowego". Zasadnym jawi się zatem twierdzenie, iż choć jako podstawę prawną tych decyzji wskazano art. 105 Kpa, były one "merytorycznym" rozstrzygnięciem w sprawie zainicjowanej z wniosku spółki z o.o. "B.".
Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela stanowisko Izby Skarbowej w W. co do błędnej interpretacji przez spółkę przepisów art. 6 ust. 1 ustawy o podatku importowym od towarów sprowadzanych lub nadsyłanych z zagranicy i art. 20 ust. 1 ustawy - Prawo celne. Stosownie do pierwszego z tych przepisów, zwalnia się od podatku importowego towary zwolnione od cła m.in. na podstawie art. 20 ust. 1 drugiej z wymienionych ustaw. Z kolei ten przepis stanowił wyraźnie, iż powrotny wywóz towaru za granicę jest wolny od pozwolenia wymaganego zgodnie z art. 7 ustawy, a powrotny przywóz towaru do kraju jest wolny od takiego pozwolenia i od cła, jeżeli tożsamość towaru została ustalona w sposób nie budzący wątpliwości na podstawie przedstawionych dokumentów pierwotnej odprawy celnej. W art. 20 ust. 2 ustawy - Prawo celne określono jeszcze przypadki, w których podmiotowi dokonującemu przywozu towarów z zagranicy zwraca się - w razie pierwotnego ich wywozu - pobrane cło.
Wprawdzie w art. 20 ust. 1 ustawy użyto /jak wyeksponowano to w skardze/ sformułowania "powrotny wywóz towaru za granicę", jednakże tę część hipotezy przepisu prawa powiązano ze zwolnieniem od pozwolenia wymaganego przez jeden z wcześniejszych przepisów ustawy - Prawo celne. Argumentacja zaprezentowana przez spółkę z o.o. "B." w trakcie postępowania przed organami podatkowymi oraz w skardze do naczelnego Sądu Administracyjnego sprowadza się więc do całkowicie dowolnej, wręcz "wybiórczej" interpretacji art. 6 ust. 1 ustawy o podatku importowym od towarów sprowadzanych lub nadsyłanych z zagranicy w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy - Prawo celne.
Należy przy tym wspomnieć, iż skarżąca spółka zdaje się nie dostrzegać dystynkcji między dyspozycjami przepisów art. 20 ust. 1 i 2 ustawy - Prawo celne /w ust. 1 posłużono się zwrotem: "jest wolny od (...) ", a w ust. 2 określonym "zwraca się"/. Jak trafnie przyjęły organy podatkowe, stanowiący o zwolnieniu od cła przepis art. 20 ust. 1 ustawy - Prawo celne, odnosił się wyłącznie do powrotnego przywozu towaru do kraju.
Ponieważ wzmiankowane wcześniej uchybienia, których dopuścił się organ pierwszej instancji nie miały wpływu na wynik sprawy i co do swej istoty zostały usunięte przez wydanie decyzji organu odwoławczego, na mocy art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, należało orzec jak w sentencji.