Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 12 grudnia 1998 r., III SA 1576/97

Teza

Na mocy art. 2 ust. 3 pkt 2 i 5 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ opodatkowane są również usługi świadczone dla pracowników zatrudnionych przez podatnika nawet bez pobrania należności.

Uzasadnienie

Decyzją z dnia 12 kwietnia 1996 r. Urząd Skarbowy W. na podstawie art. 5 ust. 3 Ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. nr 108 poz. 486 ze zm./ i art. 10 ust. 2, art. 15 ust. 1, art. 18 ust. 1, art. 27 ust. 5 pkt 1 w zw. z art. 27 ust. 4 i art. 32 ust. 1 Ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ określił wysokość zobowiązania podatkowego dla "E." spółki z o.o. w podatku od towarów i usług za miesiąc czerwiec 1994 r. w sposób następujący:

1/ podatek należny - 1.323.947.000 st. zł. 2/ sankcja z art. 27 ust. 5 pkt 1 ustawy o VAT - 30.844.000 st. zł 3/ podatek naliczony - 1.203.800.000 st. zł 4/ kwota podlegająca wpłacie do urzędu - 150.991.000 st. zł.

W uzasadnieniu stwierdzono, że spółka wystawiła noty obciążeniowe z dnia 12 września 1994 r. dotyczące zwrotu kosztów wynajęcia sal konferencyjnych o numerach na kwotę 140.197.800 zł bez podatku VAT. Podstawę rozliczeń stanowiły faktury Nr 25281 z dnia 28 maja 1994 r. oraz z dnia 31 maja 1994 r. wystawione odpowiednio przez "Hotel B." oraz "Hotel F.".

Tym samym zostały naruszone art. 15 ust. 1 oraz art. 32 ust. 1 cytowanej ustawy o podatku od towarów i usług.

Przepisy o podatku od towarów i usług nie przewidują "refakturowania", a więc koszty poniesione przez podatnika powinny być wkalkulowane w ogólny koszt usługi i opodatkowane stawką 22 procent. W związku z tym naruszył on obowiązki, o których mowa w art. 27 ust. 4 cytowanej ustawy i tym samym podlega sankcji, o której mowa w jej art. 27 ust. 5 pkt 1.

W odwołaniu od tej decyzji podatnik, wnosząc o jej uchylenie, zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych, mający wpływ na treść rozstrzygnięcia.

W jego uzasadnieniu stwierdził, że nie świadczył żadnej usługi dla innych firm uczestniczących w szkoleniu ACCA, lecz był jednym ze współorganizatorów konferencji. Wszystkie faktury zostały wystawione jedynie formalnie na Spółkę na podstawie wcześniejszych ustaleń z współorganizatorami konferencji, a następnie koszty zostały podzielone proporcjonalnie między wszystkie firmy partycypujące w jej organizacji i udokumentowane wystawieniem not debetowych. Nie można więc mówić o naruszeniu art. 32 ust. 1 cytowanej wyżej ustawy, gdyż podatnik nie wykonywał żadnej czynności wymienionej w jej art.

2. Decyzją z dnia 19 sierpnia 1997 r. Izba Skarbowa w W. na podstawie art. 138 par. 1 pkt 2 Kpa oraz art. 5 ust. 1 i 3 cytowanej ustawy o zobowiązaniach podatkowych, art. 2 ust. 3 pkt 5, art. 10 ust. 2, art. 15 ust. 1, art. 27 ust. 4 i 5 pkt 1, art. 32 ww. ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. i art. 3 ustawy z dnia 21 listopada 1996 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym i o zmianie ustawy karnej skarbowej /Dz.U. nr 137 poz. 640/ uchyliła zaskarżoną decyzję w części dotyczącej ustalonej sankcji i ustaliła dodatkową kwotę zobowiązania w wysokości 925 zł.

W uzasadnieniu podzielono stanowisko organu I instancji co do zasady wymiaru podatku, uchylając decyzję częściowo w związku ze zmianą stanu prawnego wprowadzoną art. 3 cytowanej ustawy z dnia 21 listopada 1996 r. Jednocześnie podkreślono, że zgodnie z art. 2 ust. 3 pkt 5 cytowanej ustawy opodatkowaniu podatkiem VAT podlega również świadczenie usług, choćby bez pobrania należności. Zatem strona zobowiązana była zaewidencjonować wynajęcie sal konferencyjnych rachunkami uproszczonymi. Hotele mogły również wystawić faktury dla każdego ze współorganizatorów oddzielnie.

W skardze do naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, przedstawił zarzuty jak w odwołaniu od rozstrzygnięcia organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę strona przeciwna podtrzymała swoje stanowisko.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga nie jest zasadna. Organizacja, czy jak twierdzi skarżąca, współorganizacja konferencji, jest usługą w rozumieniu art. 2 ust. 1 i art. 4 pkt 2 cytowanej ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. Jak wynika z załącznika Nr 2 do tej ustawy nie została ona zwolniona od podatku VAT.

Nie jest również wymieniona w załącznikach nr 3 i 4 jako opodatkowana stawką podatku w wysokości 7 procent.

Tak więc na mocy art. 18 ust. 1 ww. ustawy stawka podatku w niniejszej sprawie wynosiła 22 procent.

Zgodnie z jej art. 32 w takim wypadku podatnik obowiązany jest wystawić rachunek /fakturę/ stwierdzającą sprzedaż usługi spełniający wymogi formalne określone w tym przepisie, czego skarżąca nie uczyniła.

Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze Izba Skarbowa nie naruszyła prawa materialnego, ani też procesowego.

Na mocy art. 2 ust. 3 pkt 3 i 5 ustawy o VAT opodatkowane są również usługi świadczone dla pracowników zatrudnionych przez podatnika i to nawet bez pobrania należności.

W niniejszej sprawie natomiast bezspornym jest, iż konferencja została zorganizowana dla pracowników firm, które były adresatami not obciążeniowych i samego podatnika. Skoro zatem zgodnie, jak twierdzi, z umową, opłacał on wszystkie koszty, w tym wydatki związane z wynajmowaniem sal konferencyjnych, to był obowiązany do wystawiania faktur, o których mowa wyżej. Zaniedbując tego obowiązku, co naruszało postanowienia art. 27 ust. 4, podlegał tym samym sankcjom, o których mowa w art. 27 ust. 5 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym w brzmieniu obowiązującym w momencie wydawania decyzji przez Izbę Skarbową tj. wprowadzonym cyt. ustawą z dnia 21 listopada 1996 r. o zmianie tejże ustawy.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 27 ust. 1 Ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzeczono jak w sentencji.