Uzasadnienie
Decyzją z 10 listopada 1994 r. Urząd Skarbowy (...) wymierzył spółce z ograniczoną odpowiedzialnością "AGRO" podatek od towarów i usług za miesiąc styczeń 1994 r., powołując się na art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./, artykuły 10 ust. 2 i art. 27 ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./, a także na par. 31 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 12 maja 1993 r. w sprawie podatku od towarów i usług /Dz.U. nr 39 poz. 176 ze zm./.
W uzasadnieniu stwierdził, że w ewidencji zakupu spółki ujęto rachunek, który nie może być podstawą do obniżenia kwoty podatku należnego, ponieważ nie jest fakturą. Oznacza to, że spółka zawyżyła podatek naliczony, co pociąga za sobą sankcję w postaci trzykrotności zawyżenia.
Spółka odwołała się od decyzji organu I instancji i wywiodła, że według Małego Słownika Języka Polskiego wyrazy "rachunek" i "faktura" mają to samo znaczenie.
Decyzją z 7 października 1996 r. Izba Skarbowa (...) utrzymała w mocy zaskarżona decyzję, podkreślając, że według art. 25 ust. 1 pkt 4 lit. "a" ustawy VAT obniżenia podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika towarów, których zakup został udokumentowany rachunkiem uproszczonym. Ponadto również art. 19 ust. 2 wspomina o fakturach, a nie o rachunkach.
Spółka "AGRO" wniosła skargę na decyzję izby skarbowej i zarzuciła, że sporny rachunek nie jest rachunkiem uproszczonym, lecz rachunkiem VAT. Ponownie powołała się na Mały Słownik Języka Polskiego, a nadto zwróciła uwagę, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 31 stycznia 1995 r. /SA/Lu 672/94/ wyraził pogląd, iż o tym, czy dowód sprzedaży może być uznany za fakturę VAT, decyduje jego treść, a nie blankiet lub jego nazwa.
Skarżąca podkreśliła, że treść spornego rachunku zawiera dane przewidziane w par. 19 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 12 maja 1993 r. w sprawie podatku od towarów i usług.
Izba skarbowa wniosła o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w decyzji. Dodatkowo zauważyła, że z formalnego punktu widzenia faktura VAT różni się od rachunku uproszczonego nazwą /oznaczeniem/. Uwagi dotyczące rachunku uproszczonego tym bardziej odnoszą się do "rachunku", którego ustawa nie przewiduje.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Nie ma racji skarżąca, poszukując w słownikach języka polskiego znaczenia wyrazów zdefiniowanych w ustawie.
Myli się jednak także izba skarbowa, upatrując w nazwie zasadniczą różnicę między fakturą a rachunkiem uproszczonym. Tymczasem oba dokumenty różnią się przede wszystkim treścią, co wynika z porównania par. 19 i par.
- Sporny rachunek nie ma charakteru uproszczonego, gdyż zawiera więcej elementów niż wymaga par. 29 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 12 maja 1993 r. w sprawie podatku od towarów i usług /Dz.U. nr 39 poz. 176 ze zm./ np. numer identyfikacyjny odbiorcy, stawkę podatku VAT, datę wykonania usługi obok daty wystawienia rachunku itp. Porównując treść rachunku z elementami faktury wymaganymi przez par. 19 ust. 1, dochodzi się do wnioski, że brak tylko oznaczenia "faktura VAT" /par. 19 ust. 1 pkt 3/ oraz brak numeru identyfikacyjnego sprzedawcy /par. 19 ust. 1 pkt 3/. W konsekwencji przedmiotowy rachunek bardziej zbliżony jest treścią do faktury niż do rachunku uproszczonego.
Reasumując, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że pominięcie w dokumencie wyrazu "faktura" i numeru identyfikacyjnego wystawcy nie pozbawia możliwości uznania dokumentu za fakturę w rozumieniu art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./. Wspomniany przepis nie wymaga zapisania w fakturze brakujących w rozpatrywanej sprawie elementów, a wymogi stawiane przez par. 19 ust. 1 wymienionego wyżej rozporządzenia mają tylko charakter pomocniczy /por. np. wyrok NSA z dnia 12 września 1995 r., SA/Wr 33/95; Adam Bącal -"Podatek od towarów i usług w orzecznictwie sądowym", Warszawa, 1997 str. 252/. Ta liberalna wykładnia powinna mieć w sprawie tym bardziej zastosowanie, że dowód sprzedaży wystawiono w pierwszym miesiącu obowiązywania nowelizacji ustawy, na podstawie której wyrazy "rachunek /fakturę/" w art. 32 zastąpiono wyrazem "fakturę lub rachunek uproszczony" /Dz.U. nr 129 poz. 599/. (...)