Uzasadnienie
Burmistrz Miasta Ł. decyzją z dnia 13 lutego 1992 r. wymierzył Kazimierzowi P. podatek od nieruchomości za 1992 r. w kwocie 310.000 zł. Jak wynika z decyzji do podstawy opodatkowania zaliczono budynek mieszkalny o pow. 17 m2, pozostałe budynki o pow. 100 m2 i grunt o pow. 5.100 m2. W odwołaniu od tej decyzji Kazimierz P. zarzucił, że posiadany przez niego grunt i budynki gospodarcze nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, gdyż nie prowadzi żadnej innej działalności gospodarczej niż działalność leśna, a jedynym źródłem utrzymania jest emerytura. Na poparcie swoich twierdzeń odwołujący powołał się na art. 3 ust. 1 pkt 3 i 4 ust. 3 oraz art. 7 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31/, w brzmieniu nadanym przez nowelę zawartą w art. 72 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach /Dz.U. nr 101 poz. 444/. W aktach sprawy znajduje się pismo Burmistrza z dnia 16 marca 1992 r. adresowane do Kolegium Odwoławczego przy Sejmiku Samorządowym Województwa S. z którego wynika, że Kazimierz P. posiada nieruchomość składającą się z gruntu o pow. 2.300 m2 i lasu o pow. 2.800 m2. Działki te są położone w różnych miejscach. Na gruncie o pow. 2.300 m2 znajdują się budynki gospodarcze. Grunt ten, jak i znajdujące się na nim budynki powinny zdaniem Burmistrza podlegać podatkowi od nieruchomości. Do pisma tego została załączona opinia radcy prawnego, z której wynika, że skoro budynki są usytuowane na nieruchomości podlegającej podatkowi od nieruchomości, to nie mogą być uznane na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 7 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych za budynki związane z prowadzoną działalnością leśną /art. 3 ust. 3 ustawy/. Kolegium Odwoławcze przy Sejmiku Samorządowym Województwa S. decyzją z dnia 7 maja 1992 r. zmieniło zaskarżoną decyzję w ten sposób, że wymiar podatku od nieruchomości ustaliło na kwotę 226.000 zł. W uzasadnieniu podano, że posiadany przez odwołującego las o pow. 2.800 m2 powinien stanowić odrębny przedmiot opodatkowania, jeżeli spełnia wymogi przewidziane w ustawie; wymiar tego podatku pozostawiono do właściwości rzeczowej organu podatkowego I instancji. Jeżeli chodzi o pozostały grunt i budynki, to podano, że nieruchomości tej nie można w świetle art. 3 ust. 1 pkt 3-4 oraz art. 7 ust. 1 pkt 7 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych uznać za związaną z prowadzoną działalnością leśną, o której mowa w art. 3 ust. 3 powołanej ustawy. Skargę na tę decyzję wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego Kazimierz P. zarzucając niewłaściwą interpretację przepisów o podatkach i opłatach lokalnych, a w szczególności art. 3 ust. 1 i 3 oraz art. 7 ust. 1 pkt 7. W uzasadnieniu skarżący podał, iż nie istnieje takie prawo, które zabraniałoby jemu wykorzystywać odrębną działkę i budynki gospodarcze na niej stojące na cele związane z prowadzoną działalnością leśną np. na przechowywanie w posiadanych budynkach gospodarczych pozyskanego w lesie drewna. Kolegium Odwoławcze przy Sejmiku Samorządowym Województwa S. W odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, gdyż nie można za gospodarkę leśną uznać faktu rąbania drewna na opał i przechowywanie na innej działce położonej 1,5 km od działki leśnej, za związanie tej innej działki z działką leśną i jej gospodarką.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają m.in. grunty nie objęte przepisami o podatku rolnym lub leśnym /pkt 3/. Opodatkowaniu podatkiem leśnym podlegają wszystkie lasy z wyjątkami określonymi w art. 60 i 62 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach /Dz.U. nr 101 poz. 444/, przy czym lasem w rozumieniu ustawy o lasach /art. 3/ jest nie tylko grunt o zwartej powierzchni, co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną /uprawami leśnymi/ - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiony, przeznaczony do produkcji leśnej lub stanowiący rezerwat przyrody albo wchodzący w skład parku narodowego lub wpisany do rejestru zabytków, ale także grunt związany z gospodarką leśną, zajęty pod wykorzystywanie dla potrzeb gospodarki leśnej: budynki i budowle, urządzenia melioracji wodnych, linie podziału przestrzennego lasu, drogi leśne, tereny pod liniami energetycznymi, szkółki leśne, miejsca składowania drewna, a także wykorzystywany na parkingi leśne i urządzenia turystyczne. Należy nadmienić jeszcze, że zgodnie z art. 6 pkt 1 ustawy o lasach przez gospodarkę leśną rozumie się działalność w zakresie urządzania, ochrony i zagospodarowania lasu, utrzymania i powiększenia zasobów i upraw leśnych, gospodarowania zwierzyną, pozyskiwania - z wyjątkiem skupu - drewna, żywicy, choinek, karpiny, kory, igliwia, zwierzyny oraz płodów runa leśnego, a także sprzedaż tych produktów w stanie nie przerobionym. Przepis o podobnym brzmieniu zawarty jest także w art. 3 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Z powołanych przepisów wynika więc swego rodzaju prymat opodatkowania podatkiem leśnym przed opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości /art. 3 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych/, zaś grunt /las/ opodatkowany podatkiem leśnym jest rozumiany dość szeroko bo obejmuje nie tylko sam las, ale także grunty związane z gospodarką leśną, zajęte pod wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej budynki i budowle oraz miejsca składowania drewna /art. 3 pkt 2 ustawy o lasach/. Po to więc aby ustalić w niniejszej sprawie przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości należało uprzednio ustalić przedmiot opodatkowania podatkiem leśnym, a nie odwrotnie jak zdaje się to sugerować zawarta w aktach sprawy opinia radcy prawnego. W każdym razie z ustawy o lasach nie wynika, że budynki i budowle, a także miejsca składowania drewna wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej muszą znajdować się na gruntach pokrytych roślinnością leśną lub przejściowo jej pozbawionych. Mogą więc znajdować się na gruntach nie będących lasami. Z kolei zaś zgodnie z powołanymi art. 6 ustawy o lasach i art. 3 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych gospodarką leśną /działalnością leśną/ jest m.in. pozyskiwanie drewna i to niezależnie od późniejszego sposobu wykorzystywania tego drewna. W tym kontekście należało uznać, że w rozpoznawanej sprawie z uchybieniem art. 7, art. 77 par. 1, art. 80 i art. 107 par. 3 Kpa nie wyjaśniono podnoszonych przez skarżącego zarzutów, że działka o pow. 2.300 m2 czy też jej część jest wykorzystywana dla potrzeb gospodarki leśnej. W ocenie Sądu uchybienia powyższe mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.