Uzasadnienie
Zaskarżoną do Naczelnego Sądu Administracyjnego decyzją z dnia 8 maja 2001 r. (...) wydaną na podstawie art. 233 par. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./, art. 2 ust. 1, art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ po rozpatrzeniu odwołania Polskiego Radia-Regionalnego Rozgłośni w W. "Radio dla Ciebie" S.A. od decyzji Inspektora Kontroli Skarbowej z 30.06.2000 r. (...) określającej wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług oraz wysokość zaległości za luty, kwiecień-grudzień 1999 r., wysokość odsetek za zwłokę oraz ustalającej zobowiązanie, dodatkowe w podatku od towarów i usług za luty, kwiecień-grudzień 1999 r., - utrzymała jaw mocy.
Podała, że strona zaniżyła podatek należny w miesiącach luty, kwiecień-grudzień 1999 r. w wyniku uznania jako przychodów zwolnionych z podatku od towarów i usług przychodów uzyskanych od sponsorów w zamian za m. in. wymienienie sponsora w zapowiedziach imprez czy zamieszczanie logo sponsora w materiałach dotyczących organizowanych przez stronę imprezach.
Opodatkowaniem podatkiem od towarów i usług zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ podlega m. in. odpłatne świadczenie usług.
Przez usługi rozumie się usługi wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce państwowej, a także roboty budowlano-montażowe. Zgodnie z art. 4 pkt 2 ustawy w celu ustalenia czy wykonywane przez podatnika czynności podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług konieczne jest odwołanie się do klasyfikacji wydanych na podstawie przepisów o statystyce państwowe. Inspektor kontroli skarbowej wydając decyzję odwołał się do klasyfikacji dokonanej przez organy statystyczne.
Zgodnie z klasyfikacją usług czynności wykonywane przez stronę polegające m. in. na podawaniu nazwy, logo oraz innych danych sponsora podczas nadawania programu telewizyjnego, radiowego, podczas imprez sportowych, kulturalnych itp. W zamian za przekazanie przez niego pewnej kwoty pieniężnej lub przedmiotów rzeczowych na rzecz świadczącego te usługi, sklasyfikowane zostały jako usługi reklamowe pozostałe o symbolu KWiU 74.40.13. Usługi tego typu opodatkowane są 22 procent stawką podatku od towarów i usług.
Dodała, że w przypadku uznania przez organy statystyczne danej czynności za usługę organy podatkowe nie mają możliwości zmiany tej klasyfikacji bądź uznania, że dana czynność w ogóle nie jest usługą. Zgodnie z przyjętą w orzecznictwie zasadą /wyrażoną m. in. w wyroku NSA z dnia 16 stycznia 1998 r. III SA 1949/95/ ani organy podatkowe, ani sąd administracyjny, nie mogą kwestionować samej konstrukcji Klasyfikacji Usług, czy też przyjętej w niej zasady grupowania poszczególnych czynności. Zdaniem Izby Skarbowej za bezzasadne należy uznać zatem zarzuty strony dotyczące nie rozróżnienia sponsoringu od reklamy oraz nie zastosowania definicji ustawowych sponsoringu i reklamy zawartych w art. 4 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji.
Izba Skarbowa dodała, że nie widzi również sprzeczności pomiędzy dokonaną przez WUS klasyfikacją, a klasyfikacją dokonaną przez Departament Standardów Rejestrów i Informatyki GUS w piśmie z (...) 01.1999 r. /nieczytelna data/ skierowanym do Urzędu Statystycznego w Warszawie, na które powołuje się strona.
Odnośnie zarzutów strony dotyczących pism Ministra Finansów z 2.12.1998 r. PP 1-7204/120/98 K.Sz. i z 3.08.1999 r. PP 1-7240/28/99 K.Sz. oraz Izby Skarbowej w Warszawie z 7.12.1993 r. IS.OP-Y-004-511/93, Izba stwierdziła, że żadne z tych, pism nie zostało do niej skierowane, stąd trudno jest mówić w rozpatrywanym przypadku o błędnym pouczeniu strony. Pisma Ministerstwa Finansów nie stanowiły również, wbrew temu co twierdzi strona, oficjalnej interpretacji przepisów wydanej na podstawie art. 14 par. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
W złożonej skardze na wymienioną decyzję strona skarżąca wniosła o jej uchylenie oraz poprzedzającej je decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej.
Zarzuciła naruszenie: art. 4 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji, poprzez nie zastosowanie definicji ustawowych sponsoringu reklamy, art. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym, poprzez uznanie, że czynności w postaci przekazania środków pieniężnych przez sponsora w 1999 roku podlegało opodatkowaniu podatkiem VAT, art. 187 Ordynacji podatkowej poprzez nie wyczerpujące zebranie oraz niewłaściwe przeanalizowanie zebranego w sprawie materiału dowodowego.
Skarżąca stwierdziła, że pismo Urzędu Statystycznego z dnia 15 maja 2000 r. nie może mieć zastosowania do przedmiotowej sprawy, gdyż zredagowane zostało ponad pięć miesięcy po upływie ostatniego miesiąca, którego dotyczy decyzja Inspektora Urzędu Kontroli Skarbowej, zaś wcześniej zajmowane przez Urzędy Statystyczne stanowiska, załączone do odwołania, nie kwalifikowały przekazania środków pieniężnych przez sponsora jako usługi podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Tym samym wydatkowanie środków pieniężnych przez sponsora zakwalifikować można w myśl treści pisma Urzędu Statystycznego dopiero po tym dniu. A zatem w jej ocenie w niniejszym postępowaniu naruszona została najprawdopodobniej stosowana w obrocie prawnym zasada lex retro non agit.
Spółka dodała, iż organy podatkowe nie uwzględniły przy rozpoznaniu sprawy definicji sponsoringu zawartej w art. 4 pkt 7 oraz art. 6 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji /Dz.U. 1993 nr 7 poz. 34 ze zm./. Oznacza powyższe, że przekazanie przez Radio nazwy sponsora, jak słusznie wywodzi w swych pismach stanowiących załącznik do odwołania Ministerstwo Finansów nie stanowi reklamy jego produktów, a w konsekwencji nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. Stwierdziła, iż pisma Wojewódzkiego Urzędu statystycznego oraz Urzędu Statystycznego dowodzą jedynie, iż sponsoring radiowy, jeśli chodzi o stronę, po której występuje radio, nie jest definiowany przez KWiU, PKWiU oraz SWW, a więc nie może być opodatkowany podatkiem od towarów i usług. Spółka podniosła, że pisma Ministra Finansów stanowiły oficjalną interpretację przepisów wydaną na podstawie art. 14 par. 1 pkt 1 i 2 ustawy ordynacja podatkowa, a zastosowanie się przez podatnika do wykładni przepisów prawa zawartej w pismach Ministerstwa Finansów nie może powodować dla niego negatywnych konsekwencji.
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o jej oddalenie wskazując na analogiczną argumentację jak w zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim należy stwierdzić, iż zarzuty sformułowane w skardze są wynikiem nie zwrócenia uwagi przez Spółkę, że świadczenie przez nie usług sponsoringu miało charakter odpłatny, co wynika z załączonych do akt sprawy umów np. par. 2 ust. 2 umowy z 30 lipca 1999 r. zawartej z Powszechnym Towarzystwem Emerytalnym par. 1 umowy z 10 listopada 1999 r. z Powszechnym Towarzystwem Emerytalnym Kredyt Bankiem PBI i S.A., par. 2 umowy z 14 stycznia 1999 r. z Autoparts Daewoo - FSO Sp. z o.o.
Ze wskazanego pisma Ministra Finansów z dnia 3 sierpnia 1999 r. wynika, że tylko nieodpłatne emitowanie informacji o sponsorze nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.
Dlatego też zarzut skargi dotyczącej naruszenia art. 14 par. 4 ustawy Ordynacja podatkowa jest całkowicie chybiony. Na marginesie należy stwierdzić, że czynność, o której mowa w tym przepisie polega wyłącznie na udzielaniu informacji. Nie wiąże się z przyznaniem uprawnień lub obowiązków. Zakres podmiotowy obowiązku podatkowego, przedmiot opodatkowania, moment powstania obowiązku podatkowego oraz stawki podatku określają wyłącznie ustawy art. 4 par. 2 Ordynacji podatkowej.
Niezrozumiały jest zarzut skargi dotyczący naruszenia zasady lex retro non agit.
W tej sprawie w trakcie rozpatrywania sprawy zarówno przez organ I instancji jak i II instancji stan faktyczny nie uległ zmianie. Natomiast pismo Urzędu Statystycznego w Warszawie z dnia 15 maja 2000 r. jest jednym z dowodów w sprawie dotyczącej zakwalifikowania usług sponsoringu do pod kategorii KWiU 74.40.13 "usługi reklamowe pozostałe".
Bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 187 par. 1 Ordynacji podatkowej. Punktem wyjścia dla tej oceny powinna stać się norma art. 191 Ordynacji podatkowej, zawierająca zasadę swobodnej oceny dowodów, w świetle której organ podatkowy obowiązany jest dokonać oceny czy dana okoliczność została udowodniona na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego.
Zdaniem Sądu organy podatkowe zarówno zgromadziły w sposób zupełny i niezbędny do podjęcia decyzji podatkowej materiał dowodowy, do czego zobowiązuje art. 187 par. 1 Ordynacji podatkowej, jak i w sposób swobodny dokonały jego oceny.
Zwrócić należy uwagę, iż podatnik powinien współprzyczyniać się do gromadzenia i przedstawiania przekonujących dowodów na poparcie swojego stanowiska.
Tymczasem pisma skarżącej załączone do odwołania, na które powołuje się w skardze albo nic nowego nie wnoszą do sprawy albo potwierdzają słuszność stanowiska organów podatkowych /patrz pismo Izby Skarbowej z 7.12.1993 r./.
Przechodząc do meritum sprawy należy stwierdzić, że w myśl art. 2 ust. 1 ustawy o VAT opodatkowaniu podlega sprzedaż towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy przez usługi rozumie się usługi wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce państwowej. Zasadą wynikającą z art. 18 ust. 1 wymienionej ustawy jest opodatkowanie usług stawką 22 procent, która jest stawką podstawową. Natomiast zwolnieniu od podatku podlega świadczenie usług wymienionych w załączniku nr 2 do ustawy - art. 7 ust. 1 ustawy.
Dla określenia więc usług, których świadczenie podlega zwolnieniu konieczne jest ustalenie, czy usługi te są wymienione w tym załączniku, co z kolei oznacza, że konieczne jest zakwalifikowanie danej usługi do właściwego symbolu KWiU wprowadzonego do stosowania w statystyce i ewidencji.
W przypadku wątpliwości lub sporu dotyczącego zaliczenia konkretnej usługi do poszczególnych ugrupowań należy wystąpić do Urzędu Statystycznego i w wystąpieniu należy uwzględnić niezbędne informacje dotyczące usługi. W piśmie do Wojewódzkiego Urzędu Statystycznego z 27 kwietnia 2000 r. takie informacje zostały zawarte. Urząd jednoznacznie stwierdził, że usługa polegająca na podawaniu nazwy, logo oraz innych danych sponsora podczas nadawania programu telewizyjnego, radiowego itp. w zamian za przekazanie przez niego pewnej kwoty pieniężnej lub przedmiotów rzeczowych na rzecz świadczącego tego typu usługę, mieści się pod symbolem KWiU 74.40.13-00.00, "usługi reklamowe pozostałe".
Opinię tę wyraził organ kompetentny i właściwy do wydawania opinii, która wiąże organy podatkowe przy wydawaniu decyzji Konsekwencją związania opinią było rozstrzygnięcie polegające na opodatkowaniu usługi prawidłową stawkę 22 procent.
Stwierdziwszy, że zaskarżona decyzja jest zgodna z normami materialnymi prawa i wydana została zgodnie z normami procesowymi. Sąd skargę oddalił stosownie do art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.