Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wymaga przede wszystkim podkreślenia fakt, iż skarżący nie wskazał przepisów prawa, które - w jego mniemaniu - zostały naruszone decyzją Izby Skarbowej w W. Zasygnalizował on jedynie ogólnie "naruszenie prawa" oraz niezgodności decyzji "z przyjętymi zasadami współżycia społecznego". Jest rzeczą bezsporną, że sformułowane we wniosku podatnika żądanie należało rozpatrzyć uwzględniając treść art. 31 ustawy o zobowiązaniach podatkowych.
Analiza akt sprawy, a przede wszystkim uzasadnienia decyzji Izby Skarbowej w W. świadczy o tym, iż organ, którego decyzję zaskarżono, dokonał zabiegu "indywidualizacji", tj. zbadał, czy okoliczności podniesione przez wnioskodawcę odpowiadają przesłankom ujętym we wzmiankowanym wcześniej przepisie prawa.
O ile organowi pierwszej instancji można by zarzucić niedopełnienie obowiązków w zakresie wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy /w uzasadnieniu decyzji pominął on kwestię spełnienia przesłanek z art. 31 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych - Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./, to jednak nie sposób odnieść takiego zarzutu w stosunku do Izby Skarbowej w W. W postępowaniu odwoławczym wezwano podatnika do udokumentowania trudnej sytuacji finansowej, utrwalając następnie w formie podpisanego przez niego protokołu przeprowadzone w tym względzie ustalenia. Znalazły one pełne odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wobec czego należałoby przyjąć, że w trakcie postępowania odwoławczego naprawiono uchybienie organu pierwszej instancji. Wypada zarazem podkreślić, iż wykonywana przez Naczelny Sąd Administracyjny kontrola aktów i czynności organów administracji publicznej sprawowana jest z punktu widzenia zgodności z prawem.
Zasady współżycia społecznego mogłyby zostać przez Sąd wzięte pod uwagę tylko wówczas, gdyby odsyłał do nich mający zastosowanie w sprawie przepis prawa. W tym więc zakresie brak było /wbrew oczekiwaniom skarżącego/ podstaw do uwzględnienia owych zasad jako jednego z kryteriów dokonywanej oceny zgodności z prawem decyzji Izby Skarbowej w W. W tym stanie rzeczy, skoro Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organ podatkowy przepisów prawa materialnego bądź procesowego, na mocy art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, należało orzec jak w sentencji.