Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 21 kwietnia 1998 r., III SA 1689/97

Teza

Główny księgowy spółki nie jest płatnikiem w rozumieniu art. 14 ust. 3 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./.

Żaden z obowiązujących przepisów nie czyni głównego księgowego płatnikiem podatku od towarów i usług, a więc cała odpowiedzialność za niepobieranie i nieodprowadzanie podatku spoczywa na spółce.

Uzasadnienie

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga nie jest zasadna. Bezprawne działanie Włodzimierza M., który był głównym księgowym Spółki nie może jej uwolnić od odpowiedzialności prawnej za zobowiązania podatkowe wobec Skarbu Państwa. Odpowiedzialność podatnika nie jest oparta na konstrukcji winy, która występuje jedynie w postępowaniu karnoskarbowym. Ponadto należy zauważyć, że do obowiązku zarządu spółki należał nadzór nad działaniami bądź zaniechaniami pracownika i trudno w tym wypadku mówić o zdarzeniu losowym, od niej niezależnym jak np. kradzież z włamaniem, która jest przedmiotem cytowanego przez skarżącego orzeczenia Sądu Najwyższego, dotyczącego ponadto ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych a nie cytowanej ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.

Wbrew twierdzeniom skarżącego na podstawie art. 2 ust. 1 i ust. 3 pkt 4 ww. ustawy opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega również nieodpłatne przekazanie towarów, w tym wypadku na rzecz Telewizji Kablowej.

Jednocześnie należy stwierdzić, iż główny księgowy spółki nie był płatnikiem w rozumieniu art. 14 ust. 3 ówcześnie obowiązującej, cytowanej ustawy o zobowiązaniach podatkowych. Żaden z obowiązujących wówczas ani obecnie przepisów nie czynił głównego księgowego płatnikiem podatku od towarów i usług, a więc cała odpowiedzialność za niepobieranie i nieodprowadzanie podatku spoczywała na Spółce, natomiast wzajemne rozliczenia i zakres odpowiedzialności głównego księgowego w stosunku do pracodawcy nie może być przedmiotem rozstrzygnięcia przez Naczelny Sąd Administracyjny, jako że wykracza poza zakres jego właściwości.

W niniejszej sprawie nie jest również zasadnym zarzut obrazy art. 7 i art. 107 par. 1 Kpa, jako że organy podatkowe dokładnie wyjaśniły wszystkie istotne okoliczności sprawy, uwzględniając również zmiany korzystne dla skarżącego w obowiązującym prawie, a decyzja organu II instancji winna być interpretowana łącznie z utrzymaną w mocy częścią decyzji Urzędu Skarbowego.

Zaistniała natomiast obraza art. 172 Kpa nie miała wpływu na wynik sprawy.

Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzeczono jak w sentencji wyroku.