Uzasadnienie
Urząd skarbowy w toku kontroli podatkowej ustalił zawyżenie przez podatnika kwoty podatku naliczonego przez wadliwe uwzględnienie przy rozliczaniu za listopad 1993 r. rachunków uproszczonych VAT i kopii faktur VAT nie będących oryginałami. W tej sytuacji została wydana decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za ten miesiąc wraz z ustawową sankcją za zawyżenie w deklaracji kwoty podatku naliczonego.
Izba skarbowa podtrzymała stanowisko urzędu stwierdzające, iż rachunki uproszczone VAT nie upoważniały podatnika do obniżenia podatku należnego o kwoty podatku naliczonego określone na tych rachunkach, gdyż nie spełniały one warunków określonych w par. 31 ust. 3 /podstawę do obniżenia przez nabywcę kwoty podatku należnego stanowi wyłącznie oryginał faktury lub faktury korygującej/ rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 12 maja 1993 r. w sprawie VAT /Dz.U. nr 39 poz. 176 ze zm./.
Decyzja izby skarbowej została zaskarżona przez podatnika do NSA.
NSA uwzględnił skargę podatnika.
W uzasadnieniu stanowiska Sąd podał, iż postępowanie podatnika było zgodne z obowiązującym wówczas /listopad 1993 r./ prawem. W tym czasie przepis art. 19 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług stanowił: "kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w rachunkach /fakturach/ stwierdzających nabycie towarów i usług..."
Dopiero od 1 stycznia 1994 r. na podstawie nowelizacji ustawy z dnia 9 grudnia 1993 r. art. 19 ust. 2 obowiązuje w nowym brzmieniu. Skreślono w nim wyraz: "rachunkach". Użycie więc w nazwie dokumentu sformułowania "rachunek", a nie "faktura", w 1993 r. nie stanowiło przeszkody do naliczenia w oparciu o ten dokument podatku do odliczenia zgodnie z art. 19 ust. 1 wskazanej ustawy. W tym okresie również kopia faktury mogła stanowić podstawę naliczenia podatku do odliczenia, zaś obowiązujące przepisy nie pozwalały zakwestionować jej na tej podstawie, iż nie jest ona oryginałem.
Sąd stwierdził, że w uzasadnieniu decyzji organów I i II instancji został powołany przepis rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 12 maja 1993 r. w sprawie podatku od towarów i usług /par. 31 ust. 3/, który w momencie rozpatrywania sprawy przez organy podatkowe był wydany bez podstawy prawnej. Podstawa taka została stworzona dopiero w wyniku późniejszej nowelizacji ustawy o podatku od towarów i usług. Sąd uznał, że przepis wydany bez podstawy prawnej nie mógł wiązać strony.