Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 18 maja 1994 r., III SA 1735/93

Teza

1. Podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości, wchodzącym - w odniesieniu do podatników podatku rolnego - w skład łącznego zobowiązania pieniężnego, stanowi powierzchnia użytkowa budynku, to jest powierzchnia mierzona po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach, z wyjątkiem klatek schodowych itp. /art. 4 ust. 1 pkt 1, ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm./. Przy tym powierzchnię pomieszczeń lub ich części oraz część kondygnacji o wysokości w świetle od 1,40 do 2,20 m zalicza się do powierzchni użytkowej budynku w 50 procentach, a jeżeli wysokość jest mniejsza niż 1,40 m, powierzchnię tę pomija się /art. 4 ust. 3 powyższej ustawy/.
2. Dla właściwego ustalenia podstawy opodatkowania niezbędne jest uzyskanie przez organ wymiarowy opisu konkretnego przedmiotu opodatkowania /budynku mieszkalnego/ od podatnika, którego obowiązki w tym zakresie określa art. 6 ust. 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.