Umowa o przejęcie długu wobec banku pomiędzy dłużnikiem a osobą trzecią - za zgodą banku - w zamian za przeniesienie na tę osobę własności rzeczy stanowiących mienie dotychczasowego dłużnika banku jest umową sprzedaży, o której mowa w art. 535 Kc.
Streszczenie i odpowiedzi pisze model na podstawie treści tego orzeczenia. Przypisy otwierają fragmenty, na których się opierają. Wiążący jest tekst orzeczenia.
Urząd Skarbowy w Ł. decyzją z 25.11.1992 r. wydaną na podstawie art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. nr 27 poz. 111 ze zm./ wymierzył Łódzkiemu Towarzystwu Kredytowemu Bank S.A. w Ł. dodatkowo podatek dochodowy za 1991 r. w kwocie 1.422.996.000 zł. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia podano, powołując się na wynik kontroli przeprowadzonej przez inspektora kontroli skarbowej Urzędu Kontroli Skarbowej W Ł., że Bank zaniżył dochód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym w 1991 r. o następujące kwoty:
W odwołaniu od tej decyzji Bank zarzucił, że wbrew stanowisku organu I instancji zaniżenie oprocentowania pożyczek pracowniczych nie stanowi przychodu wynikającego z opustu z ceny, o którym mowa w art. 7 ust. 1 ustawy z 1989 r. a ponadto, że utworzenie rezerwy na dzień 31.12.1991 r. w kwocie 3.049.383.900 zł było uzasadnione i zgodne z art. 10 ust. 1 pkt 12 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Obowiązek tworzenia rezerw i zabezpieczeń związanych z ryzykiem operacji bankowych przewiduje też zarządzenie Prezesa NBP z dnia 12 lutego 1991 r. w sprawie jednolitych zasad rachunkowości bankowej /Dz.U. NBP nr 2 poz. 3/. Utworzona rezerwa ulega systematycznemu zmniejszeniu w 1992 r. w dniu wpłaty zobowiązania, rezerwa w odpowiedniej części zostaje rozwiązana i powstaje dochód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym. I tak w 1992 r. rozwiązano rezerwę na kwotę 1.216.818.200 zł.
Izba Skarbowa w Ł. decyzją z 23.3.1993 r. wydaną na podstawie art. 138 par. 1 pkt 2 Kpa uchyliła zaskarżoną decyzję w części dotyczącej zobowiązania w kwocie 10.112.000 zł z tytułu zaniżenia podstawy opodatkowania o kwotę 25.279.900 zł odpowiadającą wartości opustów z ceny udzielonych pracownikom Banku pożyczek z zastosowaniem preferencyjnego oprocentowania, a w pozostałej części utrzymała w mocy decyzję. Uzasadniając to rozstrzygnięcie, organ odwoławczy podał, że w świetle treści art. 7 ust. 1 powołanej ustawy z 1989 r. brak jest podstaw do traktowania stopy kredytu refinansowego jako ceny pożyczki /kredytu/ stosowanej wobec pożyczkobiorców. Z istoty rzeczy wynika bowiem, że opust z ceny jest czynnością jednostronną dotyczącą uprzednio ustalonej ceny. W rozpoznawanej zaś sprawie cena pożyczki /oprocentowanie/ była elementem dwustronnej umowy. Z tych względów, kwestionowana decyzja w części dotyczącej wymiaru podatku w kwocie 10.112.000 zł była wadliwa. Zdaniem organu odwoławczego brak jest natomiast podstaw do uwzględnienia pozostałych zarzutów odwołania. Podstawą prawną tworzenia rezerw w 1991 r. mógł być tylko art. 10 ust. 2 pkt 12 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Zgodnie z tym przepisem, w ciężar kosztów zaliczane są rezerwy tworzone na pokrycie należności, których nieściągalność została uprawdopodobniona, a także inne rezerwy, jeżeli obowiązek ich tworzenia w ciężar kosztów wynika z odrębnych przepisów. Wymienione wyżej zarządzenia Prezesa NBP wprowadzało wprawdzie obowiązek tworzenia rezerw i zabezpieczeń związanych z ryzykiem operacji bankowych z tym jednakże, że zasady tworzenia tych rezerw i zabezpieczeń określają odrębne przepisy. Podstawę prawną dokonywania w ciężar kosztów odpisów na fundusz ryzyka służący pokrywaniu strat z tytułu udzielonych kredytów i pożyczek wprowadził obowiązujących od 9.4.1992 r. znowelizowany art. 96 Prawa bankowego. Bank nie uprawdopodobnił, aby należności, na pokrycie których utworzono rezerwę w kwocie 3.049.383.900 zł były nieściągalne. W żadnym z 23 przypadków tworzenia rezerwy dłużnik nie został postawiony w stan upadłości lub likwidacji. Wszelkie kredyty miały zabezpieczenie. W celu zaś wyegzekwowania należności wszczęto postępowanie sądowe i uzyskano nakazy zapłaty. W większości przypadków wszczęto również postępowania egzekucyjne, w żadnym z nich jednak nie stwierdzono, że należność jest nieściągalna. O braku podstaw do tworzenia rezerw świadczy również spłata należności w wysokości 1.216.818.200 zł. W uzasadnieniu podano także, że uchylenie decyzji dotyczącej wymiaru podatku w wysokości 10.112.000 zł spowodowało, że dodatkowy wymiar podatku dochodowego wynosi 1.412.884.000 zł. Izba Skarbowa uznała również za prawidłowe ustalenie dodatkowego zobowiązania w zaliczkach na podatek dochodowy za miesiące styczeń - grudzień 1991 r. wyłącznie w celu naliczenia odsetek.
W skardze Bank zakwestionował wymienioną wyżej decyzję w części dotyczącej ustalenia podatku dochodowego za 1991 r. wynikającego z utworzenia w ciężar kosztów zabezpieczeń /rezerw/ na niespłacone w terminie kredyty /pożyczki/ i odsetki oraz ustalenia odsetek z tytułu zaniżenia zaliczek na podatek dochodowy w poszczególnych miesiącach 1991 r. W uzasadnieniu skargi powtórzono zarzuty zawarte w odwołaniu, a w szczególności, że zgodnie z przepisami bankowymi Bank miał prawo i obowiązek tworzenia rezerw na zabezpieczenie należności trudnych i wątpliwych, a wynikających z niespłaconych w terminie kredytów. Jeśli nie powstał po stronie Banku obowiązek podatkowy, to również nie istnieje zaległość podatkowa, od której należy uiścić odsetki.
W odpowiedzi na skargę strona przeciwna nie znalazła podstaw do uwzględnienia skargi. W odpowiedzi stwierdzono jednocześnie, że skoro Bank nie kwestionuje zasadności naliczenia dodatkowego zobowiązania podatkowego w kwocie 189.130.000 zł spowodowanego zaniżeniem dochodu o 482.825.600 zł podlegającego opodatkowaniu z tytułu zawyżenia kosztów działalności eksploatacyjnej, to bezzasadne jest kwestionowanie ustalenia kwot zaniżenia zaliczek celem naliczenia odsetek. Zaniżenie zaliczek wynika bowiem wyłącznie z zawyżenia przez Bank kosztów działalności eksploatacyjnych.
W świetle dokonanych ustaleń faktycznych, znajdujących potwierdzenie w materiale dowodowym sprawy, skarga zasługuje na częściowe tylko uwzględnienie. Zgodnie z art. 10 powołanej ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, kosztami uzyskania przychodów są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodu, a w tym m.in. rezerwy tworzone na pokrycie należności, których nieściągalność została uprawdopodobniona. Z treści tego przepisu wynika więc w sposób oczywisty, że przesłanką zaliczenia utworzonej rezerwy do kosztów uzyskania przychodów jest nieściągalność należności, tj. obiektywnie istniejący fakt powodujący niemożliwość zaspokojenia wierzyciela. Nieściągalność należności nie wymaga dowodu, lecz musi zostać uprawdopodobniona w czasie postępowania podatkowego przez wierzyciela /art. 10 ust. 2 pkt 12 omawianej ustawy/. Wbrew twierdzeniom skarżącego Banku, nieściągalność należności w łącznej kwocie 2.549.383.900 zł w dniu utworzenia rezerwy nie była uprawdopodobniona. Z protokołu kontroli skarbowej przeprowadzonej w skarżącym Banku w październiku 1992 r. wynika bowiem, że w 22 przypadkach utworzenia rezerw /na ogólną liczbę 23 rezerw utworzonych na dzień 31.12.1991 r./ do dnia ich utworzenia wzywano jedynie kredytobiorców do zapłaty należności /pisemnie bądź telefonicznie/, zaś pozwy o ich zasądzenie skierowano do sądów w 1992 r., a więc po utworzeniu rezerw. W czasie tej kontroli stwierdzono ponadto, że część kredytów została spłacona po 1.1.1992 r. Jeśli się ponadto zważy, że wszystkie kredyty były zabezpieczone wekslem lub hipoteką, to należy dojść do wniosku, że brak było jakichkolwiek podstaw do przyjęcia w dacie tworzenia rezerw na łączną kwotę 2.549.383.900 zł, iż nieściągalność należności w tej wysokości została uprawdopodobniona. O nieściągalności należności w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 12 cytowanej ustawy można mówić tylko wówczas, gdy wierzyciel po wyczerpaniu wszelkich przewidzianych prawem środków nie uzyska zaspokojenia wierzytelności. Jak już powiedziano, w dniu tworzenia rezerw brak było podstaw do przyjęcia, iż istnieje prawdopodobieństwo takiego stanu rzeczy.
Rezerwa w wysokości 2.549.383.900 zł została utworzona na pokrycie, jak twierdzi strona skarżąca, nieściągalności należności. Nie chodziło więc w sprawie o "inne rezerwy", o których mowa w art. 10 ust. 2 pkt 12 ustawy. Ta część wymienionego przepisu nie mogła wchodzić w rachubę także i z tego względu, że chociaż zarządzenie Prezesa NBP z dnia 12 lutego 1991 r. przewiduje wprawdzie tworzenie rezerw i zabezpieczeń związanych z ryzykiem operacji bankowych, to jednak brak przepisu, który nakazywałby tworzenie takie rezerw w 1991 r. w ciężar kosztów, jak tego wymaga pkt 12 ust. 2 art. 10 ustawy.
Izba Skarbowa utrzymując w mocy decyzję organu I instancji w całości dotyczącej naliczenia podatku dochodowego z tytułu zaniżenia dochodu o utworzenie rezerwy w wysokości 3.049.900 zł - powołała się na wyniki kontroli inspektora kontroli skarbowej Urzędu Kontroli Skarbowej z 6.7.1992 r. i przyjęła na tej podstawie, że wszystkie utworzone rezerwy na dzień 31.12.1991 r. w liczbie 23, a więc obejmujące również pokrycie niespłaconego kredytu w wysokości 500.000.000 zł zaciągniętego przez Towarzystwo Handlowe "W" nie dawały podstaw do zaliczenia ich w ciężar kosztów. Uzasadniając to stanowisko Izba podała m.in., że "w żadnym z 23 przypadków utworzenia rezerwy nie miało miejsce postawienia dłużnika w stan upadłości ani w stan likwidacji".
Źródło: CBOSA (Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych) ↗, pobrane 4.10.2026. Treść dosłownie; przetworzyliśmy: podział na sekcje, układ według wzoru orzeczenia (metryka, punkty sentencji, nagłówki ze zdań sądu), linki do przepisów, wyróżnienia i zakrycie numerów PESEL, dowodów, paszportów i rachunków, których anonimizacja u wydawcy nie objęła. Wiążący jest tekst u wydawcy. Dane osobowe w dokumencie albo błąd? Napisz: zgłoś błąd; dane osobowe zakryjemy w ciągu 7 dni.
5 wyjaśnień za darmo. Logowanie przez Google albo e-mail, bez hasła i bez karty.