Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 13 maja 1992 r., III SA 18/92

Teza

Stosowanie właściwej stawki taryfy celnej wobec samochodów typu "kombi" nie jest uzależnione od sposobu zamierzonego ich użytkowania, lecz od liczby miejsc siedzących w samochodzie.

Uzasadnienie

W dniu 9 lipca 1991 r. w Urzędzie Celnym w W. dokonano odprawy celnej dwóch samochodów marki Mercedes 308D Kombi przedstawionych do odprawy przez Spółkę z o.o. W. Jak wynika ze zgłoszenia celnego samochody zaklasyfikowano do poz. 8703.32 taryfy celnej przewozowej, na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej z udziałem podmiotów zagranicznych /Dz.U. nr 41 poz. 325 ze zm./, zwolniono od cła i naliczono podatek obrotowy w kwocie 117.543.000 zł. Na odwrocie zgłoszenia celnego znajdują się adnotacje, z których wynika, że sprowadzone samochody są "samochodami dostawczymi" z 9 miejscami do siedzenia. Od "decyzji" tej, w części dotyczącej podatku obrotowego, Spółka wniosła odwołanie zaadresowane do Głównego Urzędu Ceł, w którym wyrażono pogląd, że samochody jako służące dla wyłącznych potrzeb działalności gospodarczej Spółki - winny być "objęte przymiotem towarów o charakterze zaopatrzeniowo-inwestycyjnym z mocy par. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 lutego 1991 r. /Dz.U. nr 15 poz. 69/". W piśmie tym wyrażono także sugestię, że sprowadzone samochody należałoby zakwalifikować do kategorii pojazdów do publicznego przewozu osób wymienionych w poz. 8702 taryfy przewozowej.

Ponadto nadmieniono, że dysponowanie własnymi środkami transportu przez Spółkę umożliwia podniesienie standardu usług, zbliżenie go do kategorii usług zagranicznych, a równocześnie jest inwestycją w rozumieniu rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 lutego 1991 r. Pismo Spółki zostało przesłane z powołaniem się na art. 65 par. 1 i art. 175 Kpa do Urzędu Skarbowego w W., z jednoczesną informacją, że sprowadzone samochody nie mogą być zaklasyfikowane do poz. 8702 ze względu na zbyt małą liczbę miejsc siedzących.

Urząd Skarbowy decyzją z dnia 14 sierpnia 1991 r. wydaną z powołaniem się na przepis par. 2 ust. 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 lutego 1991 r. w sprawie stawek podatku obrotowego od towarów sprowadzonych lub nadsyłanych z zagranicy oraz zwolnień od tego podatku odmówił uwzględnienia wniosku Spółki, gdyż samochody wymienione w poz. 8703.32 taryfy celnej, zgodnie z załącznikiem nr 2 do rozporządzenia, podlegają opodatkowaniu podatkiem obrotowym bez względu na przeznaczenie.

W odwołaniu od tej decyzji ponowiono argumentację zawartą w piśmie skierowanym do GUC-u i wyrażono pogląd, że zakupione środki transportu powinny być zgodnie z ich rodzajem, charakterystyką techniczną oraz sposobem i zakresem wykorzystania - zakwalifikowane do poz. 8702 10 taryfy celnej. Izba Skarbowa w W. decyzją z dnia 21 października 1991 r. utrzymała zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu powołano się na wyjaśnienia zawarte w tomie 2 taryfy celnej, z których wynika, że do pozycji 8702 taryfy mogą być klasyfikowane jedynie takie pojazdy, które są przeznaczone do przewozu dziesięciu lub więcej osób. Natomiast samochody sprowadzone przez Spółkę, są samochodami osobowymi typu Kombi posiadającymi łącznie z kierowcą, 9 miejsc siedzących.

W pozostałym zakresie powtórzono argumentację zawartą w decyzji organu I instancji. Skargę na tę decyzję wniosła Spółka do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnosząc o stwierdzenie jej nieważności, jak i nieważności decyzji ją poprzedzającej, jako wydanych z rażącym naruszeniem par. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 lutego 1991 r., przez przyjęcie błędnej kwalifikacji przedmiotu zakupu z punktu widzenia obciążeń podatkiem obrotowym. W uzasadnieniu ponowiono argumentację podnoszoną w postępowaniu administracyjnym, a w szczególności, zdaniem Spółki, prawidłowa pozycja taryfy celnej powinna brzmieć 8702.10, gdyż tylko ta pozycja oddaje rodzaj i charakterystykę techniczną sprowadzanych pojazdów. Izba Skarbowa w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie z przyczyn podanych w zaskarżonej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Pomijając okoliczność, że w postępowaniu administracyjnym, jak i w Skardze, strona skarżąca nie wykazała, że został spełniony warunek do zwolnienia od podatku obrotowego towarów wymienionych w ust. 1 par. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 lutego 1991 r. w sprawie stawek podatku obrotowego od towarów sprowadzanych lub nadsyłanych z zagranicy oraz zwolnień od tego podatku, określony w ust. 6 par. 2 tego rozporządzenia /a dopiero uprzednie spełnienie tego warunku mogło by dać podstawy do zwolnienia od podatku obrotowego/, to skarga nie jest zasadna także w świetle argumentacji w niej podnoszonej. Taryfikacja dwóch sprowadzonych przez Spółkę samochodów marki Mercedes 308D Kombi dokonana przez organ celny była prawidłowa. Jak bowiem wynika z akt sprawy - sprowadzone zostały samochody osobowo-towarowe typu Kombi przystosowane do przewozu 9 osób, łącznie z kierowcą. Tego typu pojazdy są wymienione w pozycji 8703 taryfy celnej przewozowej - kod HS 8703.32. Natomiast do poz. 8702 kod HS 8702.10 taryfy celnej zostały zaliczone pojazdy przeznaczone do publicznego przewozu osób posiadające co najmniej 10 miejsc /łącznie z kierowcą/. W tych warunkach sposób w jaki Spółka miała zamiar wykorzystywać sprowadzone samochody nie mógł mieć dla taryfikacji celnej żadnego znaczenia, skoro jedynym kryterium, w tym przypadku, była liczba miejsc siedzących w samochodzie. Zwolnienie przewidziane w ust. 1-4 par. 2 rozporządzenia Ministra Finansów, jak to już wspomniano, mogło mieć miejsce po spełnieniu warunku określonego w ust. 6 par. 2, z tym, że nie dotyczyło ono jednak towarów wymienionych w załączniku nr 2 do rozporządzenia. W załączniku tym pod poz. 79 zostały wymienione pojazdy samochodowe określone w poz. 8703 taryfy celnej przewozowej. Z tych przy czyn nie mogły być one zwolnione od podatku obrotowego. Mając powyższe na względzie, stosownie do treści art. 207 par. 5 Kpa, orzeczono o oddaleniu skargi.

Na marginesie sprawy należało wspomnieć, że skoro decyzje organów podatkowych zostały wydane w trybie art. 175 Kpa /organ celny jest jedynie płatnikiem tzw. granicznego podatku obrotowego/, to w sentencji decyzji przepis ten powinien być powołany, a sama sentencja powinna być zredagowana w sposób w powołanym przepisie podany. Uchybienie to nie miało jednak żadnego wpływu na wynik sprawy. Należało także zauważyć, że organ podatkowy rozstrzygając sprawę w trybie art. 175 par. 1 Kpa jest związany uprzednio ustaloną przez organ celny wartością celną towaru oraz taryfikacją /mierzonym cłem/ zgodnie z art. 9 ustawy z dnia 16 grudnia 1972 r. o podatku obrotowym /Dz.U. 1983 nr 43 poz. 191 ze zm./.