Wyrok WSA w Warszawie z 2 lipca 2004 r., III SA 182/03

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie,

Rozpoznanie

na rozprawie w dniu 2 lipca 2004 r.

Sprawa

sprawy ze skargi A. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2002 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną bojową uchyla zaskarżoną decyzję

Skład

Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Wdowiak (spr.) Asesor WSA Piotr Borowiecki
Arkadiusz Zawada protokolant

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] października 2002 roku Komendant Policji na podstawie art. 10 ust.l ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji /Dz.U. Nr 53, poz.549/ odmówił A. S. wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej. W uzasadnieniu decyzji Komendant Policji wskazał na brak okoliczności faktycznych uzasadniających wydanie pozwolenia na broń palną bojową. A. S. może nosić i przechowywać broń służbową w miejscu zamieszkania. Decyzja taka została mu przekazana przez policjanta wyznaczonego ds. uzbrojenia. Z przydzielonej broni służbowej może doskonalić swoje umiejętności strzeleckie. Analiza wniosku pod kątem zagrożenia życia i zdrowia wnioskodawcy, przedstawione w nim argumenty pozwalają na przyjęcie, zdaniem organu I instancji, że zagrożenie nie jest ani szczególne ani ponadprzeciętne. Nie wyróżniają one wnioskodawcy z ogółu obywateli w ty funkcjonariuszy policji.

Po rozpoznaniu odwołania A. S. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] grudnia 2002 roku nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Komendant Główny Policji wskazał na brak podstaw do zmiany lub uchylenia decyzji. Podkreślił, że ryzyko i niebezpieczeństwo zamachu na życie policjanta wynika z samej istoty tego zawodu. Fakt pełnienia służby w policji i wynikające z niej zagrożenia nie może być uznany za jedyną okoliczność uzasadniającą wydanie policjantowi pozwolenia na broń indywidualną. Dlatego też funkcjonariusze policji zostali wyposażeni w broń służbową a Komendant Główny Policji dał policjantom możliwość posiadania broni służbowej także po godzinach służby. A. S. nigdy nie występował z raportem o uzyskanie takiej zgody. Na podaniu wnioskodawcy do Komendanta Policji widnieje opinia, w której Komendant Powiatowy Policji W [...] Wyraził zgodę na przechowywania broni służbowej przez wnioskodawcę w miejscu zamieszkania. Decyzja ta została przekazana przez osobę odpowiedzialną za uzbrojenie. W toku postępowania bezspornie ustalono, iż A. S. nigdy nie informował przełożonych ani nie zgłaszał o faktach mogących potwierdzić ponadprzeciętne zagrożenie jego bezpieczeństwa osobistego w czasie wolnym od służby.

Skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył A. S. wnosząc o jej uchylenie. Zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art.2 Konstytucji RP, przepisów postępowania a mianowicie art. 6, 7 i 8 kpa polegające na niewyjaśnieni wszystkich okoliczności sprawy przez brak rzetelnej analizy prowadzonych przez niego postępowań i pominięcie argumentów dotyczących chęci doskonalenia umiejętności strzeleckich. Podniósł, iż w dalszym ciągu nie otrzymał pozwolenia na posiadanie broni służbowej w miejscu zamieszkania.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wnosił o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Z dniem 1 stycznia 2004 roku weszły w życie:

ustawa z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U Nr 153, poz. 1269/ ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U Nr 153, poz. 1270/ ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U Nr 153, poz. 1271/.

Jednocześnie uchylona została ustawa z dnia 11 maja 1985 roku o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, która obowiązywała w dacie wniesienia skargi w sprawie niniejszej.

Zgodnie z art. 97 § 1 p.w.u.p. sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Taka sytuacja ma miejsce w sprawie niniejszej.

W świetle art. 1 § 1 u.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W grę wchodzi kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej pod względem zgodności z prawem materialnymi i przepisami procesowymi.

Zgodnie z art. 10 ust.l i 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie. Ustawa nie określa kryteriów, jakimi winny kierować się organy Policji przy wydawaniu pozwoleń. Oznacza to, że organ Policji w granicach uznania administracyjnego ustala, czy w konkretnym przypadku zachodzą okoliczności uzasadniające wydanie pozwolenia na broń. Uznaniowy charakter decyzji nie zwalnia organu rozstrzygającego, w tym także odwoławczego, od zbadania wszystkich okoliczności sprawy mogących mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.

W niniejszej sprawie nie zostały wyjaśnione wszystkie okoliczności sprawy. Tym samym podniesione w skardze zarzuty są trafne.

Komendant Wojewódzki Policji przyjął, że wyjaśnione została sprawa przydzielenia wnioskodawcy zgody na noszenie broni służbowej w miejscu zamieszkania. Decyzja w tym przedmiocie miała mu zostać przekazana przez policjanta wyznaczonego ds. uzbrojenia. A. S. kwestionował ten fakt w odwołaniu. Podnosił, że nigdy nie otrzymał pisemnej zgody na noszenie broni służbowej poza służbą. Co więcej nie występował formalnie do organów o pozwolenie na posiadanie broni służbowej w domu. W aktach sprawy brak jakiegokolwiek dowodu na okoliczność, że skarżący otrzymał pisemną zgodę na noszenie broni w miejscu zamieszkania. Komendant Główny Policji bez wyjaśnienia tej okoliczności poprzestał na twierdzeniach organu I instancji a jest to ważki argument dla którego odmówiono wnioskodawcy udzielenia pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej.

Słusznie też zauważa skarżący, że nie przeprowadzono analizy rodzaju prowadzonych przez niego postępowań przygotowawczych mimo dołączonego wykazu. Wniosek Komendanta Głównego Policji o braku udokumentowania istnienia stałego, realnego i szczególnego zagrożenia życia lub zdrowia jest dowolny i przekraczający granice uznania. Brak zgłoszeń o powyższych zagrożeniach nie oznacza, ze one nie istnieją. Skarżący powoływał się na charakter prowadzonych spraw, lecz do tej okoliczności organ się nie odniósł.

Trafnie podnosi też skarżący, że zupełnie pominięte zostały jego argumenty odnośnie doskonalenia jego umiejętności strzeleckich w kontekście korzyści dla wykonywanej służby.

Zajęcie stanowiska odnośnie dwóch ostatnich kwestii dopiero w odpowiedzi na skargę nie spełnia wymogów art. 107 § 3 kpa. To uzasadnienie stanowi integralną część decyzji. W przypadku, gdy ustawodawca pozostawia organowi wydającemu decyzję swobodę w ocenie konsekwencji stosowanej przezeń normy prawnej, brak prawidłowego uzasadnienia uniemożliwia ustalenie czy decyzja odpowiada prawu

W świetle powyższych rozważań, wobec zasadności zarzutów naruszenia przepisów postępowania mogących mieć wpływ na wynik sprawy, zaskarżoną decyzję należało uchylić na zasadzie art. 145 § 1 ust.

1. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi.