Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 19 września 1997 r., III SA 184/96

Teza

Dla uznania samochodu, którym podatnik świadczy usługi w zakresie przewozu, za środek trwały, bez znaczenia jest okoliczność, że samochód był wspólną własnością podatnika i jego małżonki.

Sentencja

1. oddala skargę.

Uzasadnienie

Decyzją z dnia 25.9.1995 r. Urząd Skarbowy w K., powołując się m.in. na przepisy par. 1 ust. 1 i 3 pkt 2 i par. 4 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 grudnia 1994 r. w sprawie zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów osób fizycznych /Dz.U. nr 140 poz. 786 ze zm./ oraz art. 14 ust. 2 i art. 30 ust. 7 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./ określił S.S. od kwoty nie zaewidencjonowanego przychodu w wysokości 9.800 zł zryczałtowany podatek dochodowy do zapłaty w wysokości 1.948,70 zł. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż podatnik prowadząc działalność gospodarczą w zakresie przewozu osób taksówką osobową i będąc z tego tytułu opodatkowanym zryczałtowanym podatkiem dochodowym od przychodu osób fizycznych z obowiązkiem prowadzenia ewidencji przychodów, nie zaewidencjonował przychodu w podanej wyżej kwocie uzyskanego ze sprzedaży 18.2.1995 r. samochodu osobowego "P.", będącego składnikiem majątku związanego z wykonywaniem działalności gospodarczej.

W rezultacie rozpatrzenia odwołania od tej decyzji, Izba Skarbowa w O. utrzymała w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Odnosząc się do zarzutów podatnika, organ odwoławczy zauważył, iż wbrew jego twierdzeniom, sprzedany samochód był składnikiem majątku związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą /w odwołaniu podniesiono, iż służył on także celom prywatnym podatnika i jego rodziny oraz stanowił wspólną własność jego i małżonki/. Był bowiem oznakowany i wyposażony zgodnie z par. 22 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 lutego 1993 r. w sprawie warunków technicznych i badań pojazdów /Dz.U. nr 21 poz. 91 ze zm./. Podtrzymując ocenę organu I instancji, Izba Skarbowa wskazała, iż w myśl par. 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 stycznia 1995 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, a także aktualizacji wyceny środków trwałych /Dz.U. nr 7 poz. 34 ze zm./, samochód ten stanowił środek trwały, niezależnie od tego, czy był wpisany do ewidencji, czy też nie. W uzasadnieniu decyzji zwrócono wreszcie uwagę, iż bez samochodu podatnik nie mógłby prowadzić działalności gospodarczej sprowadzającej się do przewozu osób taksówkami osobowymi. W związku z tym przychód ze sprzedaży samochodu podlega opodatkowaniu zgodnie z art. 14 ust. 2 pkt 1 oraz art. 30 ust. 1 pkt 6 i ust. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Nie jest on tym samym - jak uważał odwołujący się - korzystającym ze zwolnienia dochodem, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d/ ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego decyzji Izby Skarbowej zarzucono naruszenie wymienionych wcześniej przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jak również przepisów par. 1 i par. 4 ust. 1 pkt 4 i par. 6 rozporządzenia w sprawie zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów osób fizycznych oraz par. 1 pkt 2 ppkt "a i b" rozporządzenia w sprawie amortyzacji środków trwałych, a także aktualizacji wyceny środków trwałych. Skarżący podniósł, iż od samego zakupu samochód nie został objęty wykazem środków trwałych i de facto nie jest środkiem trwałym. Przychód z jego sprzedaży musi być więc uznany za przychód określony w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. "d" ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie, sygnalizując, iż w świetle par. 6 ust. 1 rozporządzenia w sprawie zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów osób fizycznych, podatnicy opodatkowani tym podatkiem obowiązani są prowadzić wykaz środków trwałych. Zaniechanie tego obowiązku w niczym nie zmienia faktu, iż składnik majątku związany z wykonywaną działalnością gospodarczą ma walor środka trwałego, o ile tylko spełnia określone przepisami prawa kryteria.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kwestią o kluczowym znaczeniu dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji jest ustalenie, czy według obowiązujących w dacie wydania decyzji organów podatkowych przepisów prawa, sprzedany przez podatnika samochód powinien być zakwalifikowany jako środek trwały. Sąd podzielił stanowisko organów podatkowych, iż bez samochodu podatnik nie byłby w stanie świadczyć usług w zakresie przewozu osób taksówką. Okolicznością bez znaczenia jest to, iż był on wspólną własnością podatnika i jego małżonki. Według przepisu par. 2 ust. 1 rozporządzenia w sprawie amortyzacji środków trwałych, a także aktualizacji wyceny środków trwałych, za środki trwałe uznaje się stanowiące własność lub współwłasność podatnika środki transportu, przeznaczone na potrzeby podatnika związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą. W pojęciu tym mieści się niewątpliwie samochód używany do przewozu osób, nawet jeżeli nie został objęty wykazem środków trwałych. Co do samego prowadzenia wspomnianego wykazu to trzeba pamiętać, iż stosownie do dyspozycji par. 6 ust. 1 rozporządzenia w sprawie zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów osób fizycznych, podatnicy opodatkowani zryczałtowanym podatkiem dochodowym obowiązani są prowadzić ewidencję przychodów oraz posiadać i przechowywać dowody zakupu towarów oraz wykaz środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych. Również to, iż samochód był wykorzystywany także dla celów prywatnych /służył zaspokajaniu osobistych potrzeb podatnika i jego rodziny/ nie podważa przyjętej przez organy podatkowe obu instancji kwalifikacji. Stwierdzenie to prowadzi do wniosku, iż kwotę uzyskaną ze sprzedaży samochodu należało traktować jako przychód ze sprzedaży składników majątkowych związanych z wykonywaną działalnością gospodarczą, podlegającą opodatkowaniu stosownie do przepisu par. 4 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia w sprawie zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów osób fizycznych. Nie ma wobec tego racji skarżący twierdząc, iż osiągnięty z tytułu sprzedaży samochodu przychód jest źródłem przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d/ ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przepis ten wyraźnie zastrzega, że źródłami przychodów jest sprzedaż lub zamiana innych rzeczy, o ile nie następuje w wykonywaniu działalności gospodarczej.

Skoro zatem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego, dokonana zaś ocena jej zgodności z prawem nie ujawniła, by organy podatkowe dopuściły się uchybień proceduralnych, skargę - na mocy art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ należało oddalić.