Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2001 r. Komendant Wojewódzki Policji w K. cofnął Panu A.M. pozwolenie na broń palną, które uzyskał decyzją z dnia [...] września 1994 roku. Powyższa decyzja została utrzymana w mocy decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2001 roku. Podstawą prawną obu decyzji był art. 18 ust.2 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji zgodnie z którym właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń jeżeli ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę do jego wydania.
W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż na skutek zmiany stanu prawnego brak jest możliwości posługiwania się bronią własną w celu wykonywania czynności służbowych i to zarówno przez pracowników ochrony jak i wymienionych przedsiębiorców.
Na skutek skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego decyzja organu II instancji została uchylona wyrokiem Sądu z dnia 17 kwietnia 2003 roku sygn. akt III SA 1966/01. W uzasadnieniu decyzji Sąd podniósł, iż wydanie pozwolenia na broń skarżącemu uzasadnione było prowadzeniem przez niego działalności w zakresie ochrony mienia. Sąd oceniając stan faktyczny w sprawie w dacie wydania obu decyzji podkreślił, iż nie uległ on zmianie gdyż jak wynikało z akt sprawy strona nadal prowadziła działalność w zakresie ochrony mienia. Uległy natomiast zmianie okoliczności o prawnym charakterze- przepisy prawa normujące ochronę osób i mienia w szczególności zasady posługiwania się bronią przez osoby wykonujące taką działalność.
Organ ponownie rozpoznając odwołanie skarżącego od decyzji cofającej pozwolenie na broń palną uchylił decyzję I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu podniósł, iż takie rozstrzygnięcie uzasadniają okoliczności, iż od czasu wydania przez organy policji decyzji co miało miejsce w 2001 roku mogły wystąpić nowe okoliczności jak również mógł ulec zmianie stan faktyczny. Organ I instancji przeprowadzi więc stosowne postępowanie dowodowe i ustali, czy skarżący nadal wykonuje działalność gospodarczą w zakresie ochrony osób i mienia.
Powyższa decyzja została zaskarżona do Sądu Administracyjnego a skarżący domagał się jej uchylenia i zasądzenia kosztów postępowania. Zdaniem strony decyzja ta jest niezgodna z prawem albowiem po uchyleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2003 roku decyzji Komendanta Głównego Policji, organ ten ponownie rozpatrując sprawę powinien uchylić decyzję pierwszoinstancyjną i sam rozstrzygnąć czy zachodzą podstawy do cofnięcia pozwolenia na broń.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie a w uzasadnieniu wskazał, iż od czasu wydania decyzji w 2001 roku uległ zmianie stan faktyczny w sprawie a to czyniło zaskarżoną decyzję zasadną. Z dotychczas poczynionych ustaleń wynika, że skarżący jest prokurentem spółki prowadzącej działalność w zakresie ochrony mienia i zajmuje się jej obsługą prawną. Ponieważ nie posiada licencji pracownika ochrony i dopuszczenia do posiadania broni, od czasu wejścia w życie ustawy o ochronie osób i mienia nie zajmuje się konwojowaniem, gdyż nie jest uprawniony do wykonywania usług w tym zakresie. Nadto skarżący nie jest ani współwłaścicielem spółki, ani członkiem jej zarządu. Tych okoliczności skarżący, w ocenie organu nie kwestionuje.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Podniesione w skardze zarzuty sprowadzają się w istocie rzeczy do tego, iż ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania zawarte w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 2003 roku obligowały organ do rozpoznania odwołania od decyzji I instancji w taki sposób, że organ odwoławczy powinien sprawę rozstrzygnąć i zakończyć postępowanie. Stanowisko skarżącego nie jest trafne ponieważ ocena prawna wyrażona w powołanym wyroku, która wiąże w tej sprawie organ i sąd dotyczy wyłącznie tego, że podstawą cofnięcia pozwolenia na broń stosownie do przepisu art. 18 ust. 2 ustawy o broni i amunicji może być zmiana okoliczności faktycznych.
Nie oznacza to jednak, że organ nie powinien uwzględnić zmiany stanu faktycznego w okresie po wydaniu zaskarżonej decyzji oraz po wydaniu wyroku.
Jeżeli uwzględni się, że między wydaniem decyzji z dnia [...] kwietnia 2001 roku a datą wydania wyroku i wydania zaskarżonej decyzji upłynęło ponad 2 lata organ zasadnie mógł przyjąć, iż konieczne jest ustalenie aktualnego stanu faktycznego co wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego. Ocena organu w tym zakresie nie narusza przepisu art. 138 § 2 k.p.a. który stanowi, iż organ może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. W tym stanie rzeczy skoro brak jest podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa a w szczególności art. 138 § 2 k.p.a. to sąd na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.