Uzasadnienie
Decyzją z dnia 17 maja 1993 r. Urząd Skarbowy w W. ustalił dla "M.-Z." spółka cywilna Małgorzaty P.-B. i Leonarda P. podatek obrotowy nie pobrany przez Urząd Celny w wysokości 165 000 000 zł, czyli według stawek podatku obrotowego wprowadzonych rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 6 kwietnia 1992 r. w sprawie stawek podatku obrotowego od towarów sprowadzanych lub nadsyłanych z zagranicy oraz zwolnień od tego podatku /Dz.U. nr 32 poz. 140 ze zm./. W uzasadnieniu decyzji podano, że Urząd Celny w Rz., na podstawie kodu wnioskowanej procedury postępowania celnego, wskazanego przez importera przez wpisanie liczby "71" w dokumencie SAD 110805/086566 z dnia 29 kwietnia 1992 r., przekazał sprawę do Urzędu Celnego w W., naliczając jednocześnie podatek obrotowy od importu herbaty według stawek obowiązujących w dniu 29 kwietnia 1992 r.
Urząd Celny w W. otrzymał sprawę w dniu 5 maja 1992 r. i powołując się na art. 23 prawa celnego naliczył podatek obrotowy według stawek podatku obrotowego wprowadzonych przepisami rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 6 kwietnia 1992 r.
W odwołaniu właściciele spółki zarzucili decyzji organu I instancji naruszenie art. 23 prawa celnego i wnieśli o jej zmianę oraz ustalenie należnego podatku obrotowego w kwocie 73 992 000 zł. W odwołaniu wskazano, że zgodnie z art. 23 prawa celnego i art. 11 ustawy o podatku obrotowym cło i podatek obrotowy wymierza się według stanu towaru oraz stawek podatku obowiązujących w dniu dokonania zgłoszenia celnego, to jest wszczęcia postępowania celnego, a nie - jak stwierdził organ I instancji - w dniu dokonania odprawy celnej. Bezsporne jest, że wszczęcie postępowania celnego nastąpiło zgodnie z zasadami art. 50 prawa celnego w dniu 29 kwietnia 1992 r. w Urzędzie Celnym w Rz. Bez znaczenia w tej sytuacji jest przekazanie sprawy w trybie art. 45 ust. 5 prawa celnego do innego urzędu celnego.
Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia 24 grudnia 1993 r., Izba Skarbowa w (...) utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję. Izba Skarbowa wprawdzie podzieliła pogląd wyrażony w odwołaniu, iż podatek obrotowy wymierza się według stawek obowiązujących w dniu dokonania zgłoszenia celnego /art. 23 ust. 1 prawa celnego/, jednakże, zdaniem Izby, zgłoszenie celne jest dokonane z chwilą dostarczenia towaru do miejsca odprawy celnej i złożenia wymaganych dokumentów. W razie wniosku strony o przekazanie sprawy do rozpatrzenia dyrektorowi innego urzędu celnego za dzień zgłoszenia celnego należy przyjąć dzień, w którym strona zgłosiła towar w urzędzie odbiorczym. W urzędzie celnym przekazującym sprawę strona nie zgłasza towaru do odprawy celnej, ale zgłasza wniosek o przekazanie. W związku z tym, że spółka zadeklarowała w polu "1" dokumentu SAD kod wnioskowanej procedury postępowania celnego "71", to jest przekazanie sprawy do innego urzędu celnego, dniem zgłoszenia celnego jest data z pola "A", to jest 5 maja 1992 r. Oznacza to w konsekwencji, iż zastosowanie mają stawki podatku obrotowego wprowadzone rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 6 kwietnia 1992 r. W związku z powyższym decyzja organu I instancji jest zgodna z obowiązującymi przepisami.
W skardze na decyzję Izby Skarbowej Leonard P. i Małgorzata P.-B. ponowili zarzuty z odwołania.
Izba Skarbowa wniosła o oddalenie skargi, nie przytaczając nowych argumentów.
Rozpoznając skargę, Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W sprawie było sporne, czy zgłoszenie celne uważa się za dokonane w dniu złożenia wniosku o przekazanie sprawy do innego urzędu celnego, czy też w dniu dokonania odprawy celnej przez odbiorczy urząd celny. Na ten temat strony zajmowały odmienne stanowiska.
Trafnie przyjęła strona skarżąca, iż zgłoszenie celne zostało przez nią dokonane w dniu 29 kwietnia 1992 r. w Urzędzie Celnym w Rz. Podmiot dokonujący obrotu towarowego z zagranicą w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą składa wniosek o wszczęcie postępowania celnego w formie pisemnej. Wniosek powinien zawierać szczegółowe informacje dotyczące tego podmiotu oraz fakturę /art. 50 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne - Dz.U. nr 75 poz. 445 ze zm./. Dyrektor urzędu celnego /granicznego/ może z urzędu lub na wniosek strony przekazać sprawę do rozpatrzenia dyrektorowi innego urzędu celnego /art. 45 ust. 5 prawa celnego/.
Z powyższych przepisów wynika, że wszczęcie postępowania celnego następuje na skutek zgłoszenia do odprawy towaru celnego w granicznym urzędzie celnym, i to bez względu na to, czy odprawa celna /wydanie decyzji o dopuszczeniu towaru do obrotu/ następuje w granicznym urzędzie celnym, czy też - w razie przekazania sprawy - w odbiorczym urzędzie celnym.
Z postanowień pkt 7 załącznika nr 4 do zarządzenia Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia 12 września 1991 r. w sprawie wniosków o wszczęcie postępowania celnego /M.P. nr 31 poz. 225/, mającego zastosowanie w sprawie, wynika, że zgłoszenie celne obejmuje kilkanaście procedur postępowania celnego, a jedną z nich jest przekazanie sprawy do innego urzędu celnego. Złożenie więc wniosku o przekazanie sprawy do innego urzędu celnego jest jednoznaczne ze zgłoszeniem celnym w rozumieniu art. 23 ust. 1 prawa celnego, ze skutkami wynikającymi z tego przepisu.
Skoro więc w rozpoznawanej sprawie obowiązek podatkowy powstał w dniu 29 kwietnia 1992 r. /to jest w dniu zgłoszenia celnego/, to zastosowanie przez organ podatkowy stawek podatku obrotowego wprowadzonych rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 6 kwietnia 1992 r. w sprawie stawek podatku obrotowego od towarów sprowadzanych lub nadsyłanych z zagranicy oraz zwolnień od tego podatku /Dz.U. nr 32 poz. 140 ze zm./, które weszło w życie z dniem 4 maja 1992 r., nie było prawidłowe.
W związku z naruszeniem prawa materialnego Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 207 par. 1 i 2 pkt 1 Kpa, rozstrzygając o kosztach postępowania zgodnie z art. 208 Kpa.