Uzasadnienie
Zaskarżoną do Naczelnego Sądu Administracyjnego decyzją z dnia 17 grudnia 1999 r. Izba Skarbowa w O. utrzymała w mocy zakwestionowaną w odwołaniu Wacława B. decyzję Urzędu Skarbowego w E. z dnia 12 lipca 1999 r., odmawiającą zgody na odliczenie podatku od towarów i usług w kwocie 14.636 zł, zawartego w sporządzonym na 31 grudnia 1998 r. remanencie towarów.
W motywach decyzji podzielono stanowisko organ I instancji który uznał, że podatnik nie dopełnił formalności związanych z rezygnacją ze zwolnienia, nie składając oświadczenia VAT-6 w tym przedmiocie zgodnie z art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./.
Odnosząc się do argumentów podatnika, który podnosił, że jego oświadczenia o rezygnacji ze zwolnienia /druk VAT-6/ przesłane zostało przez biuro rachunkowe Alberta G. poleconą przesyłką pocztową (...) Izba Skarbowa w O. nie uznała tych argumentów za wiarygodne. Stwierdziła ona bowiem, że nadawca tej przesyłki oprócz pewności co do wysłania druku VAT-6 Wacława B. nie pamięta innych podmiotów, których dokumenty przesłał w tej przesyłce a nadto w przedstawionym wykazie "wewnętrznym" korespondencji wysłanej do Urzędu Skarbowego ręcznie dopisano informację, że korespondencja ta zawierała też druk VAT-6 Wacława B. Podatnik nie dowiódł zatem dokonania czynności, o której mowa w art. 14 ust. 2 ustawy o VAT.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję skarżący Wacław B. zarzucił, że wydano ją z naruszeniem art. 121 par. 1 art. 161 par. 1 Ordynacji podatkowej. W skardze podniesiono, że wbrew stanowisku organów podatkowych w przesyłce poleconej (...) nadanej przez prowadzącego biuro rachunkowe znajdowało się oświadczenie skarżącego o rezygnacji ze zwolnienia /VAT-6/.
Na mocy umowy z dnia 23 grudnia 1998 r. Albert G. upoważniony był do wysłania tego oświadczenia, co też uczynił w dniu 28 grudnia 1998 r. Natomiast twierdzenia Urzędu Skarbowego, iż oświadczenie skarżącego na druku VAT-6 nie wpłynęło do organu we wskazanej przesyłce są nieprawdziwe. Skarżący podniósł, że waga przesyłki /250 - 500 g/ sugeruje, iż jej zawartość stanowiło minimum 45 - 90 dokumentów o formacie A - 4.
Wysyłający dokumenty Albert G., zeznający w sprawie jako świadek, nie był w stanie wymienić imiennie wszystkich podatników, których dokumenty wysłał w dniu 28 grudnia 1998 r. co jest zrozumiałe gdy uwzględnić, że jego biuro rachunkowe obsługuje 50 klientów; był on natomiast pewny, że wśród wysłanej dokumentacji znajdowało się oświadczenie VAT-6 skarżącego.
Odpowiadając na skargę Izba Skarbowa w O. wniosła o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
w dodatkowym piśmie procesowym z dnia 26 marca 2001 r. skarżący podtrzymując zarzuty skargi przedstawił okoliczności związane ze złożeniem przez niego potwierdzonej przez Urząd Skarbowy w E. deklaracji PIT-4 i otrzymaniem po upływie 8 miesięcy wezwania do złożenia tej deklaracji z zagrożeniem wszczęcia postępowania wymiarowego. W ocenie skarżącego przytoczona przez niego okoliczność świadczy, że uchybienie jakiego dopuścił się Urząd Skarbowy nie jest jedynym ani wyjątkowym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Z przepisów art. 14 ust. 2, 3 i 3b powołanej wcześniej ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym wynika, że skorzystanie przez podatnika zwolnionego podmiotowo od podatku VAT, rezygnującego ze zwolnienia, z uprawnienia do zmniejszenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z zakupów dokonanych przed rezygnacją ze zwolnienia uzależnione zostało od formalnego warunku pisemnego zawiadomienia urzędu skarbowego o rezygnacji ze zwolnienia w określonym terminie.
Uzależnienie przez ustawodawcę istotnego prawa podatnika od terminowego i pisemnego spełnienia warunku zawiadomienia urzędu skarbowego o rezygnacji ze zwolnienia świadczy o randze, jaką ustawodawca ten nadaje wymogom formalnym w tym zakresie.
W interesie podatnika zatem leży takie dokumentowanie spełnienia wskazanych warunków, które zapewnia jego niepodważalność.
Jest przy tym oczywiste, że ciężar dowodu spełnienia wskazanych warunków ciąży na podatniku, a nie na organie podatkowym, gdy zważyć, iż to właśnie podatnik z danych okoliczności faktycznych wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne.
W ocenie Sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje niezbicie, że skarżący nie dowiódł terminowego dokonania czynności, o której mowa w art. 14 ust. 2 ustawy o VAT.
Dowodem takim nie może być bowiem powoływanie się skarżącego na fakt wysłania przez biuro rachunkowe jego oświadczenia VAT-6 przesyłką poleconą obejmującą szereg dokumentów dotyczących różnych podmiotów, treść umowy z biurem rachunkowym czy waga przesyłki poleconej (...) zwłaszcza w sytuacji, gdy biuro rachunkowe nie prowadziło książki nadawczej wysyłanej korespondencji, przesłuchiwany w charakterze świadka prowadzący biuro nie był w stanie wymienić podmiotów, których dokumenty przesłał w przesyłce poleconej (...) a na przedstawionym "wykazie wewnętrznym" biura informację o ujęciu w przesyłce druku VAT-6 skarżącego dopisano pismem ręcznym.
Z kolei wobec braku udowodnienia przez skarżącego spełnienia formalnych wymogów ustawowych nie mogą mieć znaczenia przesądzającego podniesione przez niego okoliczności związane z perturbacjami dotyczącymi złożenia deklaracji PIT-4 i uchybieniami organu podatkowego I instancji w tym zakresie.
Mając to na uwadze na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzeczono, jak w sentencji.