Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą)z 5 lutego 1993 r., sygn. akt III SA 1955/92

Tezy

1. Ocena zamiaru podatnika nie mieści się w konstrukcji par. 7 ust. 3 i 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 18 maja 1990 r. w sprawie zwolnienia od podatku obrotowego i dochodowego podatników osiągających przychody z niektórych rodzajów nowo uruchomionej działalności gospodarczej /Dz.U. 1990 nr 35 poz. 203 ze zm./. Przepisy te określają przesłanki utraty zwolnienia nie pozostawiając miejsca na ocenę innych elementów; powołane przepisy wprowadzają instytucję decyzji administracyjnych związanych, co oznacza że stwierdzenie przesłanki /faktu prawotwórczego/ nakłada na organ podatkowy obowiązek wydania decyzji tylko o takiej treści, jaka została określona w tym przepisie; w takich przypadkach nie ma wobec tego podstaw do stosowania tej części art. 7 Kpa, która dotyczy wyważania racji interesu jednostki i interesu publicznego.

2. O ewentualnym naruszeniu art. 139 Kpa można mówić jedynie wtedy, gdy organ odwoławczy, po uchyleniu zaskarżonej decyzji wyda decyzję mniej korzystną dla odwołującej się strony, a w sprawie nie zachodzą przesłanki wymienione art. 139 Kpa /rażące naruszenie prawa lub rażące naruszenie interesu społecznego/. Naruszenie art. 139 Kpa nie zachodzi natomiast w sytuacji, gdy organ odwoławczy utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję wzbogacając jedynie treść uzasadnienia o nowe elementy nie dostrzeżone przez organ I instancji czy też ujawnione w postępowaniu odwoławczym.