Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 23 czerwca 1998 r., III SA 198/97

Tezy

Skoro skarżący zarówno w postępowaniu administracyjnym, jak i w skardze podnosili, że syn przeszedł załamanie psychiczne, po którym stał się osobą bezradną i nie umiejącą poradzić sobie z życiem, nie pracował i nie pracuje, nie korzystał z zasiłku dla bezrobotnych ani z pomocy opieki społecznej, to nie sposób organom podatkowym zarzucić, iż traktując wydatek na leczenie syna jako realizację obowiązku alimentacyjnego obciążającego skarżących, naruszyły postanowienia art. 26 ust. 1 pkt 1 lit. "a" ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./.

Uzasadnienie

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga na uwzględnienie nie zasługuje.

Zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA /Dz.U. nr 74 poz. 368/ Sąd uchyla zaskarżoną decyzję jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Tego rodzaju poważnych naruszeń prawa zaskarżonej decyzji Izby Skarbowej zarzucić nie można.

W szczególności ocena stanu faktycznego sprawy dokonana przez organy podatkowe mieści się w granicach prawa do swobodnej oceny dowodów, zakreślanych przez art. 80 Kpa.

Art. 133 par. 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego stanowi, że rodzice obowiązani są do świadczeń alimentacyjnych względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie. Wskazany przepis, ani inne postanowienia k.r. i o., nie wskazują granicy wiekowej, po osiągnięciu której obowiązek alimentacyjny względem dziecka ustaje.

Skoro skarżący zarówno w postępowaniu administracyjnym jak i w skardze podnosili, że syn przeszedł załamanie psychiczne, po którym stał się osobą bezradną i nie umiejącą poradzić sobie z życiem, nie pracował i nie pracuje, nie korzystał z zasiłku dla bezrobotnych ani z pomocy opieki społecznej to nie sposób organom podatkowym zarzucić, iż traktując wydatek na leczenie syna jako realizację obowiązku alimentacyjnego obciążającego skarżących, naruszyły postanowienia art. 26 ust. 1 pkt 1 lit. "a" ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./. Jedynie ubocznie zauważyć należało, że zakres świadczeń alimentacyjnych zależy od usprawiedliwionych potrzeb uprawnionego oraz od zarobkowych i majątkowych możliwości zobowiązanego. Wykonanie obowiązku alimentacyjnego wobec dziecka może polegać na osobistych staraniach o jego utrzymanie /zapewnienie niezbędnej opieki lekarskiej/ /art. 135 k.r. i o./. Zadeklarowana darowizna poza tak zakreślone ramy nie wykroczyła.

Skoro zaskarżona decyzja nie narusza prawa to Sąd na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o NSA, miał obowiązek orzec jak w sentencji wyroku.