Uzasadnienie
Izba Skarbowa w O. decyzją z 30 lipca 1999 r. (...) utrzymała w mocy decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej w O. z 28.12.1998 r. (...) w której Spółce z o.o. "MSz." z siedzibą w O. określono zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące:
sierpień 1997 r. w kwocie 153.489 zł, w tym zaległość podatkową w kwocie 8.556 zł, wrzesień 1997 r. w kwocie 116.337 zł, w tym zaległość podatkową w kwocie 3.400 zł październik 1997 r. w kwocie 80.851 zł, w tym zaległość podatkową w kwocie 1.617 zł, grudzień 1997 r. w kwocie 102.552 zł, w tym zaległość podatkową w kwocie 405 zł, oraz określającą od zaległości podatkowej odsetki za zwłokę w łącznej kwocie 6.547,60 zł, jak również ustalającą dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące:
sierpień 1997 r. w kwocie 2.567 zł, wrzesień 1997 r. w kwocie 1.020 zł, październik 1997 r. w kwocie 485 zł, grudzień 1997 r. w kwocie 122 zł.
Z akt sprawy wynika, iż Spółka produkowała meble szkolne typu regały szkolne, stoły i krzesła szkolne, stoły z szufladą dla nauczycieli, stoliki przedszkolne, stoły komputerowe, stoły pod sprzęt audiowizualny i biurka.
Z powyższych mebli poprzez różne ich zestawienie producent tworzył umeblowanie do różnych pracowni: języka polskiego, historii, matematyki, nauczania początkowego, pracowni komputerowej itd.
Spółka wnioskami z dnia 24.06.1997 r. wystąpiła do Przedsiębiorstwa Badawczo-Wdrożeniowego, Centralnego Ośrodka Badawczo-Rozwojowego Aparatury Badawczej i Dydaktycznej Biura Badania i Certyfikacji "COBRABID-BBC" w Warszawie o nadanie Kodu Towarowo-Materiałowego dla wyrobów z podbranży SWW 2884 "Pomoce naukowe, specjalistyczny sprzęt szkolny i przedszkolny" tj. dla produkowanych przez siebie pracowni przedmiotowych w kompletach.
Wyżej wskazana jednostka autorska ustaliła dla poszczególnych klaso-pracowni Kod Towarowo-Materiałowy 2884-8.
Mając na uwadze powyższe do sprzedaży przedmiotowych klaso-pracowni zastosowała, na podstawie poz. 43 zał. Nr 3 do ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym 7 procent stawkę podatku VAT.
Inspektor Kontroli Skarbowej z Urzędu Kontroli Skarbowej w O. mając wątpliwości czy przedmiotowe meble, zestawiane w komplety zostały prawidłowo sklasyfikowane pismem z dnia 4.12.1998 r. wystąpił do Urzędu Statystycznego w O. z prośbą o zaklasyfikowanie wyrobów kompletów różnych mebli szkolnych dla potrzeb wyposażenia klaso-pracowni do właściwego grupowania SWW.
Urząd Statystyczny w O. komplety równych mebli szkolnych dla potrzeb wyposażenia klaso-pracowni w zależności od użytego do ich produkcji materiału zaklasyfikował do grupowań SWW 1741-33, 1742-33, 1743-33 co wynikało z pisma z 8 grudnia 1998 r.
W związku z istnieniem dwóch rozbieżnych klasyfikacji Izba Skarbowa w O. wystąpiła do Głównego Urzędu Statystycznego Departamentu Standardów, Rejestrów i Informatyki w Warszawie o rozstrzygnięcie sporu w przedmiocie klasyfikacji wyrobu.
GUS /pismem z dnia 5.05.1999 r. uznał, iż meble szkolne typu: regał szkolny, krzesła szkolne, stoły komputerowe, biurka itp. w zależności od użytego materiału do ich produkcji klasyfikuje się do grupowania:
SWW 1741-33 "Meble z drewna, materiałów drewnopodobnych oraz z częściowym zastosowaniem innych materiałów o specjalnym przeznaczeniu II - dla szkół i przedszkoli",
SWW 1742-33 "Meble z metalu oraz z częściowym zastosowaniem innych materiałów o specjalnym przeznaczeniu II - dla szkół i przedszkoli",
SWW 1743-33 "Meble z różnych surowców" z wyjątkiem drewna i metalu oraz z częściowym zastosowaniem innych materiałów o specjalnym przeznaczeniu - dla szkól i przedszkoli".
Jednocześnie w uzupełnieniu swojego pierwotnego stanowiska pismem z dnia 5.07.1999 r. stwierdził, iż wyposażenie klas do nauczania w szkołach lub przedszkolach", w skład którego wchodzą "meble klasyfikowane do grupowań SWW 1741-33,1742-33, 1743-33, uzupełnione sprzętem, np. stojakami do plansz, godłem państwowym, także zestawem szaf i szafek dostosowanych wymiarowo do przechowywania w nich pomocy dydaktycznych, nie mogą być zaklasyfikowane do grupowania SWW 2884-8 "pracownie przedmiotowe w kompletach". W skład kompletnej pracowni przedmiotowej zalicza się meble specjalistyczne, będące elementem stałym danej pracowni, wyposażone w przyrządy i urządzenia charakterystyczne dla danej dziedziny nauki, np. dla pracowni chemicznej, fizycznej. Zdaniem Izby Skarbowej mając na uwadze to, że sprzedawane przez Spółkę klaso-pracownie różniły się wyłącznie zestawem szafek pochodzących z tzw. regału szkolnego, jak też rozmiarami, bądź ilością stołów czy krzeseł szkolnych, jak również stanowisko GUS-u w zakresie klasyfikacji mebli, należało uznać, iż produkowane przez podatnika meble powinny być zaliczone są do grupowania SWW 1741-33 "Meble z drewna, materiałów drewnopodobnych oraz z częściowym zastosowaniem innych materiałów o specjalnym przeznaczeniu II - dla szkół i przedszkoli", które zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy o VAT podlegają opodatkowaniu 22 procent stawką podatku VAT.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego spółka podtrzymując argumentację zawartą w odwołaniu wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając naruszenie pkt 4.1.3 zasad metodycznych systematycznego wykazu wyrobów wprowadzonych zarządzeniem nr 7 Prezesa GUS z dnia 26 lutego 1990 r. w sprawie aktualizacji Systematycznego Wykazu Wyrobów /Dz.Urz. GUS nr 3 poz. 1 ze zm./.
Między innymi podniosła, że celem prawidłowego zakwalifikowania produkowanych wyrobów spółka wystąpiła do jednostki autorskiej "COBROBID-BBC" Spółka z o.o.
Obowiązkiem takiej jednostki jest opiniowanie wniosków producentów i kwalifikowanie wyrobów.
Skoro skarżąca zastosowała się do stanowiska tej jednostki i opodatkowała swoje wyroby wskazaną przez tę jednostkę stawkę 7 procent podatku, to w sytuacji gdy GUS wskazał na inną klasyfikację wyrobu podatnik nie powinien ponosić ujemnych konsekwencji istnienia dwóch różnych klasyfikacji tego samego wyrobu. Jednocześnie stanowisko swoje skarżąca poparła wyrokami NSA z dnia 25 maja 1995 r. SA/Po 255/95 i I SA/Łd 227/97.
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o oddalenie skargi podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym opodatkowaniu podlega sprzedaż towarów i odpłatne świadczenie usług.
Zasadą wynikającą z art. 18 ust. 1 wymienionej ustawy 22 procent, która jest stawką podstawową.
Natomiast stawka 7 procent lub "0" procent jest stawką wyjątkową i ma zastosowanie do sprzedaży towarów i usług wymienionych w załączniku Nr 3 i 4 do tej ustawy.
Tak więc na mocy art. 18 ust. 1 ustawy sprzedawca ma obowiązek obciążyć sprzedaż towarów stawką 22 procent, chyba że towary znajdują w wykazie co do, których stosuje się preferencyjną stawkę podatku. Jednakże przypomnieć należy, że także w prawie podatkowym funkcjonuje zasada, że ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Oznacza to, że na podatniku ciążył obowiązek wykazania, że sprzedawany towar podlegał opodatkowaniu inną stawką niż 22 procent stawka podatku VAT.
Dla określenia towarów, których sprzedaż podlega opodatkowaniu stawką 7 procent konieczne jest ustalenie, czy towary te są wymienione w załączniku nr 3 do ustawy /art. 18 ust. 2/, co z kolei oznacza, że konieczna jest zakwalifikowanie danego towaru do właściwego symbolu SWW /Systematycznego Wykazu Wyrobów/ wprowadzonego do stosowania w statystyce i ewidencji. W konkluzji stwierdzić zatem należy, że w dacie wydania zaskarżonej decyzji klasyfikacja przedmiotowego towaru do symbolu i normy grupowania SWW, dokonana przez organy skarbowe, była prawidłowa, a zatem prawidłowa była i stawka podatku VAT zastosowana przez te organy.
U podstaw tego rozstrzygnięcia leży opinia Głównego Urzędu Statystycznego. Opinię te wyraził organ kompetentny i właściwy do wydawania opinii, która wiąże organy podatkowe przy wydawaniu decyzji. Konsekwencją związania się z tą opinią było rozstrzygnięcie polegające na opodatkowaniu wyroku prawidłową stawką 22 procent VAT.
Podstawą uchylenia decyzji musi być skuteczne wskazanie w skardze naruszonego przez organ przepisu prawa, który wadliwie zastosowano.
Nie może być uwzględniony zgłoszony w skardze zarzut naruszenia pkt 4 zasad metodycznych systematycznego wykazu wyrobów wprowadzonych zarządzeniem Nr 7 Prezesa GUS z dnia 26 lutego 1990 r. w sprawie aktualizacji Systematycznego Wykazu Wyrobów /Dz.Urz. GUS nr 3 poz. 11 ze zm./ Prezes GUS wymienionym zarządzeniem wprowadził do stosowania w statystyce i ewidencji Systematyczny Wykaz Wyrobów /SWW/, będący klasyfikacją wyrobów. Sposób zaliczania wyrobów do poszczególnych grupowań, w tym tryb postępowania związany z zaliczeniem towarów do poszczególnych grupowań, został szczegółowo określony w pkt 4 zasad metodycznych SWW.
Zasadą jest natomiast, iż zaliczenie określonego wyrobu do właściwego grupowania SWW należy do obowiązków producenta określonego wyrobu.
W przypadku wątpliwości lub sporu dotyczącego zaliczenie konkretnego wyroby do poszczególnych grupowań należy wystąpić do Głównego Urzędu Statystycznego i wystąpieniu należy uwzględnić stanowisko obu stron oraz podać niezbędne informacje producenta dotyczące wyrobu.
Konkretyzacja obowiązków podatnika następuje w wyniku procesu stosowania prawa, a ten jest w istocie ściśle związany z interpretacją przepisów.
Przypomnieć należy, iż w prawie podatkowym obowiązuje zasada, że wszelkiego rodzaju wyjątki należy interpretować ściśle. Jest także rzeczą oczywistą, iż właściwe znaczenie normy prawnej nie zawsze wynika z treści jednego aktu prawnego, co oznacza że sięgnąć należy do dwóch lub więcej przepisów.
Trafnie zatem - w ocenie Sądu - organy podatkowe powołały się na regułę wywiedzioną z dyspozycji art. 18 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, z której wynika jednoznacznie, że podstawową stawką podatkową jest stawka 22 procent.
Natomiast powoływane tezy we wskazanych w skardze wyrokach NSA wskazują na prawidłowe zastosowanie przepisów przez organy podatkowe.
Stwierdziwszy, że zaskarżona decyzja jest zgodna z normami prawa administracyjnego i wydana została zgodnie z normami procesowymi, Sąd skargę oddalił stosowanie do art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.