Uzasadnienie
Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę...Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Z uwagi na siedzibę organu, którego postanowienie było przedmiotem zaskarżenia (Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W.) do rozpoznawania skargi J. K. właściwy był na podstawie art. 13 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.
Rozpoznając sprawę w granicach przedmiotu zaskarżenia Sąd stwierdził, iż postanowienie uznające za bezzasadną skargę na bezczynność organu I instancji, wbrew zamieszczonemu w nim przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze pouczeniu nie podlegało zaskarżenie do Sądu Administracyjnego. Postanowienia tego rodzaju nie mieściły się w katalogu postanowień "zaskarżalnych" zawartym w art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.)
Zgodnie bowiem z art. 17 ustawy o NSA, zastąpionym od 1 stycznia 2004r. przez art. 3§ 2 pkt 8 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, na bezczynność organu, po wyczerpaniu środka z art. 141 § 1 Ordynacji podatkowej, co skarżąca J. K. uczyniła, służyła skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego, aktualnie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Z tej przyczyny skarga na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., wskazane w sentencji, jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.