Uzasadnienie
Sylwiusz B. złożył w dniu 19.03.999 r. w Urzędzie Skarbowym W.-B. korektę zeznania podatkowego /PIT-32/ za 1997 r. wnosząc o zwrot nadpłaty w kwocie 8.819,40 zł.
W piśmie przewodnim z dnia 17.03.99 r. wyjaśnił, że w złożonym zeznaniu za ten rok nie odliczył ulgi inwestycyjnej od dochodu z najmu - wykazanego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Uczynił tak na podstawie informacji z Urzędu Skarbowego, w myśl której dochodów z tytułu najmu nie można zaliczyć do działalności gospodarczej.
W związku z wyrokami Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16.09.1998 r. III SA 4726/97 i III SA 1504/97 w których przyjęto odmienny pogląd, złożył stosowną korektę zeznania.
Jednocześnie wyjaśnił, że działalność gospodarczą, prowadzoną wspólnie z małżonką, w ramach spółki cywilnej rozszerzono - aneksem - o wynajem nieruchomości. Przed wynajęciem hali, znajdującej się na nieruchomości położonej w Cz. przesłano stosowną informację do Urzędu Skarbowego.
Decyzją z dnia 8.04.99 r. wydaną na podstawie art. 207 i art. 73 par. 1 Ordynacji podatkowej Urząd Skarbowy W. B. stwierdził brak nadpłaty w podatku dochodowym za 1997 r.
Zdaniem tego organu /w uzasadnieniu powołano się także na stanowisko Izby Skarbowej w W./ brak jest podstaw do łączenia przychodów, kosztów i dochodów uzyskiwanych z prowadzenia działalności gospodarczej z przychodami, kosztami i dochodami z najmu.
Art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera podział /rozgraniczenie/ źródeł przychodów. W myśl tego artykułu pozarolnicza działalność gospodarcza oraz najem, dzierżawa i umowy o podobnym charakterze stanowią dwa oddzielne źródła przychodu.
W odwołaniu od tej decyzji podatnik podtrzymał argumentację zamieszczoną w piśmie z 17.03.999 r. dodatkowo podnosząc, że rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 25 stycznia 1994 r. w sprawie odliczeń od dochodu wydatków inwestycyjnych oraz obniżek podatku dochodowego /t.j. Dz.U. 1996 nr 39 poz. 171/ dotyczyło zarówno osób prawnych jak i fizycznych. W związku z tym dodatkowym argumentem przemawiającym za niesłusznością stanowiska Urzędu Skarbowego jest zasada równości podmiotów gospodarczych.
Izba Skarbowa w W. po łącznym rozpatrzeniu odwołań podatnika oraz jego małżonki od identycznej co do treści decyzji Urzędu Skarbowego utrzymała w mocy obie zaskarżone decyzje. Podzielając w całej rozciągłości zamieszczoną w nich argumentację prawną organ odwoławczy wyjaśnił, że powołane przez podatników wyroki NSA zapadły w indywidualnych sprawach i nie mogą stanowić podstawy przy podejmowaniu niniejszej decyzji.
W skardze na powyższą decyzję jak i w odpowiedzi na skargę ponowiono dotychczasową argumentację. Izba Skarbowa dodała następnie, że zakwalifikowanie świadczonych usług w zakresie wynajmu do działalności gospodarczej uzależnione jest od rozmiaru działalności, a przede wszystkim od zamiaru wynajmującego aby czynność najmu wykonywać w sposób częstotliwy.
Podatnicy wynajęli własny lokal - czyli w sposób jednorazowy i nie spełnili wymogów, o których mowa w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej /Dz.U. nr 41 poz. 324 ze zm./.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Już samo uzasadnienie odpowiedzi na skargę wskazuje na zasadność tej ostatniej.
Rozstrzygnięcia organów obu instancji opierały się bowiem na kategorycznym stwierdzeniu opartym na systemowej wykładni art. 10 ust. 1 pkt 3 i pkt 6, w myśl którego pomiędzy przychodami z obu /pozarolnicza działalność gospodarcza oraz najem/ tych źródeł zachodzi stosunek rozłączności. Tymczasem w końcowej części /str. 3/ odpowiedzi na skargę przyznano, że w pewnych sytuacjach świadczone usługi w zakresie wynajmu mogą być zakwalifikowane do działalności gospodarczej. Co więcej posłużono się przy tym - niemal dosłownie - argumentacją przytoczoną w jednym z wyroków, na które powołał się skarżący /16 września 1998 r. III SA 1504/97/, której to argumentacji, w zdaniu poprzednim, odmówiono jednak znaczenia w rozpatrywanej sprawie.
Tymczasem w orzecznictwie sądowym utrwalił się już pogląd, że art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych obejmuje tylko taki najem, który nie stanowił działalności gospodarczej /zob. ONSA 1999 Nr 2 poz. 67/.
Z kolei Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 11 października 1996 r. III RN 4/96 /OSNAPU 1997 nr 10 poz. 160/ wyraził pogląd, że "nie można być zbyt restryktywnym w określaniu zakresu pojęcia działalność gospodarcza", przytaczając argumenty, jakie za tym przemawiają.
Podzielając w pełni przytoczone wyżej poglądy skład orzekający w niniejszej sprawie uznał za wystarczające odesłanie do, znanych zresztą, stronom, motywów tych orzeczeń.
Tym samym pogląd, który legł u podstaw decyzji obu instancji należało uznać za sprzeczny z treścią wskazanego w nich art. 10 ust. 1 pkt 3 i 6 cytowanej ustawy.
Tym niemniej ocena zasadności wniosku o zwrot nadpłaty wymaga dalszego wyjaśnienia sprawy i to nie tylko w aspekcie wskazanych w odpowiedzi na skargę przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (...) /art. 5 ust. 1 pkt 1/ i ustawy o działalności gospodarczej /art. 2 ust. 1/.
Przede wszystkim wymaga wyjaśnienia czyją własność stanowi wynajęta nieruchomość. Jeżeli nabyli ją małżonkowie B., w ramach ustawowej wspólności /tak zdawałoby się wynikać z wyjaśnień skarżącego na rozprawie sądowej/ należy zbadać, czy wnieśli ją w formie prawem przewidzianej /art. 861 par. 1 w związku z art. 158 Kc/ jako wkład do spółki.
Dopiero wówczas organ podatkowy będzie mógł ocenić, czy przychody z wynajmu nieruchomości są związane z działalnością gospodarczą Spółki cywilnej, czy też stanowią pożytki cywilne przypadające współwłaścicielom nieruchomości.
Konieczność wyjaśnienia sprawy we wskazanym wyżej kierunku czyni zasadnym uchylenie także decyzji organu I instancji.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 i 3 oraz art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzekł jak w sentencji.