Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Rację ma strona skarżąca, że generalna teza organów obu instancji, jakoby każda nieruchomość - z wyjątkiem budynków mieszkalnych - znajdująca się we władaniu podmiotu utworzonego w celu prowadzenia działalności gospodarczej, stanowiła nieruchomość "(...) związaną z prowadzeniem (...)" działalności - nie da się pogodzić z treścią art. 5 ust. 1 pkt 2 oraz pkt 5 lit. "a" ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm./.
Taka wykładnia jest wykładnią contra legem, gdyż wspomniane przepisy odnoszą się do przedmiotu opodatkowania, a nie do podmiotu władającego tym przedmiotem.
Z drugiej jednak strony przedmiot opodatkowania związany z prowadzeniem działalności gospodarczej nie traci charakteru określonego w punkcie 2 i 5 lit. "a" wspomnianego przepisu przez sam fakt przeprowadzania w nim remontu.
To samo dotyczy sytuacji, gdy celem kupna danego obiektu jest prowadzenie w nim działalności gospodarczej, ale działalność ta będzie prowadzona dopiero po przeprowadzeniu w nim remontu lub adaptacji.
W rozpatrywanej sprawie strona skarżąca bynajmniej nie twierdziła, aby cel zakupu nie wiązał się z działalnością gospodarczą, a w szczególności, aby budynki miały służyć potrzebom nie związanym z tą działalnością, np. zamieszkiwaniu bądź rekreacji. To, że obecnie prowadzone są prace modernizacyjno-adaptacyjne, nie zmienia faktu, iż przeznaczeniem budynku jest wykorzystywanie go do działalności gospodarczej. Organy administracyjne dokonały zatem prawidłowego naliczenia podatku.
Należy także zgodzić się z poglądem Kolegium Odwoławczego, iż powołany w skardze art. 6 ust. 2 ustawy dotyczy budowy obiektu, a nie jego modernizacji. Nie ma także znaczenia dla wymiaru podatku od nieruchomości sposób ujmowania danego obiektu w sprawozdaniach finansowych.