Uzasadnienie
W trakcie kontroli przeprowadzonej przez pracowników Urzędu Skarbowego w N.D.M. w dniu 2 lutego 1999 r. w zakresie podatku od towarów i usług stwierdzono, ze Spółka Cywilna "R." Wojciech G. i Eugeniusz O. z siedzibą w B. P. (...) P. ul. P. 11, posługująca się nr NIP (...) zakończyła działalność gospodarczą w dniu 8 sierpnia 1998 r. i nie dopełniła obowiązku sporządzenia i rozliczenia remanentu likwidacyjnego. W związku z powyższym Urząd Skarbowy wydał zaskarżoną decyzję w której określił wartość towarów i określił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług.
W odwołaniu od tej decyzji podniesiono, że w remanencie likwidacyjnym został ujęty przez Urząd Skarbowy samochód RENO 100 S. Ten środek trwały został nieodpłatnie przesunięty ze spółki cywilnej dla osoby fizycznej jednego ze wspólników, który prowadzi działalność gospodarczą jako osoba fizyczna. Dodatkowo zaznaczono, że ten wspólnik przejął również wszystkie zobowiązania rozwiązanej spółki.
Izba Skarbowa w W. decyzją z dnia 20 lipca 1999 r. (...) utrzymała w mocy rozstrzygnięcie organu podatkowego I instancji.
W motywach decyzji podano, że zgodnie z art. 6a ust. 5 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ w przypadku rozwiązania spółki cywilnej podatnicy obowiązani są do sporządzenia spisu z natury towarów na dzień rozwiązania spółki w ciągu 30 dni od dnia jej rozwiązania i w terminie 14 dni od dnia zakończenia sporządzenia tego spisu powiadomić urząd skarbowy o dokonanym spisie, ustalonej wartości towarów i kwocie podatku należnego. Ponieważ Spółka została rozwiązana w dniu 8 sierpnia 1998 r. spis, o którym mowa wyżej, powinien być sporządzony do dnia 7 września 1998 r., a urząd skarbowy powinien być powiadomiony o dokonanym spisie do dnia 21 września 1998 r.
W związku z niedopełnieniem powyższych obowiązków - Urząd Skarbowy na podstawie art. 6a ust. 10 ww. ustawy określił wartość towarów stanowiących własność spółki na dzień jej rozwiązania, przy zakupie których przysługiwało prawo obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur zakupu tych towarów /wartość netto wymienionego na wstępie samochodu według faktury zakupu pomniejszonego o 7,05 procent w związku z jego używaniem przez okres ok. 5 miesięcy /przyjęto roczną stawkę amortyzacji dla środków transportowych w wysokości 17 procent/. Wartość spisu określono w ten sposób na podstawie art. 6a ust. 8 powyższej ustawy.
Tak określona kwota była podstawą do określenia zobowiązania podatkowego przy zastosowaniu stawki podatku w wysokości 22 procent. Izba Skarbowa w W. nie stwierdziła, aby w toku prowadzonego przez organ podatkowy I instancji postępowania zostało naruszone prawo skutkujące wadliwością zaskarżonej decyzji.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Wojciech G. i Eugeniusz O. wnoszą o uchylenie decyzji organów podatkowych obu instancji wydanych w sprawie. Wywodzą, że nie sporządzono remanentu na zakończenie działalności, gdyż wspólnicy ustalili, iż Wojciech G. przejmuje zobowiązania spółki, a samochód ciężarowy przekazano dla jego firmy jednoosobowej. Wojciech G. kontynuuje bowiem działalność gospodarczą w zakresie świadczenia usług transportowych. Zdaniem skarżących w ramach udziału w majątku wspólnym, o którym mowa w art. 871 par. 1 Kodeksu cywilnego, rzeczy nabyte w trakcie trwania spółki i przekazane na rzecz wspólnika nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Ponadto skarżący twierdzą, że obowiązek likwidacyjny nie dotyczy osób, które zmieniły swą formę prawną w wyniku przekształcenia ze spółki cywilnej w firmę jednoosobową.
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa w W. wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji z dnia 20 lipca 1999 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przepisy art. 6a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./, w razie rozwiązania spółki prawa cywilnego poddają opodatkowaniu tym podatkiem towary własnej produkcji oraz towary, które po nabyciu nie zostały odsprzedane i w stosunku do których przysługiwało prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony. Rozwiązanie spółki cywilnej "R." nastąpiło w dniu 8 sierpnia 1998 r., nadto w tym dniu posiadała ona samochód ciężarowy marki "Renault".
Przepis art. 6a ust. 5 nakładał na spółki cywilne obowiązek sporządzenia spisu z natury towarów w ciągu 30 dni od dnia ich rozwiązania. Nie jest w sprawie niniejszej sporne, iż spółka tego obowiązku nie spełniła. Skutek zaniechania sporządzenia spisu z natury określał art. 6a ust. 10 ustawy.
Polegał on na tym, że między innymi wysokość zobowiązania podatkowego określa się według stawki 22 procent bez możliwości odliczenia podatku naliczonego. Omawiane przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym nie różnicują konsekwencji niezastosowania się do obowiązku dokonania spisu z natury w zależności od sposobu zadysponowania danym towarem, a więc czy np. będzie on dalej wykorzystywany do działalności gospodarczej prowadzonej przez jednego ze wspólników. Taki sposób dalszego wykorzystywania towaru nie może mieć znaczenia w świetle ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Stosownie do art. 5 ust. 1 i art. 9 ust. 4 tej ustawy odrębnymi podatnikami są jednostki organizacyjne i osoby fizyczne. Zaprzestanie wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu, w sprawie niniejszej z powodu rozwiązania spółki cywilnej, stanowi podstawę do wykreślenia podatnika z rejestru.
Oznacza to, że spółka "R." została z tego rejestru wykreślona, a jeden z jej wspólników prowadzący nadal działalność w zakresie usług transportowych był zobowiązany złożyć we właściwym urzędzie skarbowym nowe zgłoszenie rejestracyjne i uzyskać numer NIP inny niż spółka cywilna. Nie można zatem zgodnie z omawianymi przepisami mówić o kontynuacji działalności. Kontynuacja następować mogła tylko w sensie faktycznym, jako prowadzenie działalności analogicznej lub zbieżnej z tą, którą prowadziła omawiana spółka. Nie ma to jednak następstw, jak to wyżej wskazano, dla podatku od towarów i usług.
Mając na uwadze powyższe ustalenia brak jest podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa. Dlatego też skargę należało oddalić na podstawie przepisu art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.