Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Zarzuty jakie pod jej adresem sformułował skarżący mają swoje źródło w wadliwym rozumieniu przez Niego istoty podatku od nieruchomości. Podatek ten nie jest formą opodatkowania związaną z działalnością gospodarczą. Powstanie obowiązku podatkowego nie jest uzależnione, jak w przypadku podatków obrotowego i dochodowego, od wystąpienia rezultatu działalności gospodarczej w postaci obrotu bądź też dochodu.
Art. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31/ stwierdza, że obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości obciąża właścicieli, użytkowników wieczystych oraz w pewnych sytuacjach posiadaczy samoistnych i zależnych oraz osoby władające nieruchomościami bez tytułu prawnego. Dla powstania obowiązku podatkowego istotnym jest tylko fakt pozostawania podmiotem prawa własności lub innej formy prawnego władztwa nad rzeczą.
Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych różnicuje opodatkowanie budynków, podobnie jak i gruntów, w zależności od tego, na jakie potrzeby budynki te są przeznaczone.
Przeznaczenie to musi nosić cechy trwałości. Przeznaczenie budynku na cele działalności gospodarczej nie traci tego charakteru przez fakt czasowego zawieszenia prowadzenia działalności. Zawieszenie prowadzenia działalności gospodarczej nie jest równoznaczne z jej zaprzestaniem, a dopiero taką okoliczność uznać należałoby za zmianę przeznaczenia budynku.
Zgodnie z przepisami art. 18 i art. 19 ustawy z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej /Dz.U. nr 41 poz. 324 ze zm./ o zaprzestaniu działalności gospodarczej podmiot gospodarczy jest zobowiązany zawiadomić organ ewidencyjny, który na drodze decyzji administracyjnej dokonuje wykreślenia z ewidencji. Decyzja taka stanowi o zaprzestaniu działalności gospodarczej. Zawieszenie działalności gospodarczej ma wpływ na pobór ryczałtowych form opodatkowania działalności gospodarczej np. w formie karty podatkowej.
Nie jest również trafny drugi z zarzutów podniesiony w skardze, a dotyczący niesłusznego pobrania podatku od budynku gospodarczego z powodu niespełnienia przez ten obiekt cech pojęcia budynku w rozumieniu przepisów ustawy. Zarzut ten nie może być skuteczny ze względów procesowych. Okoliczność faktyczną braku pokrycia dachowego budynku gospodarczego Jerzy A. podniósł dopiero w skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Ustalenia faktyczne dokonywane są w postępowaniu administracyjnym. Sąd Administracyjny ocenia zgodność z prawem decyzji wydanej w II instancji. Dokonane w tej decyzji ustalenia, iż budynek gospodarczy był budynkiem w rozumieniu art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. są niewadliwe. Skarżący nie wniósł zastrzeżeń do protokołu oględzin z dnia 25 czerwca 1992 r. i podpisując go potwierdził, że w ramach remontu przeprowadzone będzie jedynie wzmocnienie stopu.
Marginalnie wyjaśnić należy, iż zarzut ten nie jest również słuszny z materialnoprawnego punktu widzenia. Niewypełnianie przez obiekt budowlany ustawowych cech budynku musi mieć również cechy trwałości i występować jako wynik nie osiągnięcia jeszcze tych cech /w okresie budowy/ lub ich utraty /poprzez zniszczenie/. Przejściowe zdjęcie pokrycia dachowego jako element prowadzonych prac remontowych nie pozbawia obiektu ustawowych przymiotów budynku.