Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 17 listopada 1999 r., III SA 210/99

Sprawa

sprawy ze skargi Wiesława S. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia 24 grudnia 1998 r. (...) w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o uzyskaniu pozwolenia na broń sportową - uchyla zaskarżone postanowienie; (...).

Teza

Skoro uprawniony uzyskał zezwolenie na posiadanie określonego rodzaju broni, bez ograniczenia liczby jej egzemplarzy, to organ Policji nie jest władny odmówić wydania uprawnionemu kolejnego zaświadczenia.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny

Uzasadnienie

Decyzją z dnia 9 czerwca 1995 r. Komendant Wojewódzki Policji w B. zezwolił Wiesławowi S. na posiadanie broni sportowej.

Pismem z dnia 28 sierpnia 1998 r. Wiesław S. wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji o wydanie zaświadczenia "(...) o uzyskaniu pozwolenia na posiadanie broni sportowej, celem zakupu pistoletu sportowego centralnego zapłonu (...)''.

Postanowieniem z dnia 12 października 1998 r. Komendant Wojewódzki Policji w B. odmówił wydania zaświadczenia.

Stwierdził, że wydawanie kolejnych "pozwoleń - zaświadczeń" na zakup następnych jednostek broni jest "(...) niezwykle trudne", a obowiązujące przepisy nie obligują organów Policji do wydawania zezwoleń na zakup broni w rodzaju jak i ilości wskazanej przez zainteresowanego. Zdaniem Komendanta, również brak licencji jest jednoznaczny z brakiem przesłanek uzasadniających "(...) wydanie pozwolenia na broń sportową".

Wiesław S. wniósł zażalenie na postanowienie organu pierwszej instancji, zarzucając naruszenie art. 218 Kpa oraz wskazując, że odmowa wydania zaświadczenia narusza prawa nabyte wynikające z decyzji administracyjnej.

Postanowieniem z dnia 24 grudnia 1998 r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu podniósł, że organ pierwszej instancji nie naruszył przepisów ustawy o broni (...), ani rozporządzenia Ministrów Rynku Wewnętrznego i Spraw Wewnętrznych z dnia 29 października 1990 r. w sprawie warunków sprzedaży broni (...).

Skoro bowiem Wiesław S. uzyskał pozwolenie na posiadanie broni sportowej, to organ pierwszej instancji mógł wydać tylko zaświadczenie na zakup tego rodzaju broni, to jest broni palnej bocznego zapłonu o kalibrze 5,6 mm, używanej powszechnie w sporcie strzeleckim.

Wiesław S. wniósł skargę na postanowienie Komendanta Głównego Policji i zarzucił, że par. 1 rozporządzenia Ministrów Rynku Wewnętrznego i Spraw Wewnętrznych z dnia 29 października 1990 r. w sprawie warunków sprzedaży broni i amunicji oraz nadzoru nad ich obrotem /Dz.U. nr 76 poz. 453/ został wydany z naruszeniem delegacji ustawowej, gdyż aktem niższego rzędu nie można wprowadzać obowiązku uzyskania dodatkowego dokumentu, jako warunku nabycia broni, a ponadto dokument taki nie może ograniczać uprawnień wynikających z decyzji administracyjnej.

Niezależnie od tego skarżący zarzucił naruszenie artykułów 217 i art. 218 Kpa oraz skrytykował politykę wydawania zaświadczeń jedynie osobom posiadającym licencję strzelecką Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego.

Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Jak już wyjaśniono w wyroku z dnia 27 kwietnia 1999 r. /III SA 5698/98/, zaświadczenie, o którym mowa w par. 1 ust. 1 wymienionego wyżej rozporządzenia Ministrów Rynku Wewnętrznego i Spraw Wewnętrznych z dnia 29 października 1990 r., nosi charakter zaświadczenia z art. 217 par. 1 Kpa. Tym samym nazywanie go "pozwoleniem - zaświadczeniem" - jak czyni to organ I instancji - jest merytorycznym błędem. Sprawę pozwolenia na broń rozstrzygnęła decyzja, wydana na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych /Dz.U. nr 6 poz. 43 ze zm./. Decyzja ta - w odróżnieniu od decyzji wydawanych pod rządem obecnie obowiązującego art. 12 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji /Dz.U. nr 53 poz. 549/ - nie określała ile egzemplarzy broni może nabyć wnioskodawca. Oznacza to, że pozwolenie na broń nie ograniczało jego posiadacza do zakupu wyłącznie jednego egzemplarza broni.

Wbrew jednak poglądowi skarżącego, nałożenie na posiadacza pozwolenia obowiązku uzyskania dodatkowego zaświadczenia, nie wykraczało poza delegację ustawową. Wszak art. 19 ust. 2 powołanej wyżej ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. upoważniał wymienionych w nim Ministrów między innymi do określenia warunków /podkreślenie Sądu/ sprzedaży broni. Ministrowie ci wprowadzili warunek o charakterze technicznym, aby umożliwić sprzedawcom skompletowanie dokumentacji, stwierdzającej, że ci ostatni sprzedali broń osobom posiadającym pozwolenie. Taką dokumentację tworzyły zaświadczenia, jako że nie sposób wymagać od kupującego, aby pozostawił w sklepie oryginał decyzji administracyjnej.

Z drugiej jednak strony rację ma skarżący, że zaświadczenie nie może ograniczać uprawnień wynikających ze wspomnianej decyzji. Skoro uprawniony uzyskał zezwolenie na posiadanie określonego rodzaju broni, bez ograniczenia liczby jej egzemplarzy, to organ Policji nie jest władny odmówić wydania uprawnionemu kolejnego zaświadczenia. Zaświadczenie to - jak określa 1 ust. 1 wymienionego wyżej rozporządzenia z dnia 29 października 1990 r. stwierdza jedynie fakt uzyskania pozwolenia na broń przez konkretną osobę. Jeżeli więc dana osoba uzyskała pozwolenie na broń sportową, to zaświadczenie nie może stwierdzać niczego więcej, ani też niczego mniej. Innymi słowy, w Zaświadczeniu nie wolno napisać ani o broni "bocznego zapłonu", ani o broni "centralnego zapłonu". W rubryce "rodzaj broni", przewidzianej we wzorze zaświadczenia, stanowiącym załącznik nr 1 do wymienionego wyżej rozporządzenia, należy wpisać jeden z rodzajów broni, określonych w ustawie, tzn. palna krótka, myśliwska lub sportowa /art. 1 ust. 2/. Każda inna treść nie byłaby już "potwierdzeniem" w rozumieniu art. 217 par. 2 pkt 1, lecz wykraczałaby poza zakres decyzji oraz poza treść par. 1 ust. 1 rozporządzenia z dnia 29 października 1990 r. w sprawie warunków sprzedaży broni (...).

We wniosku z dnia 28 sierpnia 1998 r. Wiesław S. żądał zaświadczenia o uzyskaniu pozwolenia na posiadanie broni sportowej /podkreślenie Sądu/. Skoro pozwolenie takie uzyskał, odmowa wydania zaświadczenia stanowiła naruszenie art. 217 par. 2 pkt 1 Kpa. Zupełnie innym zagadnieniem jest kwestia czy broń centralnego zapłonu można zaliczyć do broni sportowej i czy zaświadczenie odpowiadające treści wydanej decyzji umożliwi skarżącemu zakup broni centralnego zapłonu. Zagadnienie to wykracza poza przedmiot rozpatrywanej sprawy.

Podobnie kwestia nierównego traktowania osób posiadających licencję PZSS oraz osób nie posiadających takiej licencji podlega rozpoznaniu w sprawie o wydanie pozwolenia na broń, a nie w sprawie dotyczącej zaświadczenia.

Mając na uwadze wszystkie przytoczone wyżej okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 3, a także w oparciu o art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.