Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 26 maja 2000 r., III SA 2162/99

Tezy

Podstacja trakcyjna nie jest budowlą, w związku z czym nie przysługuje od niej zwolnienie przewidziane w przepisie art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm./.

Uzasadnienie

Przedsiębiorstwo Państwowe "Polskie Koleje Państwowe" Zakład Elektroenergetyki Kolejowej wniosło do Urzędu Gminy S. wniosek o korektę i zwrot nadpłaty podatku od nieruchomości i zaprzestanie naliczania dalszych należności z tytułu podatku od nieruchomości za podstację trakcyjną w miejscowości W. w 1999 r. ze względu na fakt, iż - zdaniem wnioskodawcy - podstacja trakcyjna jest zwolniona od podatku od nieruchomości na mocy art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm./. Decyzją wydaną w I instancji Przewodniczący Zarządu Gminy S. odmówił zwrotu nadpłaty podatku od nieruchomości na podstację trakcyjną w miejscowości W. oraz zaprzestania naliczania podatku od nieruchomości w 1999 r. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, iż podstacja trakcyjna nie jest budynkiem zwolnionym z opodatkowania podatkiem od nieruchomości na mocy art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, gdyż przepis powyższy mówi o budowlach, natomiast podstacja jest budynkiem, zgodnie z przepisami prawa budowlanego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. po rozpatrzeniu sprawy w trybie odwoławczym utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy zwrócił uwagę, że skoro podstacja trakcyjna jest budynkiem - w świetle m.in. przepisów uchylonego rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 26 sierpnia 1998 r. w sprawie określenia rodzaju budynków, budowli i urządzeń przeznaczonych do prowadzenia ruchu kolejowego i utrzymania linii kolejowej /Dz.U. nr 116 poz. 754/, które kwalifikowało podstację jako budynek przeznaczony do prowadzenia ruchu kolejowego oraz art. 3 pkt 2 w związku z treścią pkt 3 tego artykułu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./, który stanowi, iż budowlą jest każdy obiekt budowlany nie będący budynkiem, zaś budynkiem jest obiekt trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, posiadający fundament i dach - to nie może być budowlą w rozumieniu przepisu art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a tylko budowla jest objęta zwolnieniem wynikającym z treści art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Decyzję powyższą Przedsiębiorstwo "PKP" zaskarżyło do NSA domagając się jej uchylenia. W ocenie skarżącego za tym, że podstacja jest budowlą przemawia par. 54 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 10września 1998 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki kolejowe /Dz.U. nr 151 poz. 987/. SKO wniosło o oddalenie skargi i dodatkowo wyjaśniło, iż przepis, na jaki powołuje się strona skarżąca, tj. par. 54 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 10 września 1998 r. określa, że podstacja jest zespołem urządzeń zasilających, przetwórczych i rozdzielczych umieszczonym całkowicie lub częściowo w budynkach lub kontenerach na ogrodzonym terenie i już sam ten zapis wskazuje, iż dla potrzeb podatkowych należy stację traktować jako budynek, skoro jest w nim umieszczona. Inny przepis /par. 4/ cytowanego powyżej rozporządzenia stanowi, iż dla określenia warunków technicznych wprowadza się podział budowli kolejowych na m.in. kolejowe budowle drogowe i kolejowe budowle towarzyszące, do których zalicza się na przykład budowle i urządzenia związane z obsługą przewozu osób i rzeczy, a więc dworce kolejowe, które przecież są budynkami, a nie budowlami. Zdaniem Kolegium określenia zawarte w przepisach dotyczących budownictwa kolejowego automatycznie nie kwalifikują danego obiektu jako budynku lub budowli w rozumieniu przepisów prawa podatkowego tj. ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, gdyż w praktyce podatkowej oraz w doktrynie ugruntował się pogląd, iż przez "budowlę", o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych należy rozumieć, z wyłączeniem "budynków", o których mowa w art. 3 ust. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych - efekt działalności budowniczych stanowiący skończoną całość użytkową, wyodrębniony w przestrzeni i połączony z gruntem w sposób trwały.

Naczelny Sąd Administracyjny, zważył:

Wniesiona skarga jest bezzasadna. Zgodne z prawem jest stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, iż nadpłata przy opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podstacji trakcyjnej w miejscowości W. nie wystąpiła. Nie może budzić wątpliwości, iż zwolnienie, na jakie powołuje się strona skarżąca zamieszczone w art. 7 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, dotyczy wyłącznie budowli. Strona skarżąca, nie wykazała, aby przedmiotowa stacja była budowlą, szczególnie jeżeli zważy się, iż pojęcie budynku zdefiniowane na użytek podatku od nieruchomości jest bardzo szerokie. Art. 3 ust. 4 stanowi, iż za budynek uważa się obiekt budowlany umocowany w ziemi lub na ziemi, posiadający ściany lub słupy albo filary oraz pokrycie dachowe. Zgodnie z powołaną przez stronę skarżącą definicją zawartą w par. 54 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 10 września 1998 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budowle kolejowe i ich usytuowanie /Dz.U. nr 151 poz. 987/, podstacje trakcyjne mogą być umieszczone tylko w budynkach i kontenerach. Organy podatkowe twierdzą, iż sporna podstacja usytuowana jest w budynku. Twierdzenie to od strony faktycznej nie zostało podważone, w związku z czym bezprzedmiotowe są w chwili obecnej rozważania, czy kontener w świetle przepisów o podatku od nieruchomości jest budynkiem czy budowlą. Mając powyższe na uwadze NSA skargę oddalił.