Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 19 marca 2002 r., III SA 2168/00

Sprawa

sprawy ze skargi Włodzimierza P. na decyzję Komendanta Głównego Policji w W. w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na broń gazową - oddala skargę.

Teza

Zgodnie z przepisem art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych /Dz.U. nr 6 poz. 43 ze zm./, organ Policji, który wydał pozwolenie na broń, powinien je cofnąć o ile ujawnione zostanie, że osoba posiadająca pozwolenie może użyć broni w celach sprzecznych z interesem porządku publicznego.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny

Uzasadnienie

Decyzją z 28.04.2000 r., Komendant Wojewódzki Policji w K. cofnął skarżącemu pozwolenie na broń gazową z uwagi na zaistnienie okoliczności określonych w art. 11 ust. 1 w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych /Dz.U. nr 6 poz. 43 ze zm./. Organ II instancji po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego uznał, że decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.

W uzasadnieniu decyzji, Komendant Główny Policji zauważył:

Zgodnie z przepisem art. 11 ust. 1 ustawy o broni, amunicji i materiałach wybuchowych, organ Policji, który wydał pozwolenie na broń, powinien je cofnąć o ile ujawnione zostanie, że osoba posiadająca pozwolenie należy do kategorii osób, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 5 tejże ustawy tj. do kategorii osób, co do których istnieje obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem porządku publicznego. Ponieważ organ I instancji zaliczył skarżącego do grupy ww. osób, cofnął mu pozwolenie na broń. W ocenie tego organu strona jest osobą konfliktową posiadającą negatywną opinię w miejscu zamieszkania. Przeciwko skarżącemu Komisariat Policji T.-C. skierował dwa wnioski o ukaranie do Kolegium ds. wykroczeń bowiem w dniu 31.12.1998 r. strona użyła broni niezgodnie z przepisami w sposób zagrażający bezpieczeństwu innych osób.

Skarżący w złożonym odwołaniu nie zgodził się powyższą oceną wyjaśniając powody, dla których użycie broni - jego zdaniem - było zasadne /strzelanie w wieczór sylwestrowy "tylko z rakiet" na wiwat w górę/. Ponadto dodał, iż broń ma dobrze zabezpieczoną, gdyż "w mieszkaniu chowa agresywnego psa, który jest dobrym zabezpieczeniem".

Po analizie materiału dowodowego organ II instancji uznał, iż zachowanie skarżącego w dniu 31.12.1999 r., nie daje gwarancji, iż będzie on w przyszłości właściwie wykorzystywał posiadaną broń. Komendant Główny Policji zajął stanowisko że osoby, które naruszyły warunki i przepisy dotyczące obchodzenia się z bronią, a więc naruszyły przepisy prawa nie mogą jej posiadać ze względów omówionych na wstępie.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego podniesiono, że ustalenia organów Policji opierały się na pomówieniach i złośliwościach "ludzi z patologii i marginesu społecznego". Skarżący zakwestionował uwzględnione przez organy Policji fakty, wnosząc o sprawiedliwe rozpatrzenie jego sprawy i przywrócenie pozwolenia. W odpowiedzi na skargę stwierdzono, że skarżący posiada negatywną opinię w miejscu zamieszkania, co potwierdza wywiad sporządzony przez funkcjonariusza Komisariatu Policji w T. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zakwestionowane przez skarżącego decyzje znalazły dostateczne uzasadnienie w ustawowych przez organy Policji okolicznościach sprawy. Za dowiedzione Naczelny Sąd Administracyjny uznał fakty konfliktów skarżącego z sąsiadami, interwencje funkcjonariuszy Policji w jego miejscu zamieszkania oraz brak właściwego zabezpieczenia posiadanej broni. Ustalenia te są odpowiednio udokumentowane, zaś ich wiarygodność nie budzi wątpliwości.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, z ilości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wyłania się obraz odpowiadający powołanej w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji przesłance obawy użycia broni w celach sprzecznych z interesem porządku publicznego. Rozpoznające sprawę organy prawidłowo zinterpretowały zastosowany przepis art. 11 ust. 1 w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o broni, amunicji i materiałach wybuchowych, nie uchybiając w niczym obowiązującemu prawu. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, orzeczono jak w sentencji.