Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Izba Skarbowa w W. utrzymała w mocy decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej nr [...] z [...] kwietnia 2002 r. określającą A. s.c. zaległość w podatku od towarów i usług za kwiecień, maj, lipiec sierpień, wrzesień, październik,listopad, grudzień 1998 r. w kwocie [...] zł oraz ustalającą za wyżej wymienione miesiące dodatkowe zobowiązanie podatkowe w kwocie [...] zł, stanowiącej 30 % zaniżenia zobowiązania podatkowego oraz zawyżenia kwot do zwrotu na rachunek bankowy. Ponadto w decyzji tej zostały naliczone odsetki od zaległości podatkowych w wysokości [...] zł.
W uzasadnieniu decyzji wskazano, że Spółka realizowała w 1998 r. inwestycję budynku handlowo - usługowego w miejscowości Z.. Ustalono, iż całkowita powierzchnia tego budynku wynosiła [...] m2, z czego [...] m2 wykorzystywane było na potrzeby działalności gospodarczej, a [...] m2. na mieszkanie dla jednego ze wspólników. W związku z tym, przyjęto, że podatek naliczony od towarów i usług związany z tą inwestycją nie podlegał odliczeniu w całości, a tylko w odpowiedniej proporcji związanej z częścią użytkowaną na działalność gospodarczą i Inspektor dokonał korekty podatku naliczonego związanego z budową budynku usługowo - biurowego.
Ponadto ustalono, iż kontrolowana Spółka bezpodstawnie odliczyła podatek naliczony w kwocie [...] zł związany z zakupem opon i dętek do ciągnika rolniczego będącego własnością brata wspólników M. K..
Stwierdzono, że powyższe działania podatnika naruszały art. 25 ust. 1 pkt 3) ustawy o podatku od towarów i usług, zgodnie z którym podatnikowi nie przysługuje odliczanie podatku naliczonego przy nabyciu towarów, którymi rozporządzono w sposób nie pozwalający na zaliczenie poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodu.
W wyniku rozpatrzenia odwołania, Izba Skarbowa utrzymała w mocy decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej. Nie uznano argumentu Spółki, iż wykorzystywanie na cele mieszkaniowe miało miejsce w 2001 r. oraz, że inwestycja nie została zakończona w 1998 r.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzję Izby Skarbowej Spółka wniosła o jej uchylenie, podtrzymując zarzuty podniesione w postępowaniu odwoławczym, a mianowicie naruszenie art. 120 i 121 Ordynacji podatkowej i nierespektowanie prawa budowlanego. Zdaniem skarżącej organy podatkowe I i II instancji nie ustaliły stanu faktycznego, czym naruszyły art. 122 i art. 180 § 2 Ordynacji podatkowej. W ocenie skarżących, zgodnie z projektem budowlanym budynek wykonany przez Spółkę jest budynkiem usługowo - biurowym, pomimo czasowego zamieszkiwania w nim w czasie budowy, przez jednego ze wspólników, w związku z czym Spółka miała prawo do odliczenia podatku naliczonego. Ustalenia kontroli w ewidentny sposób naruszają art. 71 Prawa budowlanego, zgodnie z którym zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga pozwolenia właściwego organu.
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o jej oddalenie, podtrzymując zajęte stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
W szczególności Sąd uznał za zasadne zarzuty Strony dotyczące naruszenia art. 122 i 187 Ordynacji podatkowej, w związku z przyjęciem przez organy podatkowe, że inwestycja została zakończona w 1998 r, bez przeprowadzenia w tym zakresie postępowania wyjaśniającego. W odpowiedzi na skargę wyjaśniono, że budynek uznano za ukończony z uwagi na wystawienie faktury za roboty wykończeniowe, co stanowi o bezzasadności podniesionych zarzutów. Wyjaśnienia wymagają również podnoszone przez skarżących okoliczności dotyczące czasowego zamieszkiwania w tym budynku przez jednego ze wspólników w 2001 r., gdy inwestycja nie została zakończona, a przebywanie w nim wspólnika związane było między innymi z dozorowaniem budowy.
W związku z powyższym Sąd stwierdza, że zasady ogólne postępowania podatkowego są integralną częścią przepisów regulujących procedurę podatkową i są dla organu podatkowego wiążące na równi z innymi przepisami tej procedury, przy czym, jak podkreślono w orzecznictwie i literaturze przedmiotu, art. 122 Odynacji podatkowej jest nie tylko zasadą dotyczącą sposobu prowadzenia postępowania, lecz w równym stopniu wskazówką interpretacyjną prawa materialnego.
Prawidłową decyzję organ podatkowy może podjąć tylko wówczas, gdy rozporządza materiałem dowodowym zebranym w sposób wyczerpujący pozwalającym na prawidłową ocenę stanu faktycznego. Organ podatkowy narusza prawo nie tylko w wypadku wadliwej oceny prawnej stanu faktycznego, wadliwego zastosowania prawa, ale i w równym stopniu wtedy, gdy prawidłowo zastosuje prawo do wadliwie ustalonego stanu faktycznego. Poza tym niepełne ustalenie stanu faktycznego prowadzi do naruszenia prawa materialnego.
W takich sytuacjach sądowa kontrola decyzji jest ograniczona i sprowadza się do zbadania, czy organ rozstrzygający zebrał i rozważył cały materiał dowodowy w danej sprawie, zgodnie z zasadami Ordynacji podatkowej, a w szczególności art. 122.
Ze względu na powyższe, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja narusza prawo procesowe i materialne, które miało istotny wpływ na wynik sprawy i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c), art. 152 w zw. z art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270) orzekł jak w sentencji.