Prosto w prawo Skróty klawiszowe⌘KCtrl KPrzejdź do przepisu, ustawy albo sygnatury/Pole pytania albo wyszukiwania na stronie← →Poprzedni i następny artykuł albo strona listyCKopiuj przypis; z zaznaczonym tekstem cytat z przypisemLKopiuj linkFUkryj albo pokaż spis treści ustawyEscZamknij panel, menu albo okno?Lista skrótów Dla profesjonalistyPro
Spis treści, przepisy i wyszukiwarka

Powołane przepisy 1

Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą)z 24 maja 2002 r., sygn. akt III SA 2249/00

prawomocnyRozstrzygnięcie: za stronąTekst u wydawcy: CBOSA

Metryka

Sprawa
sprawy ze skargi Lecha Z. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 26 czerwca 2000 r. (...) w przedmiocie - cofnięcia pozwolenia na broń gazową - uchyla zaskarżoną decyzje oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Stołecznego Policji w W. z dnia 14 kwietnia 2000 r. (...); (...).

Naczelny Sąd Administracyjny

Teza

Art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych /Dz.U. nr 6 poz. 43 ze zm./ nie przewiduje możliwości cofnięcia pozwolenia na broń z powodu utraty broni, pouczenie zaś o sposobie przechowywania broni nie łączy się z żadną sankcją.

Uzasadnienie

Decyzją z dnia 26 czerwca 2000 r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Stołecznego Policji w Warszawie z dnia 14 kwietnia 2000 r., cofającą Lechowi Z. pozwolenie na broń gazową.

Komendant Główny Policji podzielił pogląd organu pierwszej instancji, że naruszenie podstawowych /zasad dotyczących posiadania i przechowywania broni r stanowi przesłankę do cofnięcia pozwolenia na broń. Zdaniem organów Policji, Lech Z. naruszył wspomniane zasady, gdyż w dniu 3 stycznia 2000 r. pozostawił broń gazową w bagażniku samochodu i poszedł do banku zrealizować czeki. W tym czasie samochód został skradziony.

Komendant zauważył, że stosownie do par. 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 29 października 1990 r. w sprawie określenia organów właściwych do wydawania pozwoleń na broń, ustalenia wzorów pozwoleń na broń oraz określenia istotnych części broni i amunicji /Dz.U. nr 76 poz. 452 ze zm./, w pozwoleniu wpisane jest pouczenie o podstawowych zasadach i warunkach użycia broni. Załącznik nr 1 określił wzór "książeczki pozwolenia" i treść wspomnianego pouczenia. W pouczeniu tym stwierdzono, że osoba posiadająca broń jest z mocy prawa zobowiązana do szczególnej dbałości o jej zabezpieczenie przed dostaniem się w ręce osób nieuprawnionych.

Jako podstawę prawną decyzji Komendant Główny Policji powołał art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych /Dz.U. nr 6 poz. 43 ze zm./.

Lech Z. wniósł skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji, nie zgadzając się z zarzutem nieprzestrzegania podstawowych zasad zabezpieczenia broni. Podkreślił, że broń pozostawił w neseserze zamkniętym na zamki szyfrowe, a neseser umieścił w zamkniętym bagażniku. Samochód stracił z oczu jedynie na kilkadziesiąt sekund. Z tych przyczyn wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga jest oczywiście zasadna. Powołany w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych /Dz.U. nr 6 poz. 43 ze zm./ nie przewiduje możliwości cofnięcia pozwolenia na broń z powodu utraty broni. Przepis ten:

  1. 1. pozwala cofnąć pozwolenie na broń jeżeli odpadły okoliczności faktyczne uzasadniające wydanie pozwolenia;
  2. 2. nakazuje cofnięcie pozwolenia na broń w razie ujawnienia, że osoba, której pozwolenie wydano, należy do jednej z kategorii osób wymienionych w art. 7 ust. 1.

Pierwsza z wymienionych przesłanek dotyczy okoliczności, o których mowa w art. 5 ust. 1 omawianej ustawy. W rozpatrywanej sprawie wnioskodawca wystąpił o pozwolenie na broń gazową dnia 18 maja 1987 r., a swój wniosek uzasadnił prowadzeniem prywatnego przedsiębiorstwa i związaną z tym koniecznością przebywania poza domem z większą gotówką w różnych porach dnia i nocy. Jeżeli organy Milicji uwzględniły tak uzasadniony wniosek, to znaczy, że przyjęły, iż wskazane przez skarżącego fakty wyczerpują znamiona okoliczności, o których mowa w art. 5 ust.

1. Cofnięcie pozwolenia na broń gazową na podstawie pierwszej z wymienionych wyżej przesłanek mogłoby więc nastąpić w sytuacji, gdyby zagrożenie, o którym pisał wnioskodawca, minęło, np. gdyby zaprzestał prowadzenia dotychczasowej działalności i nie obracał dużymi kwotami gotówki. Organy Policji nie twierdziły nawet, że taka zmiana okoliczności nastąpiła.

Fakt, że w pkt 5 pouczenia o podstawowych zasadach i warunkach użycia i przechowywania broni, zawartego w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 29 października 1990r. w sprawie określenia organów właściwych do wydawania pozwoleń na broń, ustalenia wzorów pozwoleń na broń oraz określenia istotnych części broni i amunicji /Dz.U. nr 76 poz. 452 ze zm./ zawarto polecenie przechowywania broni w sposób uniemożliwiający dostęp do niej osób nieuprawnionych, nie ma żadnego związku z okolicznościami uzasadniającymi wydanie pozwolenia na broń. Czym innym są okoliczności przechowywania broni, a czym innym okoliczności uzasadniające wydanie pozwolenia na broń. Te ostatnie wiążą się przede wszystkim ze stanem zagrożenia w jakim znajduje się wnioskodawca. W tej sytuacji badanie, czy skarżący przechowywał broń zgodnie z otrzymanym pouczeniem, jest z punktu widzenia pierwszej przesłanki z art. 11 ust. 1 ustawy o broni (...) zupełnie bezprzedmiotowe.

Niezależnie od tego Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że art. 5 ust. 3 ustawy o broni (...) upoważnił Ministra Spraw Wewnętrznych jedynie do określenia organów właściwych do wydawania pozwolenia na broń oraz wzorów pozwoleń na broń. Nakładanie nowych obowiązków na obywateli w zakresie przechowywania broni, zawarte w załączniku do wymienionego wyżej rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 29 października 1990 r., zawierającym wzór pozwolenia na broń, wykracza poza ramy delegacji ustawowej. Z tego względu treść pouczenia nie może być brana pod uwagę przy rozpatrywaniu sprawy przez sąd, z przyczyn analogicznych do podanych w orzeczeniu Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 września 1993r. /P 2/93/, w części dotyczącej par. 2 ust. 1 omawianego rozporządzenia.

Druga przesłanka z art. 11 ust. 1 oznacza, że należy cofnąć pozwolenie na broń osobie, która - jak się okazało - jest:

  1. a. małoletnia,
  2. b. chora psychicznie,
  3. c. znana jako narkoman lub nałogowy alkoholik,
  4. d. nie posiadająca stałego miejsca zamieszkania lub ustalonego źródła utrzymania,
  5. e. osoba, co do której istnieje obawa, że użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa Państwa lub porządku publicznego.

Przypadki wskazane obok liter "a, b, c, i d" możemy pominąć, gdyż ze sposobem przechowania broni nie wiążą się zupełnie. Należy natomiast postawić pytanie, czy niewłaściwe przechowywanie broni, umożliwiające dostęp do niej osób nieuprawnionych, może świadczyć o tym, że osoba posiadająca pozwolenie na broń należy do kategorii osób, co do których istnieje obawa, że użyją broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa Państwa lub porządku prawnego. Odpowiedź na to pytanie jest również negatywna.

Między sposobem przechowywania broni, a celem, w jakim osoba przechowująca broń zamierza ewentualnie jej użyć, nie zachodzi żaden związek przyczynowy. Przypadek niekontrolowanego wystrzału możemy pominąć, gdyż tego rodzaju wystrzał nie jest "użyciem broni w celach (...)" /por. art. 7 ust. 1 pkt 5/.

Niewłaściwe przechowywanie broni może co najwyżej doprowadzić do utraty broni, a w konsekwencji do tego, że inna osoba użyje jej w celach określonych w art. 7 ust. 1 pkt 5. Taki przypadek nie został jednak wymieniony w ostatnio wymienionym przepisie, ani w art. 11 ust. 1, jako przesłanka uzasadniająca cofnięcie pozwolenie na broń.

Podkreślił to już Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 kwietnia 2000 r. /III SA 1765/99 - nie publ./.

Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że pouczenie o sposobie przechowywania broni - nawiasem mówiąc sformułowane bardzo ogólnikowo -nie łączyło się z żadną sankcją. Z pewnością potocznie rozumiane zasady słuszności przemawiają za tym, żeby cofać pozwolenia na broń osobom, które swoim beztroskim zachowaniem umożliwiły wejście w posiadanie broni osobom trzecim. Nie przesądzając kwestii, czy skarżący należycie chronił broń przed osobami trzecimi, przede wszystkim trzeba jednak stwierdzić, że w demokratycznym państwie prawnym, o którym jest mowa w art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. /Dz.U. nr 78 poz. 483/, o utracie przez obywatela uprawnienia otrzymanego w decyzji administracyjnej decydować mogą wyłącznie przesłanki ustawowe, a nie zasady słuszności. W stanie prawnym, który miał zastosowanie w rozpatrywanej sprawie nie istniała przesłanka ustawowa, umożliwiająca cofnięcie pozwolenia na broń z powodu niewłaściwego przechowywania broni.

Mając na uwadze wszystkie przytoczone okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2pkt 1, a także art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzekł jak w sentencji.

Treść dosłownie; przetworzyliśmy: podział na sekcje, układ według wzoru orzeczenia (metryka, punkty sentencji, nagłówki ze zdań sądu), linki do przepisów, wyróżnienia i zakrycie numerów PESEL, dowodów, paszportów i rachunków, których anonimizacja u wydawcy nie objęła.