Uzasadnienie
Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] maja 2002r. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] marca 2002r. cofającą skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni myśliwskiej.
1. Komendant Wojewódzki Policji w K. w dniu [...] grudnia 2001r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne, mające na celu cofnięcie Panu M. T. pozwolenie na broń myśliwską. Jako podstawę wszczęcia postępowania powołał fakt skazania strony prawomocnym wyrokiem Sądu – sygn. akt sprawy [...] za przestępstwo z art. 263 §2 k.k. tj. przestępstwo przeciwko porządkowi publicznemu, na karę [...] miesięcy pozbawienia wolności w zawieszeniu na [...] lata. Efektem powyższego było wydanie w dniu [...] marca 2002r. decyzji cofającej stronie przedmiotowe pozwolenie, na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji.
2. W którym (...) właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń osobie, której broń wydano w przypadku gdy została ona skazana prawomocnym wyrokiem sądu w szczególności za przestępstwo z użyciem przemocy bądź groźby bezprawnej co nie oznacza, że nie dotyczy innych kategorii przestępstw, między innymi przeciwko porządkowi publicznemu – co miał miejsce w przypadku strony.
Organ uznał, iż podniesione przez skarżącego okoliczności, iż wprawdzie posiadał broń bez wymaganego zezwolenia, jednakże sądził, że jest to atrapa broni, a nie jak wykazały badania specjalistyczne jest bronią palną wyprodukowaną po 1850r., w związku z czym na jej posiadanie wymagane jest pozwolenie, w żaden sposób nie usprawiedliwiają jego zachowania tym bardziej, iż jako posiadacz tak wyjątkowego uprawnienia, jakim jest indywidualne pozwolenie na broń, winien w sposób szczególny przestrzegać obowiązujących przepisów prawa. W chwili nabycia wspomnianej jednostki broni strona winna zgłosić jej posiadanie organom Policji, które są władne w kwestii wyjaśnienia jej pochodzenia oraz określenia daty jej produkcji. Wyjaśnienia strony zawarte w aktach sprawy, dotyczące nieprzydatności broni jest jedynie jej subiektywnym odczuciem.
Zdaniem organu przepisy ustawy o broni i amunicji nakładają na osobę posiadającą pozwolenie na broń określone obowiązki. Ustalają tez zasady, do których strona winna się stosować. Naruszenie powyższych przepisów może skutkować w konsekwencji pozbawieniem strony uprawnień do posiadania broni. Pan M. T. jako długoletni posiadacz broni, winien mieć tego świadomość.
W skardze do Sądu Pan M. T. domagał się uchylenia powyższej decyzji, gdyż w jego ocenie organ dokonał nadinterpretacji art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.
Zdaniem skarżącego brak było podstaw do przyjęcia, iż w stosunku do jego osoby istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku prawnego.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, a odnosząc się do podniesionego zarzutu wskazał, iż poza sporem jest fakt, że skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo z art. 263 §2 k.k., tj. za nielegalne posiadanie broni palnej oraz, że w dacie wydania zaskarżonej decyzji KGP pozostawał osobą karaną. Wprawdzie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wskazano tego wprost, to nie ulega wątpliwości, że skarżący został przez organ odwoławczy zaliczony do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy. Wobec skarżącego organ odwoławczy, podobnie jak organ I instancji, powziął obawę wymienioną w tym przepisie. Z zaskarżonej decyzji wynika, że zdaniem Komendanta Głównego Policji postępowanie posiadacza pozwolenia na broń naruszające jego pełną wiarygodność – konkretnie zaś popełnienie czynu karalnego określonego w art. 263 §2 k.k. – uzasadnia obawę wymieniona w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.
W rezultacie, skoro organ pierwszej instancji negatywnie ocenił skarżącego wedle tego założenia, to z kolei był prawnie związany co do rozstrzygnięcia akceptującego w trybie odwoławczym cofnięcie skarżącemu pozwolenia na broń na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy.
Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 97 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z dnia 20 września 2002r. nr 153, poz. 1271 ze zm.) przekazał sprawę do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, z którego wynika, iż właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 6.
Dokonując oceny czy popełnione przez skarżącego przestępstwo z art. 263 §1 k.k. pozwala na przyjęcie istnienia uzasadnionej obawy o jakiej mowa w art. 17 ust. 1 pkt 6 ustawy nie można pominąć okoliczności towarzyszących popełnieniu tego przestępstwa. Skarżący odwołując się do ustaleń dokonanych w postępowaniu, podnosił, iż w jego ocenie posiadał atrapę pistoletu i dopiero z dopuszczonej ekspertyzy Instytutu Kryminalistyki KGP wynikało, iż jest to broń wyprodukowana po 1853r., na której posiadanie pozwolenia nie posiadał.
Okoliczności w jaki sposób wszedł w posiadanie broni oraz jaka to była broń nie mogą być pominięte w toku dokonywania oceny czy popełnione przez skarżącego przestępstwo może wskazywać na istnienie zagrożenia o jakim mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy.
Organ uznał, iż skarżący jest osobą, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 w/w ustawy a mianowicie osobą co do której istnieje obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Obawę powyższą organ powziął w oparciu, co wynika z treści decyzji, z faktu iż skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu za przestępstwo z art. 263 §2 k.k. tj. za nielegalne posiadanie broni palnej i w dacie wydania zaskarżonej decyzji był osobą karaną.
Organ się nie ustosunkował do okoliczności wejścia w posiadanie broni przez sprawcę, mimo iż skarżący powoływał te okoliczności już w odwołaniu od decyzji I instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 października 2001r. sygn. akt III SA 866/02 trafnie podniósł, iż przy cofnięciu pozwolenia na broń nie można się powoływać jedynie na fakt skazania wyrokiem skazującym, w takich przypadkach niezbędne jest wykazanie bezpośredniego związku między popełnionym przez skarżącego czynem, za który został skazany i cechami charakteru oraz jego dotychczasowym postępowaniem, które pozwalałoby na zaistnienie obawy, że posiadacz pozwolenia na broń użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa Państwa lub porządku publicznego.
Reasumując powyższe Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7, 77 §1, 80 i 107 §3 k.p.a. i to w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, dlatego też na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270) orzeczono jak w sentencji wyroku.