Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 30 czerwca 2000 r. (...) Minister Finansów na podstawie art. 233 par. 1 Ordynacji podatkowej utrzymał w mocy decyzję Izby Skarbowej w T. z dnia 31 lipca 1998 r. (...) odmawiającą Mirosławowi Sz. stwierdzenia nieważności decyzji Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. z dnia 27 lutego 1998 r. (...) określającej podatnikowi zobowiązanie w podatku od towarów i usług za lipiec 1994 r. wydanej w wyniku wznowienia z urzędu postępowania podatkowego.
W uzasadnieniu decyzji Minister Finansów stwierdził, iż nie można zarzucić decyzji Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. z dnia 27 lutego 1998 r. rażącego naruszenia art. 338 par. 1 Ordynacji podatkowej. Wyjaśnił, iż na podstawie art. 338 par. 1 Ordynacji podatkowej umarza się postępowania wszczęte z urzędu w sprawie uchylenia, zmiany lub stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznych, jeżeli decyzje te zostały wydane przed dniem 1 stycznia 1997 r. Natomiast w rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z postępowaniem w sprawie wznowienia postępowania w związku z ujawnieniem istotnych nowych okoliczności w sprawie prawidłowości rozliczenia przez podatnika podatku VAT za miesiące od lipca do października 1994 r. oraz zakończonych rozliczeniem, co do istoty sprawy. Podkreślił, iż powołany przez podatnika przepis art. 338 par. 1 Ordynacji podatkowej nie ma, więc w sprawie zastosowania, gdyż nie dotyczy postępowania nadzwyczajnego, jakim jest wznowienie postępowania, zakończone uchyleniem decyzji ostatecznej. Wywiódł nadto, że nie może stanowić rażącego naruszenia prawa różna interpretacja przepisów, co ma miejsce w niniejszej sprawie.
W skardze Mirosław Sz. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, której zarzucił naruszenie prawa procesowego mającego istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 247 par. 1 pkt 3 oraz art. 338 par. 1 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu skargi stwierdził, iż wznowienie postępowania jest postępowaniem w sprawie uchylenia decyzji i dlatego stosownie do art. 328 par. 1 Ordynacji podatkowej postępowanie zakończone decyzją Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. z dnia 27 lutego 1998 r. winno być umorzone. Nieumorzenie postępowania powoduje, że wymieniona decyzja dotknięta jest wadą nieważności.
W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest oczywiście bezzasadna. W myśl art. 338 par. 1 Ordynacji podatkowej umarza się z urzędu postępowanie w sprawie uchylenia zmiany lub stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznych, jeżeli decyzje te zostały wydane przed dniem 1 stycznia 1997 r., chyba że strona wniesie o dalsze rozpoznanie sprawy. Przepis ten nakłada obowiązek umorzenia wszczętego z urzędu postępowania nadzwyczajnego z tego powodu, że ustawę o zobowiązaniach podatkowych zastąpiono Ordynacją podatkową.
Środki prawne podejmowane w postępowaniu administracyjnym wyłącznie z urzędu, zwane też środkami nadzoru, unormowane są w art. 154-155, art. 161-162 Kpa i to właśnie te postępowania wszczęte z urzędu podlegają umorzeniu zgodnie z art. 338 par. 1 Ordynacji podatkowej.
Natomiast powołany przepis nie dotyczy sytuacji, w której trwa postępowanie podatkowe wznowione z urzędu. Gdyby faktycznie ustawodawca chciał, aby umorzono również postępowanie podatkowe wznowione z urzędu, które w rzeczywistości umożliwia uchylenie lub zmianę decyzji ostatecznej zredagowałby przepis art. 338 par. 1 Ordynacji podatkowej w brzmieniu "umarza się wszczęte z urzędu postępowanie zmierzające do uchylenia, zmiany (...)". Tymczasem treść omawianego przepisu jest jednoznaczna i wynika z niej, że normodawca nakłada obowiązek umorzenia postępowania wyłącznie w sprawach:
1/ uchylenia lub zmiany decyzji - art. 154, art. 155 Kpa, 2/ stwierdzenia nieważności decyzji /art. 156 par. 1 Kpa/.
Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i w związku z tym, Sąd na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzekł jak w sentencji.