Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 14 marca 2001 r., III SA 228/00

Sprawa

sprawy ze skargi Andrzeja G. na decyzją (...) Ministra Finansów w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji - oddala skargę.

Teza

Zgodnie z art. 249 par. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ organ podatkowy odmawia stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, jeżeli żądanie, stało wniesione po upływie roku od jej doręczenia.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny

Uzasadnienie

Andrzej G. w dniu 21.07.1999 r. złożył wniosek do Izby Skarbowej w R. o stwierdzenie, na podstawie art. 247 par. 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, nieważności decyzji Urzędu Skarbowego w T. z dnia 27.06.1997 r., określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące styczeń, luty i marzec 1997 r. We wniosku szczegółowo opisał nieprawidłowości, których przed podjęciem decyzji dopuścił się Urząd. Podkreślił też w konkluzji, że znajdują one potwierdzenie w orzeczeniu wydanym przez NSA. Sąd ten bowiem wyrokiem z dnia 20 maja 1999 r. SA/Rz 1610/97 oddalił skargę na decyzję Izby Skarbowej w T. z dnia 25.09.1997 r. utrzymującą w mocy w. wym. decyzję Urzędu Skarbowego w T. Izba Skarbowa w R., po przeprowadzeniu postępowania, w którym wezwała stronę do zapoznania się z zebranym materiałem i uzyskaniu stanowiska strony o podtrzymaniu zarzutów wobec Urzędu Skarbowego w T., na podstawie art. 248 par. 3 Ordynacji podatkowej, odmówiła wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji tego Urzędu. W decyzji z dnia 23.09.1999 r., uzasadniając swoje rozstrzygnięcie wskazała na art. 247 par. 1 Ordynacji podatkowej, który obliguje organy podatkowe, w razie zaistnienia przesłanek wymienionych w tym przepisie, do stwierdzania nieważności decyzji ostatecznych. Taką decyzją nie była zaś decyzja Urzędu Skarbowego, tylko utrzymująca ją w mocy decyzja Izby Skarbowej w T. W odwołaniu z dnia 28.10.1999 r. podatnik zarzucił wymienionej decyzji Izby Skarbowej w R. naruszenie art. 248 Ordynacji podatkowej i wniósł o jej uchylenie lub zmianę. W uzasadnieniu stwierdził, że we wniosku popełnił oczywisty błąd maszynowy, wpisując zamiast "Izba Skarbowa w T." wyrazy "Urząd Skarbowy w T.". Z tego też względu organem wyższego stopnia w niniejszej sprawie nie mogła być Izba Skarbowa w R., będąca następcą prawnym Izby Skarbowej w T. Izba Skarbowa w R. po stwierdzeniu oczywistej omyłki powinna przekazać wniosek podatnika Ministrowi Finansów. Ponadto podtrzymał wszystkie szczegółowe zarzuty zawarte w swoim wniosku i stwierdził, że dotyczą one decyzji Izby Skarbowej w T. Minister Finansów decyzją z dnia 5.01.2000 r., na podstawie art. 249 par. 1 i 3 Ordynacji podatkowej, po rozpatrzeniu wniosku Andrzeja G. z dnia 28.10.1999 r. /zawartego w odwołaniu/ w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Izby Skarbowej w T. z dnia 25.09.1997 r., utrzymującej w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w T. z dnia 27.06.1997 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności w. wym. decyzji Izby Skarbowej w T. Zgodnie z art. 249 par. 1 Ordynacji podatkowej organ podatkowy odmawia stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, jeżeli żądanie, tak jak w niniejszej sprawie, zostało wniesione po upływie roku od jej doręczenia. Na decyzję tę strona złożyła odwołanie do Ministra.

Ponadto Minister Finansów drugą decyzją z dnia 5.01.2000 r., po rozpatrzeniu odwołania z dnia 28.10.1999 r. od decyzji Izby Skarbowej w R. z dnia 23.09.1999 r., odmawiającej wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Urzędu Skarbowego w T., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu nie zgodził się ze stanowiskiem strony, że popełniła oczywistą omyłkę i przeprowadzając szczegółową analizę pism kierowanych przez nią w tej sprawie do Izby Skarbowej w R. wykazał, że wnosiła o stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu Skarbowego w T. To zaś, w świetle art. 247 par. 1 Ordynacji podatkowej, który dotyczy decyzji ostatecznych, było niedopuszczalne. Na tę decyzję strona złożyła krótką skargę do NSA.

W skardze Andrzej G. domagał się uchylenia w. wym. decyzji Ministra Finansów oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Izby Skarbowej w R. z dnia 23.09.1999 r., zarzucając obu organom naruszenia przepisów proceduralnych, w szczególności art. 248 Ordynacji podatkowej. Podkreślił, że Izba Skarbowa w R. nie była władna do rozpatrzenia jego wniosku, gdyż jest organem takiej samej instancji jak była Izba Skarbowa w T. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał też argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji o jednoznacznej treści wniosku strony, w którym domagała się stwierdzenia nieważności decyzji Urzędu Skarbowego w T. z dnia 27.06.1997 r., nie zaś, jak twierdziła później w odwołaniu, stwierdzenia nieważności decyzji Izby Skarbowej w T. z dnia 25.09.1997 r. Dodatkowo podkreślił, że wniosek ten był wniesiony z naruszeniem terminu, o którym mowa w art. 249 par. 1 Ordynacji podatkowej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga nie jest zasadna.

W postępowaniu podatkowym, regulowanym przepisami działu IV Ordynacji podatkowej, w art. 247 par. 1 odmiennie niż w art. 156 par. 1 Kpa, ograniczono stosowanie instytucji stwierdzenia nieważności tylko do decyzji ostatecznej. Z tego względu nie budzi wątpliwości niedopuszczalność wzruszania, na podstawie wskazanego przepisu Ordynacji podatkowej, nieostatecznych orzeczeń Urzędu Skarbowego.

Biorąc pod uwagę stan faktyczny rozpatrywanej sprawy, należy podzielić szeroko uargumentowane stanowisko, przedstawione przez Ministra Finansów w zaskarżonej decyzji (...), że wniosek strony z dnia 21.07.1997 r., który uruchomił postępowanie nadzwyczajne, dotyczył decyzji Urzędu Skarbowego w T. z dnia 27.06.1997 r. Świadczy o tym zarówno wskazanie tego orzeczenia w pierwszym zdaniu wniosku, jak i wielokrotne wymienianie w tym piśmie Urzędu Skarbowego i jego pracowników w kontekście krytycznej oceny ich pracy. Również i w części podsumowującej wniosek na str. 3 Andrzej G. trzykrotnie wskazuje na datę decyzji Urzędu Skarbowego - 27.06.1997 r. - domagając się stwierdzenia jej nieważności. O tym, że wniosek strony dotyczył nieostatecznego orzeczenia organu pierwszej instancji świadczy także jej stanowisko z dnia 14.09.1999 r. (...). Odpowiadając na wezwanie Izby Skarbowej w R., zawarte w postanowieniu wydanym na podstawie art. 200 par. 1 i art. 216 par. 1 Ordynacji podatkowej, Andrzej G. również wielokrotnie wymienia w swoim stanowisku Urząd Skarbowy w T., podając nie tylko datę kwestionowanej decyzji, ale również jej numer.

Wobec powyższego zawarte w odwołaniu strony stwierdzenie, że we wniosku popełniła oczywisty błąd maszynowy, wpisując zamiast "Izba Skarbowa" "Urząd Skarbowy w T." należy uznać za gołosłowne. Skarżący wielokrotnie i w sposób jednoznaczny tak we wniosku z dnia 21.07.1999 r., jak i w stanowisku z dnia 14.09.1999 r. domagał się bowiem stwierdzenia nieważności decyzji Urzędu Skarbowego w T. Z tego względu decyzja Izby Skarbowej w T. z dnia 23.09.1999 r., w której odmówiono stwierdzenia nieważności nieostatecznej decyzji organu pierwszej instancji, jak również utrzymująca ją w mocy decyzja Ministra Finansów z dnia 5.01.2000 r., na którą złożono skargę, są zgodne z prawem.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ oddalił skargę.

Ponadto Sąd stwierdził, że skarga w rozpatrywanej sprawie, zgodnie z par. 3 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 października 1995 r. w sprawie wpisu od skarg na decyzje administracyjne oraz inne akty i czynności z zakresu administracji publicznej /Dz.U. nr 117 poz. 563 ze zm./ podlegała wpisowi stałemu. Z tych względów, zgodnie z art. 36 ust. 3 ustawy o NSA, odpowiednio stosując przepisy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, zarządzono zwrot części nienależnie wniesionego wpisu.