Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2002 roku Nr [...] utrzymała w mocy decyzję Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] października 2002 roku Nr [...] o odmowie skarżącej spółce E. S.A. stwierdzenia nadpłaty i zwrotu podatku od czynności cywilnoprawnych, zapłaconego z tytułu umowy sprzedaży wierzytelności.
Z wnioskiem o stwierdzenie tej nadpłaty skarżąca spółka zwróciła się do Urzędu Skarbowego W. w dniu [...] lipca 2002 roku, w związku z zawarciem w dniu [...]czerwca 2002 roku umowy ze spółką I. S.A. Przedmiotem umowy była sprzedaż wierzytelności, przysługującej Skarżącej w stosunku do P. Sp. z o.o. W złożonym wniosku spółka E. podniosła, że zawarta przez nią umowa korzystała z wyłączenia obowiązku podatkowego w podatku od czynności cywilnoprawnych, przewidzianego w art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 9 września 2000 roku o podatku od czynności cywilnoprawnych (Dz. U. Nr 86, poz. 959 z późn. zm.) – dalej: Ustawy. Spółka argumentowała, że nabywcą wierzytelności był podmiot świadczący usługi finansowe, zwolnione od podatku od towarów i usług na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 roku o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.). Zgodnie natomiast ze wskazanym wcześniej przepisem art. 2 pkt 4 Ustawy, nie podlegały temu podatkowi czynności cywilnoprawne, jeżeli przynajmniej jedna ze stron była z ich tytułu opodatkowana podatkiem od towarów i usług, lub była z tego podatku zwolniona.
Odmawiając stwierdzenia nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych Urząd Skarbowy W. podkreślił m.in., że wyłączenie, o którym mowa w art. 2 pkt 4 Ustawy miałoby zastosowanie wówczas, gdyby to skarżąca spółka była podatnikiem podatku od towarów i usług, lub była od tego podatku zwolniona. Argumentację tę podzieliła w pełni Izba Skarbowa w W., rozpatrując wniesione odwołanie od rozstrzygnięcia Urzędu Skarbowego W. W skardze na decyzję Izby, złożoną do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik skarżącej spółki ponowił argumentację, podnoszoną wcześniej w postępowaniu odwoławczym przez spółkę i wniósł o uchylenie decyzji organów podatkowych obu instancji, jako wydanych z naruszeniem art. 2 pkt 4 Ustawy.
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa powtórzyła argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniosła o oddalenie skargi.
Działając w niniejszej sprawie na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Przedmiotem sporu między stronami jest ocena prawnopodatkowa umowy sprzedaży wierzytelności z dnia [...] czerwca 2002 roku, mocą której spółka E. S.A. sprzedała spółce I. S.A. z/s w W. wierzytelności jej przysługujące w stosunku do P. Sp. z o.o. z/s w W. Skarżąca twierdziła, że przedmiotowa umowa korzysta z wyłączenia z obowiązku podatkowego w podatku od czynności cywilnoprawnych na podstawie art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 9 września 2000 roku o podatku od czynności cywilnoprawnych (Dz. U. Nr 86, poz. 959 z późn. zm.).
Zgodnie z tym przepisem, nie podlegają opodatkowaniem czynności cywilnoprawne, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów przynajmniej jedna ze stron z tytułu tych czynności jest opodatkowana podatkiem od towarów i usług, lub jest zwolniona od tego podatku. Oczywistym jest, że istota tego przepisu polega na tym, że przynajmniej jedna ze stron z tytułu tej konkretnej czynności – tak, jak w sprawie niniejszej, z tytułu sprzedaży wierzytelności – jest opodatkowana podatkiem od towarów i usług, lub jest zwolniona z tego podatku (por. wyrok NSA z dnia 18 lutego 2003 roku, sygn. akt SA/Bk 877/02, publ. ONSA 2004/1 poz. 31).
Sąd podzielił argumentację organów podatkowych, że strona skarżąca nie jest ani podatnikiem podatku od towarów i usług z tytułu przedmiotowej umowy, ani też nie jest z tego podatku zwolniona na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 roku o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.), jak twierdzi jej pełnomocnik w skardze.
Z akt sprawy wynika – odpis z Krajowego Rejestru Sądowego z dnia [...]czerwca 2002 roku (k. 18-21), że skarżąca w 2002 roku w przedmiocie swojej działalności nie miała pośrednictwa finansowego, w tym obrotu wierzytelnościami. W związku z tym zasadnie organy podatkowe przyjęły, że przedmiotowa umowa nie nastąpiła w ramach świadczenia usług w warunkach określonych w art. 2 i art. 5 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w zw. z art. 97 § 1 wskazanych wcześniej przepisów wprowadzających do powyższej ustawy, orzeczono jak w sentencji.