Uzasadnienie
Decyzją z dnia 16 stycznia 1998 r. Izba Skarbowa na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa w zw. z art. 335 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./, art. 5 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./, art. 2 ust. 3 pkt 1 i 27 ust. 4-6 oraz art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ i art. 3 ustawy z dnia 21 listopada 1996 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym i ustawie karnej skarbowej /Dz.U. nr 137 poz. 64/, po rozpoznaniu odwołania pełnomocnika firmy "R." Spółka z o.o. od decyzji Urzędu Skarbowego z dnia 7 lipca 1997 r. określającej wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 1996 r. utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu stwierdzono, co następuje:
Podstawą wydania zaskarżonej decyzji był fakt, iż podatnik w ww. okresie nie wykazywał w deklaracjach VAT-7 kwot podatku należnego wynikającego z przekazania zakupionych towarów na cele reprezentacji i reklamy, czym naruszył art. 2 ust. 3 pkt 1 oraz art. 27 ust. 4 cytowanej ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. Wynikiem tego było ustalenie przez Urząd na mocy jej art. 27 ust. 5, niezależnie od określenia podatku od towarów i usług w stawce 22 procent, zobowiązania podatkowego w wysokości 30 procent stwierdzonego zaniżenie zobowiązania podatkowego.
W odwołaniu od tej decyzji skarżąca, zarzucając obrazę art. 2 ust. 3 pkt 1 ww. ustawy, wniosła o uchylenie rozstrzygnięcia Urzędu Skarbowego, podnosząc że sam fakt zakupu towarów konsumpcyjnych tj. kawy, śmietanki do kawy oraz herbaty nie przesądza o ich przekazaniu na cele reprezentacji oraz że zużyte one zostały przez pracowników spółki.
Zarzuty powyższe nie są zasadne. Podatnik prowadząc w roku 1996 pełną księgowość zgodnie z ustawą o rachunkowości księgował na koncie 409 - "wydatki na cele reprezentacji i reklamy", zakup towarów konsumpcyjnych tj. herbaty, kawy, śmietanki do kawy i alkoholu, od których nie naliczył podatku należnego i nie wystawiał rachunków uproszczonych stwierdzających przekazanie tych towarów na wyżej wymienione cele. Z wyjaśnień strony wynika, że zostały one zużyte na cele zgodne z zapisem w księgach analitycznych.
Oświadczenie, że powyższa kwalifikacja kosztów była błędna i wynikała z braku informacji, jest bezzasadna. Podatnik według ustaleń kontroli ten sposób księgowania stosował przez cały rok i do chwili rozpoczęcia kontroli nie skorygował zapisów. Natomiast do jego obowiązków należało takie wydzielenie wydatków, aby ich zakwalifikowanie do danego rodzaju kosztów nie budziło wątpliwości.
Podatnik prowadzi działalność gospodarczą od 1991 r. i nie może tłumaczyć zaistniałej sytuacji pomyłkami w księgowaniu.
Zarzut, że wydatki na cele reprezentacji i reklamy podlegają opodatkowaniu dopiero z chwilą przekazania ich na te cele, a w tym wypadku taki fakt nie miał miejsca, ponieważ towary zostały zużyte na terenie zakładu pracy, jest bezpodstawny. Moment faktycznego ich przekazania, to chwila oświadczenia woli wyrażona w rachunku uproszczonym. Strona podkreśliła w odwołaniu, że towary zostały zużyte w ciągu roku, a więc należy przyjąć, że zostały przekazane na określone cele zgodnie z zapisem dokonanym na kontach kosztowych.
Samo oświadczenie strony jakoby przekazała je na potrzeby pracowników nie może stanowić rozstrzygającego dowodu w sprawie, zważywszy na ww. zapisy.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, przedstawiła zarzuty jak w odwołaniu od rozstrzygnięcia Urzędu Skarbowego, dodając iż towary nie zostały przekazane na zewnątrz tzn. nie przeniesiono ich własności.
Ponadto skonsumowanie artykułów spożywczych przez pracowników nie mieści się w pojęciu reprezentacji, a korekty zapisów na kontach kosztowych można było dokonać dopiero po otrzymaniu protokołu kontroli.
W odpowiedzi na skargę strona przeciwna, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymała swoje stanowisko.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna. Przede wszystkim należy zważyć, że organy podatkowe przy ustaleniu stanu faktycznego oraz uzasadnieniu decyzji nie naruszyły reguł procedury określonych w art. 7, art. 77 par. 1, art. 80 i art. 107 par. 3 Kpa. Oparły je na dokumentach w postaci kont 409 "wydatki na cele reprezentacji i reklamy", odrzucając oświadczenie podatnika, że zawarta w nich kwalifikacja kosztów była błędna, a to zważywszy iż nie był to przypadek jednostkowy, ale fakt następujący przez cały rok i to w spółce mającej długoletnie doświadczenie w działalności gospodarczej, a co za tym idzie w prowadzeniu księgowości. Takie rozumowanie trudno uznać za dowolne, a więc mieści się ono w ramach swobodnej oceny dowodów, która to zasada jest wyrażona w art. 80 Kpa.
Wbrew twierdzeniom strony skarżącej przekazanie przez podatnika towarów oraz świadczenie usług na potrzeby reprezentacji i reklamy nie musi się łączyć z wydaniem ich na zewnątrz. Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ w art. 6 wyraźnie rozróżnia wydanie /wysłanie towarów na zewnątrz/ oraz przekazanie, które a contrario może mieć miejsce wewnątrz przedsiębiorstwa i sprowadza się do oświadczenia woli podatnika. Ponadto należy zauważyć, iż gdyby nawet przyjąć jako prawdziwe twierdzenie strony skarżącej, że kawę, herbatę, śmietanę i alkohol przekazała na potrzeby pracowników, to i tak towary ww. byłyby opodatkowane podatkiem VAT, co wynika z treści art. 2 ust. 3 pkt 2 cytowanej wyżej ustawy. Zgodnie bowiem z jego treścią, podlegają temu zobowiązaniu świadczenia na potrzeby osobiste pracowników zatrudnionych przez podatnika.
W tym wypadku natomiast zachodzi taka sytuacja, jako że spółka nie była zobowiązana do przekazywania tych towarów na podstawie ustawy, rozporządzeń wykonawczych ani też układów zbiorowych związanych ze stosunkiem pracy, jako świadczenie w ramach tego stosunku.
Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzeczono jak w sentencji.