Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2003 r. nr [...] Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad utrzymał w mocy swoje postanowienie z dnia [...] marca 2003 r. nr [...] dotyczące zgłoszonego w trakcie postępowania egzekucyjnego przez Burmistrza Miasta N. zarzutu przedawnienia opłaty za zajęcie pasa drogowego ustalonej decyzją administracyjną.
W motywach postanowienia wskazano, że opłata za zajęcie prawa drogowego ustalone decyzją administracyjną z dnia 19 listopada 1996 r. nie została przez zobowiązanego uiszczona i dlatego wystąpiono na drogę postępowania egzekucyjnego. Zgodnie z Kodeksem postępowania administracyjnego decyzja administracyjna nie przedawnia się, stąd zarzuty podniesione przez dłużnika są chybione. Stwierdzono, że wierzyciel Skarb Państwa podtrzymuje w całości stanowisko wyrażone w postanowieniu z dnia [...] marca 2003 r.
W skardze do Sądu Burmistrza Miasta N. wniósł o uchylenie postanowienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] kwietnia 2003 r. Zarzucił temu rozstrzygnięciu naruszenie prawa materialnego przepisów art. 2 § 2 w związku z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej przez przyjęcie, że roszczenie o zapłatę opłaty za zajęcie pasa drogowego nie ulega przedawnieniu, jako wynikające z decyzji administracyjnej.
Zdaniem Burmistrza powołane przepisy stosuje się do tej opłaty a zatem nie może być ona dochodzona jako przedawniona.
W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wniósł o jej oddalenie. Podniósł, że zarzuty skargi są chybione, gdyż opłata za zajęcie prawa drogowego nie ma publiczno-prawnego charakteru i nie stanowi dochodu budżetu państwa tylko, stosownie do art. 40a ustawy o drogach publicznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 z późn. zm.) dochód środków specjalnych zarządów dróg, przeznaczonych na utrzymanie dróg. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zaskarżone postanowienie, a w szczególności jego uzasadnienie, jako wydane w oparciu o przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 z późn. zm.) powinno spełniać wymogi określone w art. 107 § 3 Kpa gdyż stosownie do art. 18 tej ustawy przepisy tego kodeksu mają odpowiednie zastosowanie w postępowaniu egzekucyjnym. Tymczasem uzasadnienie zaskarżonego postanowienia jest lakoniczne i zakresie uzasadnienia prawnego nie zawiera wyjaśnienia podstawy prawnej podjętego rozstrzygnięcia. Nadto może wprowadzić w błąd co do zasadności użytych w nim sformułowań.
Dotyczy to przede wszystkim powołania się na przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego co do kwestii przedawnienia dochodzonej opłaty. Tymczasem przepisy tego Kodeksu dotyczą procedury administracyjnej a nie kwestii o charakterze materialnym, jakim jest przedawnienie. Z kolei użyte w ostatnim zdaniu uzasadnienia postanowienia sformułowanie " wierzyciel Skarb Państwa GDDK i A " sugerować może, że opłata za zajęcie prawa drogowego stanowi niepodatkową należność budżetową. Natomiast uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie zawiera kluczowej informacji dla prawnej oceny zasadności dokonanego w nim rozstrzygnięcia, a mianowicie czy przedmiotowa opłata stanowi dochód środka specjalnego zarządu dróg czy też jest niepodatkową należnością budżetu państwa. Stanowisko organu w tym zakresie znajduje się dopiero w odpowiedzi na skargę, co nie może mieć istotnego wpływu na orzeczenie Sądu, gdyż przedmiotem kontroli sądowej jest zaskarżone postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad.
Jednocześnie należy uznać, że stanowisko wyrażone w odpowiedzi na skargę znajduje oparcie w przepisie art. 40 a ustawy o drogach publicznych i powinno znaleźć wyraz w postanowieniu wydanym przez Dyrektora Generalnego Dróg Krajowych i Autostrad.
Nie można jednak podzielić poglądu wyrażonego w odpowiedzi na skargę, że opłata za zajęcie prawa drogowego nie ma publicznego charakteru.
Przeczy temu okoliczność, że obowiązek uiszczenia opłaty za zajęcie pasa drogowego wynika z przepisu ustawowego (art. 40 ust. 4 ustawy o drogach publicznych) oraz wydanej na jego podstawie decyzji administracyjnej, zawierającej zezwolenie na zajęcie pasa drogowego.
Uzyskanie takiego zezwolenia wywołuje ustawowy obowiązek uiszczenia stosownej opłaty. Skład orzekający w sprawie niniejszej podziela w omawianym wyżej zakresie tezę wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2001 r. sygn. III SA 317/00 (publik. ONSA z 2002 r. nr 2, poz. 88).
Mając na uwadze wskazane uchybienia przepisom postępowania, które w ocenie składu orzekającego mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, należało uchylić zaskarżone postanowienie na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).