Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2002 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpatrzeniu odwołania D.P.Z.N.
sp. z.o.o od decyzji Burmistrza Miasta P.L. z dnia [...] maJa 2002 r. Nr [...] określającej zaległość podatkową w podatku od nieruchomości położonej w P.L. przy ul.
B., działka nr ew. 127, obręb 2 za 2001 r. na kwotę 534, 96 zł, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W podstawie prawnej orzeczenia SKO powołało art. 233 § l pkt l Ordynacji podatkowej.
Uzasadniając swoje stanowisko SKO stwierdziło, że zgodnie z art. 6 ust. 8 pkt l i 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84) osoby prawne są obowiązane składać deklaracje na podatek od nieruchomości za dany rok podatkowy oraz opłacać bez wezwania obliczony w deklaracji podatek od nieruchomości. Z akt sprawy wynika, że strona tego obowiązku nie dopełniła. Dlatego też konieczne stało się ustalenie przez organ pierwszej instancji należnego zobowiązania.
Ponadto SKO podało, że od 3 lutego 1998 r. tj. od daty zawarcia aktu notarialnego spółka jest właścicielem i posiadaczem przedmiotowej nieruchomości. Ciąży więc na niej, zgodnie z art. (w uzasadnieniu SKO nie podało numeru art. dop. Sądu) ust. l pkt l ustawy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych obowiązek w podatku od nieruchomości za 2001 r. Spory zaś co do wielkości powierzchni przedmiotowej nieruchomości nie należą do niniejszego postępowania.
w skardze do NSA na ww. decyzję D.P.Z.
N. sp. z.o.o zarzucił, że to orzeczenie jest niezgodne z art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne gdyż w istotny sposób odbiega od zapisu z wyciągu ewidencji gruntów. Za wadliwy zapis odpowiedzialność ponosi Urząd. Od wielu lat stanowi to przeszkodę w uregulowaniu licznych spraw, wśród nich wpisu do księgi wieczystej. W związku z tym skarżący domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji i zasądzenia na
Jego rzecz kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie. Organ drugiej instancji podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i uznał zarzuty za bezzasadne. Decyzja, jego zdaniem, została wydana w oparciu o dane zawarte w ewidencji gruntów, które stanowią podstawę wymiaru podatków, zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r.
Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. Nr 30, poz. 163, ze zm.).
W piśmie procesowym z dnia 5 marca 2003 r. skarżąca wnioskowała o dołączenie do materiału dowodowego w sprawie kopii decyzji Wojewody z dnia [...] stycznia 2003 r. Nr [...], którą, na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., uchylono w całości decyzję Starosty Powiatu G. z dnia [...] listopada 2001 r. Nr [...], odmawiającą wprowadzenia zmiany w ewidencji gruntów obrębu nr 2 miasta P.L.
odnośnie powierzchni działki nr 127 l przekazano sprawę do
...
ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.
Następnie pismem procesowym z dnia 30 grudnia 2003 r. spółka uzupełniła zarzuty naruszenia prawa. Podała, że każda próba złożenia poprawnej deklaracji, stosownie do art. 6 ust. 9 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, skazana jest na niepowodzenie gdyż nikt nie potrafi rzetelnie określić zobowiązania podatkowego z uwagi na rozbieżności co do powierzchni działki.
Od 1998/2001 roku prowadzone jest postępowanie ustalające w tej sprawie.
Ponadto zarzuciła naruszenie art. 32 Konstytucji RP, art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz art. 2 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Odnośnie tego ostatniego zarzutu podniosła, że zaskarżona decyzja nie uwzględniała terenów leśnych wykazanych w ewidencji gruntów, które nie podlegają opodatkowaniu. Dopiero decyzja dotycząca jej zobowiązań podatkowych z 2003 r. "odkrywa nagle lasek". Na poparcie tych zarzutów skarżąca dołączyła stosowny materiał dowodowy.
Ponadto czterema pismami, zatytułowanymi wnioski nr 1 _ 4, z dnia 30 grudnia 2003 r. skarżąca domagała się:
stwierdzenia zgodności z prawem zaskarżonej decyzji odnośnie art. 32 Konstytucji w świetle różnych wartości stanowiących podstawy do wyliczeń podatków od nieruchomości, wykładni art. 21 pkt 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne w świetle rozbieżności powierzchni działki, wykładni art. 2 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w świetle naliczonego podatku od gruntów leśnych, wykładni art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej w świecie toczącego się postępowania G. [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, rozpoznają sprawę na podstawie art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.
Przepisy wprowadzające ustawę
Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271, ze zm.) zważył, co następuje:
Skarga jest zasadna z przyczyn procesowych.
W rozpatrywanej sprawie Sąd stwierdził bowiem, mając na względzie dodatkowy materiał dowodowy załączony do pism procesowych strony, który dopuścił jako dowody na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), że w sprawie równolegle do postępowania podatkowego toczyło się postępowanie dotyczące zmiany w ewidencji gruntów i budynków miasta P. L. obręb Nr 2 odnośnie działki nr 127.
Wprawdzie decyzją z dnia [...] listopada 2001 r. Starosta Powiatu
G. odmówił wprowadzenia zmiany w ww. ewidencji, ale jak wynika z nadesłanej przez skarżącego kopii decyzji organu odwoławczego - Wojewody z dnia [...]2 stycznia 2003 r., od decyzji organu pierwszej instancji zostało złożone odwołanie, w którym zarzucono, że ewidencja nie odzwierciedla stanu faktycznego i prawnego działki. W tym stanie rzeczy, biorąc pod uwagę art. 21 ust. l ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086, ze zm.), ostateczne rozstrzygnięcie kwestii związanych z prawidłowym zamieszczeniem danych w ewidencji stanowiło w świetle art. 201 § l pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926, ze zm.) zagadnienie wstępne w postępowaniu podatkowym. Z tych względów postępowanie podatkowe powinno zostać zawieszone.
Wymieniony przepis
Ordynacji podatkowej nie ma bowiem fakultatywnego charakteru tylko nakazuje organowi podatkowemu zawieszenie postępowania jeśli wystąpi jedna z przesłanek w nim wymienionych, a tak było w rozpatrywanej sprawie. Podstawę m.in. wymiaru podatków stanowią bowiem dane zawarte w ewidencji gruntów l budynków (art. 21
Prawa geodezyjnego l kartograficznego) i jeśli dane te budzą wątpliwości, czego wyrazem jest wszczęcie postępowania administracyjnego w celu ich zmiany, to przedwczesne jest rozstrzyganie kwestii podatkowych dopóki ostatecznie nie zostanie orzeczone o tych danych.
Wobec powyższego Sąd stwierdził, że orzekające w sprawie organy w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, naruszyły art. 201 § l pkt 2 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 21 ust. l Prawa geodezyjnego i kartograficznego.
Sąd nie podziela natomiast zarzutu naruszenia zaskarżoną decyzją art. 32 Konstytucji, którego zresztą skarżący szerzej nie uzasadnił. Popełnione przez organy błędy procesowe nie świadczą jeszcze o naruszeniu konstytucyjnej zasady równości wobec prawa.
Co do podniesionej w piśmie procesowym z 30 grudnia 2003 r. kwestii opodatkowania części nieruchomości spółki w P.
- w 2003 r. podatkiem leśnym podczas gdy w 2001 r. cała nieruchomość była opodatkowana podatkiem od nieruchomości to również l to zagadnienie będzie musiało zostać w ponownym postępowaniu wyjaśnione w świetle ostatecznych danych wynikających z ewidencji gruntów, stosownie do art. 122 i 187 § 6 l Ordynacji podatkowej. Należy przy tym zapewnić stronie czynny udział w postępowaniu, stosownie do art. 123 § 1, art. 192 i 200 § 1 Ordynacji podatkowej, które to przepisy w rozpatrywanej sprawie także zostały naruszone.
Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 145 § l pkt 1 l i t. c) ww. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego
Kolegium Odwoławczego w W..
Sąd, mimo stwierdzenia nieprawidłowości w postępowaniu organów obu instancji, ograniczył się ze względów ekonomii procesowej do uchylenia decyzji organu odwoławczego z uwagi na fakt, iż w przypadku ostatecznego zakończenia postępowania dotyczącego danych w ewidencji gruntów, w postępowaniu odwoławczym będzie możliwe prawidłowe ustalenie wysokości ciążącego na stronie zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2001 r., przy ewentualnym wykorzystaniu art. 229
Ordynacji podatkowej. Jeżeli natomiast ta kwestia nie została rozstrzygnięta ostatecznie lub też będzie konieczne przeprowadzenie postępowania dowodowego w całości lub znacznej części wówczas organ drugiej instancji będzie mógł skorzystać z art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej.
z uwagi na fakt, że utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją decyzja organu pierwszej instancji została przez stronę wykonana
Sąd stwierdził, że bezprzedmiotowe w tej sytuacji jest orzekanie na podstawie art. 152 ww. ustawy o wykonalności zaskarżonej decyzji.
O zwrocie kosztów postępowania sądowego na rzecz skarżącej od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy.