Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 28 listopada 1994 r., III SA 256/94

Teza

Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony ani do zmiany decyzji ani też do ich oceny z punktu widzenia słuszności, zasad współżycia społecznego, czy też rozważania czy są one dla skarżących krzywdzące, czy też nie.

Sentencja

1. oddala skargę w przedmiocie wysokości podatku od towarów i usług.

Uzasadnienie

Urząd Skarbowy w O. decyzją z dnia 4 listopada 1993 r. wydaną na podstawie art. 104 Kpa oraz art. 19 ust. 3 i art. 27 ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./, a także par. 20 i par. 31 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 12 maja 1993 r. w sprawie podatku od towarów i usług /Dz.U. nr 39 poz. 176/ w związku z art. 168 par. 1 Kpa stwierdził, że złożona deklaracja VAT-7 jest nierzetelna i ustalił kwotę podatku od towarów i usług podlegającą wpłacie do Urzędu Skarbowego przez Henryka W. prowadzącego działalność gospodarczą, za sierpień 1993 r. w wysokości 1.910.125 zł. Jak wynika z uzasadnienia decyzji podatnik nienależnie odliczył naliczony podatek w kwocie 375.521 zł, na którą składała się kwota 150.121 zł nienależnie odliczonego podatku z rachunków uproszczonych i kwota 225.400 zł odliczona w sierpniu z faktur wystawionych w lipcu. Zgodnie z art. 27 ust. 5 pkt 2 ustawy kwotę zawyżenia podatku zmniejszono o pięciokrotność tego zawyżenia, a następnie uwzględniając kwotę podatku naliczonego ustalono kwotę podlegającą wpłacie.

W odwołaniu od tej decyzji H. W. podał, że odliczenie kwoty w wysokości 375.521 zł nastąpiło z nieświadomości i miało miejsce w początkowym okresie obowiązywania podatku od towarów i usług. Jeżeli chodzi o faktury VAT otrzymane z Telekomunikacji Polskiej SA, to otrzymał je w sierpniu, a nie w lipcu, jedynie była na nich data lipcowa. Na fakturach tych w wyjątkowo nieczytelny sposób została umieszczona wartość podatku VAT, co spowodowało odliczenie zawyżonej kwoty. Odwołujący powołał się także na informację, iż w początkowym okresie obowiązywania ustawy pomyłki i nieścisłości miały być traktowane ulgowo.

Izba Skarbowa w W. decyzją z dnia 18 stycznia 1994 r. utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję ponawiając w zasadzie argumentację w niej podnoszoną. Jedynie jeżeli chodzi o faktury rachunków telefonicznych, to podano, że naruszenie obowiązków w zakresie ewidencji powodujące zawyżenie podatku naliczonego nastąpiło nie z tytułu wprowadzenia do rejestru zakupu tych faktur w sierpniu lecz z powodu wpisania kwoty podatku 225.400 zł zamiast 14.800 zł. Skargę na tę decyzję wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego H. W. wnosząc o jej uchylenie, gdyż błędne naliczenie podatku spowodowane było pomyłką, niezwłocznie skorygowaną, która w efekcie nie przyniosła żadnej szkodliwości ani społecznej ani dla budżetu państwa, a ukaranie go kwotą 1.910.125 zł za pomyłkę w wysokości 375.521 zł uważa za krzywdzące, w szczególności w sytuacji, gdy sam dobrowolnie wybrał opodatkowanie VAT rezygnując ze zwolnienia, pomyłka miała miejsce w początkowym okresie obowiązywania ustawy i późniejsze zmiany przepisów były dla podatników względniejsze. W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa w W. wniosła o jej oddalenie z przyczyn podanych w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo jedynie podano, że popełnione przez skarżącego "omyłki" nie mogą być zaliczone do usterek technicznych, które nie miały wpływu na wysokość zobowiązań podatkowych i przez to miały być "ulgowo" traktowane w początkowym okresie obowiązywania ustawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Stosownie do treści art. 16 par. 2 i art. 196 par. 1 Kpa, Sąd Administracyjny jest uprawniony jedynie do badania legalności, to jest zgodności z prawem decyzji administracyjnych i może zaskarżoną decyzję uchylić lub stwierdzić jej nieważność tylko wówczas, gdy narusza ona w sposób istotny przepisy obowiązujące w dacie jej wydania; Sąd natomiast nie jest uprawniony ani do zmiany decyzji ani też do ich oceny z punktu widzenia słuszności, zasad współżycia społecznego, czy też rozważania czy są one dla skarżących krzywdzące, czy też nie. We wniesionej przez H. W. skardze brak jest zarzutów o charakterze prawnym. Sąd również wychodząc poza granice zarzutów skargi /art. 206 Kpa/ nie stwierdził aby zaskarżona decyzja naruszała prawo w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Argumentacja podnoszona przez skarżącego powinna natomiast być rozważona przy ewentualnym rozważaniu sprawy umorzenia zaległego podatku w trybie art. 31 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./ o ile oczywiście zobowiązanie podatkowe nie wygasło, a podatnik złoży stosowny wniosek. Mając powyższe na względzie, stosownie do treści art. 207 par. 5 Kpa orzeczono, jak w sentencji.