Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 2 marca 2001 r., III SA 2572/00

Sprawa

sprawy ze skargi Mariana P. na decyzją dewizową (...) z dnia 19.07.2000 r. Prezes NBP (...) w przedmiocie zezwolenia na prowadzenie działalności kantorowej - oddalono skargę.

Teza

Działalność kantorową mogą prowadzić wyłącznie osoby nie karane za przestępstwa wymienione w art. 77 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości /Dz.U. nr 121 poz. 591 ze zm./.

Popełnienie czynu z ww. przepisu spełnia kryteria przestępstwa skarbowego w rozumieniu art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. - Prawo dewizowe /Dz.U. nr 160 poz. 1063 ze zm./.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny

Uzasadnienie

Decyzją dewizową (...) z dnia 19.07.2000 r. Prezes NBP na podstawie art. 7 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. Prawo dewizowe, w związku z art. 138 par. 1 pkt 1 i art. 127 par. 3 Kpa, po rozpatrzeniu odwołania utrzymał w mocy decyzję dewizową z dnia 28 czerwca 2000 r. (...) dotyczącą uchylenia decyzji dewizowej z dnia 27 sierpnia 1992 r. (...) na prowadzenie działalności kantorowej w zakresie kupna i sprzedaży obcych walut, w lokalu użytkowym położonym w B. K. przy ul. O. (...).

W uzasadnieniu decyzji Prezes NBP wskazał, że skarżący nie przedstawił nowych okoliczności faktycznych lub prawnych zmieniających istniejący stan rzeczy.

Z uzasadnienia nakazu karnego wydanego przez Sąd Rejonowy, II wydział Karny w K. z dnia 17 marca 1995 r., (...) wynika wprawdzie, że wystarczającą karą za czyn oskarżonego jest kara grzywny, jednak również wymierzenie takiej kary przy zaistnieniu okoliczności popełnienia czynu określonego w art. 77 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości, spełnia kryteria przestępstwa skarbowego w rozumieniu art. 10 ust. 1 ustawy prawo dewizowe /Dz.U. nr 160 poz. 1063 ze zm./. Działalność kantorową mogą prowadzić wyłącznie osoby nie karane za przestępstwa wymienione tym przepisem. Jest to warunek obligatoryjny, tak więc kwestia prawa do prowadzenia takiej działalności przez osoby ukarane nie może być przedmiotem uznania Prezesa NBP.

W skardze skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący wnosił o uchylenie ww. decyzji, gdyż nie został w nich uwzględniony fakt znikomej szkodliwości społecznej czynu będącego podstawą ich wydania, na co zwracał uwagę skarżący.

Powołując się na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 czerwca 1989 r. V KRN 135/89 - OSNPC 1989 z. 12 poz. 121. skarżący wskazał, że "(...) przy ocenie stopnia społecznego niebezpieczeństwa czynu należy mieć na uwadze zarówno jego stronę przedmiotową jak i podmiotową. Podstawowe elementy strony przedmiotowej, to przede wszystkim rodzaj dobra, w które godzi przestępstwo, charakter i rozmiar szkody wyrządzonej czynem, a także sposób działania sprawcy. Elementy podmiotowe to głównie umyślność działania i jej odcienie, stopień lekkomyślności lub niedbalstwa, a także pobudki, motywy i cele działania sprawcy. (...)"

W przypadku skarżącego wszystkie te czynniki rozpatrywane łącznie wskazują na znikomą szkodliwość społeczną czynu.

Ponadto skarżący zwrócił uwagę na naruszenie art. 61 par. 4 Kpa, gdyż nie został powiadomiony o wszczęciu z urzędu postępowania mającego na celu uchylenie decyzji.

W odpowiedzi na skargę Prezes NBP wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

Skarga jest oczywiście bezzasadna.

Przede wszystkim należy zważyć, że podstawą wydania negatywnej dla skarżącego decyzji przez Prezesa NBP był nakaz karny Sądu Rejonowego w K. z dnia 17.03.1998 r., mocą którego M. P. uznany został za winnego czynu z art. 77 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20.09.1994 r. o rachunkowości i skazany na karę grzywny w wysokości 1.000 zł.

Ponieważ powyższe orzeczenie stało się prawomocne. Jego kwestionowanie nie może odnieść skutku.

Argumenty skarżącego, że czyn mu przypisany jest czynem o znikomym stopniu społecznego niebezpieczeństwa mogłyby być podnoszone wyłącznie w postępowaniu karnym. Skoro nie były lub nie zostały uwzględnione to dla sprawy niniejszej nie mają żadnego znaczenia, albowiem liczy się tylko fakt karalności, co w sprawie jest niewątpliwe.

Nie mogą być również uznane zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania. W aktach sprawy brak jest postanowienia o wszczęciu postępowania z urzędu, albowiem przepis art. 61 Kpa takiego postanowienia nie wymaga.

Jest natomiast w sprawie pismo z dnia 23.03.2000 r., którym skarżący został poinformowany o przedmiocie prowadzonego wobec niego postępowania.

Z tych wszystkich względów na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA orzeczono jak w sentencji.