Przepis art. 56 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji /Dz.U. 1991 nr 36 poz. 161 ze zm./ stanowi zamknięty katalog przesłanek zobowiązujących organ egzekucyjny do umorzenia postępowania egzekucyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny
Streszczenie i odpowiedzi pisze model na podstawie treści tego orzeczenia. Przypisy otwierają fragmenty, na których się opierają. Wiążący jest tekst orzeczenia.
Izba Skarbowa w W. postanowieniem z dnia 11.08.2000 r. utrzymała w mocy postanowienie Pierwszego Urzędu Skarbowego w R. z dnia 30.06.2000 r. w sprawie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego przeciwko Andrzejowi Tadeuszowi W. Izba Skarbowa przytoczyła następujące stanowisko co do stanu faktycznego sprawy.
Pierwszy Urząd Skarbowy w R. prowadził postępowanie egzekucyjne w administracji na podstawie prawomocnych decyzji o ustaleniu odpowiedzialności skarżącego za zobowiązanie podatkowe Sp. z o.o. "A.T.W". z siedzibą w P. M. pozostającej obecnie w upadłości. W dniu 1.06.2000 r. zobowiązany złożył wniosek o zawieszenie postępowania egzekucyjnego, którego uzasadnieniem była decyzja Ministra Finansów z dnia 15.05.2000 r. uchylająca decyzję Izby Skarbowej w W. z dnia 25.01.2000 r. umarzającą postępowanie w sprawach objętych wnioskami:
W dniu 30.06.2000 r. Pierwszy Urząd Skarbowy w R. odmówił zawieszenia postępowania egzekucyjnego z uwagi na to, że w obecnym stanie sprawy nie wystąpiła żadna z przesłanek przewidzianych w art. 56 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowiących jedyną podstawę zawieszenia egzekucji.
Na to postanowienie, zobowiązany W. złożył zażalenie zarzucając:
Izba Skarbowa odnosząc się do zarzutów zażalenia stwierdziła co następuje.
W dniu 15.5.2000 r. Minister Finansów decyzją w związku z koniecznością wydania przez Izbę Skarbową w W. nowych decyzji w oparciu o właściwe podstawy prawne, uchylił w całości jej decyzję z dnia 25.01.2000 r. umarzającą postępowanie w sprawach objętych trzema różnymi wnioskami zobowiązanego i przekazał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.
W wyniku powyższego, w dniu 7.07.2000 r. Izba Skarbowa w W. decyzjami:
Ponadto, w dniu 15.07.2000 r., decyzją Minister Finansów po rozpatrzeniu wniosku zobowiązanego z dnia 13.12.1999 r. w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Izby Skarbowej w R. z dnia 20.02.1996 r. - odmówił wszczęcia postępowania w sprawie nieważności ww. decyzji, gdyż żądanie wniósł podmiot nie będący stroną.
Izba skonstatowała, iż w takim stanie rzeczy i wobec braku jakichkolwiek nowych istotnych w sprawie okoliczności oraz braku przesłanek uzasadniających zawieszenie postępowania egzekucyjnego wymienionych w art. 56 par. 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji utrzymała w mocy postanowienie.
W skardze skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Andrzej Tadeusz W. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia zarzucając następujące naruszenia prawa i jego interesu prawnego:
W uzasadnieniu skargi zobowiązany wywodził, iż wskutek swej nieświadomości dopuścił do uprawomocnienia dwóch decyzji o odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe spółki "A.T.W.", a które to decyzje wydano z licznymi uchybieniami zwłaszcza, ze same podatki, których, dotyczą jego odpowiednie kwestie są nienależne.
Obecnie prowadzona egzekucja z osobistego majątku jest bardzo dolegliwa i to w sytuacji, kiedy nie wyjaśniono jeszcze innych "kwestii sprzecznych z zasadami współżycia społecznego".
Skoro zostały złożone wnioski dowodowe zmierzające do rzetelnego i kompletnego wyjaśnienia sprawy, to zachodzą przesłanki do zawieszenia postępowania egzekucyjnego, albowiem zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej oraz Kpa organ załatwiający sprawę powinien wyczerpująco zbadać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Tymczasem w postępowaniu egzekucyjnym nigdy tego nie uczyniono, pomijając wnioski dowodowe i unikając wprost kompleksowego, merytorycznego zbadania sprawy.
Organy egzekucyjne celowo zatem twierdzą, iż art. 97 Kpa nie ma zastosowania w postępowaniu egzekucyjnym.
Skarżący dodał, że w jego sprawie pojawiła się nowa okoliczność, ponieważ Minister Finansów decyzją z dnia 7.08.2000 r. uchylił decyzję w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie określenia odpowiedzialności podatkowej.
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Izba Skarbowa zauważyła ponadto, iż Minister Finansów przytoczoną w skardze decyzją uchylił wprawdzie decyzję Izby z dnia 7.10.1999 r. w sprawie odmowy wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną Izby Skarbowej w R. z dnia 27.02.1998 r. w przedmiocie odpowiedzialności Andrzeja Tadeusza W. za zobowiązania Spółki "A.T.W"., ale Izba Skarbowa wydała w ponownym postępowaniu decyzję z dnia 30.10.2000 r. odmawiając ponownie uchylenie decyzji merytorycznej co do spornej odpowiedzialności. Ta decyzja jest więc ciągle decyzją ostateczną i stanowi podstawę do prowadzenia postępowania egzekucyjnego.
Na wstępie zauważyć wypada, iż Andrzej Tadeusz W. już w jednym z etapów postępowania egzekucyjnego domagał się zawieszenia tego postępowania co znalazło swe odbicie w postanowieniu Izby Skarbowej w W. z dnia 3.12.1999 r. oraz w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 marca 2000 r. III SA 47/00 oddalającym skargę na to postanowienie.
Skład sądu rozpoznającego sprawę niniejszą podtrzymuje stanowisko zawarte w tymże wyroku, iż przepis art. 56 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji /Dz.U. 1991 nr 36 poz. 161 ze zm./ stanowi zamknięty katalog przesłanek zobowiązujących organ egzekucyjny do umorzenia postępowania egzekucyjnego.
Tak więc w rozpatrywanej sprawie kontroli sądowej podlegała kwestia, czy Izba Skarbowa wydała zaskarżone postanowienie wedle reguł wymienionych w art. 56 ustawy egzekucyjnej.
Skarżący pozostaje w błędzie gdy twierdzi, iż wszczęcie postępowań związanych z uruchomieniem nadzwyczajnych środków wzruszenia decyzji podatkowej daje podstawę do przerwania postępowania egzekucyjnego.
Podkreślenia przy tym wymaga, iż organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym /art. 29 ustawy egzekucyjnej/.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o NSA skargę jako niezasadną oddalił.
Źródło: CBOSA (Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych) ↗, pobrane 4.10.2026. Treść dosłownie; przetworzyliśmy: podział na sekcje, układ według wzoru orzeczenia (metryka, punkty sentencji, nagłówki ze zdań sądu), linki do przepisów, wyróżnienia i zakrycie numerów PESEL, dowodów, paszportów i rachunków, których anonimizacja u wydawcy nie objęła. Wiążący jest tekst u wydawcy. Dane osobowe w dokumencie albo błąd? Napisz: zgłoś błąd; dane osobowe zakryjemy w ciągu 7 dni.
5 wyjaśnień za darmo. Logowanie przez Google albo e-mail, bez hasła i bez karty.