Uzasadnienie
Skarżący domagają się uznania, iż Izba Skarbowa w Ł. w części nie wykonała wyroku NSA z dnia 8 maja 1998 r. I SA/Łd 1022/96, w którym stwierdzono nieważność decyzji wymiarowych w podatku od towarów i usług za październik 1995 r. ze względu na sprzeczności osnowy decyzji z ich uzasadnieniami. Z omawianego wyroku nie wynika, aby przyznawano stronie określone uprawnienie. Natomiast z akt sprawy wynika, że Urząd Skarbowy Ł.-W., w związku z omawianym wyrokiem NSA, decyzją z dnia 24.01.2000 r. zwrócił nadpłatę w podatku od towarów i usług za okres lipiec - październik 1995 r. Z akt sprawy nie wynika, aby od decyzji tej było wnoszone odwołanie.
Natomiast wnioskiem z dnia 21.01.2001 r. skarżący zainicjowali postępowanie wznowieniowe w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Urzędu Skarbowego z dnia 24.01.2000 r. w związku ze zwrotem nadpłaty w wysokości niższej aniżeli strona to wyliczyła; postępowanie to /w trybie nadzoru/ dotychczas nie zostało zakończone. Natomiast skarżący z powołaniem się na art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ wnieśli o stwierdzenie niewykonania przez Izbę Skarbową w Ł. wyroku NSA z dnia 8 maja 1998 r. przez dokonanie zwrotu nadpłaty w wysokości niższej niż oczekiwana przez stronę.
Oceniając złożoną skargę należało przede wszystkim zwrócić uwagę, iż tryb z art. 31 ustawy o NSA nie jest jeszcze jednym trybem nadzwyczajnym, lecz został pomyślany jako tryb mający na celu dyscyplinowanie działania organów administracyjnych. W rozpoznawanej sprawie z jednej strony, jak to już wspomniano, nie wynikały z wyroku NSA z dnia 8 maja 1998 r. żadne określone przez Sąd uprawnienia dla strony, z drugiej zaś strony Izba Skarbowa wobec nie wniesienia odwołania od decyzji Urzędu Skarbowego z dnia 24.01.2000 r. nie miała możliwości rozpoznania sprawy w trybie odwoławczym, a wniosek w trybie art. 31 ustawy o NSA nie może zastąpić trybów postępowania przewidzianych czy to w Ordynacji podatkowej, czy to w Kpa. Na tym etapie przede wszystkim należało zwrócić uwagę, jak trafnie to podnosi Izba Skarbowa w odpowiedzi na skargę, iż z akt sprawy nie wynika, aby strona zachowała wymogi z art. 31 ust. 3 ustawy o NSA tj. zwróciła się do właściwego organu z pisemnym wezwaniem do wykonania orzeczenia Sądu. W tych warunkach skargę należało uznać za przedwczesną i stosownie do art. 27 ust. 2 ustawy o NSA orzec jak w sentencji.
Wobec uiszczenia wpisu sądowego w kwocie pięciu zł zamiast w kwocie należnej dziesięć zł, co wynika z par. 3 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 października 1995 r. w sprawie wpisu od skarg na decyzje administracyjne oraz inne akty i czynności z zakresu administracji publicznej /Dz.U. nr 117 poz. 563 ze zm./ należało zarządzić wpłatę brakującej części wpisu sądowego.