Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 4 września 1998 r., III SA 268/97

Sprawa

sprawy ze skargi Zbigniewa B. na postanowienie Izby Skarbowej w W. z dnia 15 stycznia 1997 r. (...) w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o niezaleganiu w płatności zobowiązań podatkowych - oddala skargę.

Teza

Rozłożenie zaległości podatkowej na raty stanowi swoistą ulgę w zapłacie należności podatkowych i w żadnym wypadku nie przekształca zobowiązania zaległego w zobowiązanie bieżące, co tym samym uzasadnia odmowę wydania zaświadczenia o niezaleganiu w płatności zobowiązań podatkowych.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 15 stycznia 1997 r. (...) Izba Skarbowa w W. utrzymała w mocy postanowienie Urzędu Skarbowego w O. z dnia 20 grudnia 1996 r. (...) odmawiające Zbigniewowi B. wydanie zaświadczenia o niezaleganiu z płatnością zobowiązań podatkowych.

W uzasadnieniu Izba Skarbowa stwierdziła, iż rozłożenie zaległości w podatku od towarów i usług na raty oraz rozpoczęcie postępowania oddłużeniowego co do zaległego podatku obrotowego nie daje podstaw do wydania zaświadczenia o niezaleganiu przez podatnika w płatności zobowiązań podatkowych. Powołała się na treść art. 19 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486/. Wywodziła, iż ustalenie nowych płatności rat nie oznacza, że należność podatkowa straciła charakter zaległości podatkowej. Ponadto podnosiła, iż na odwołującym ciąży podatek obrotowy za 1991 r. w wysokości 19.773,20 zł.

W skardze Zbigniew B. zarzucał, iż zaskarżone postanowienie narusza normy prawa materialnego bowiem rozłożenie należności podatkowych na podstawie art. 22 ustawy o zobowiązaniach podatkowych daje podstawę do twierdzenia, że zobowiązanie podatkowe stało się zobowiązaniem bieżącym płatnym w ratach. Natomiast w zakresie podatku obrotowego za 1991 r. wszczęcie postępowania oddłużeniowego i wydanie przez Urząd Skarbowy w O. decyzji z dnia 3 grudnia 1996 r. stwierdzającej spełnienie przez skarżącego warunków do przeprowadzenia postępowania oddłużeniowego czyni skargę zasadną.

W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wnosiła o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Urząd Skarbowy w O. decyzją z dnia 25 listopada 1996 r. rozłożył skarżącemu na 30 rat zaległość z tytułu podatku od towarów i usług za okres od września 1994 r. do października 1995 r. Treść powyższej decyzji przesądza o tym, że skarżący zalega z tytułu podatku VAT. Rozłożenie powyższej zaległości na raty stanowi swoistą ulgę w zapłacie należności podatkowych i w żadnym wypadku nie przekształca zobowiązania zaległego w zobowiązanie bieżące.

Również decyzja Urzędu Skarbowego w O. z dnia 3 grudnia 1996 r. stwierdzająca spełnienie przez skarżącego warunków umożliwiających przeprowadzenie postępowania oddłużeniowego, o którym mowa w par. 1 i 2 zarządzenia Ministra Finansów z dnia 4 marca 1994 r. w sprawie częściowego zaniechania poboru niektórych podatków i innych należności, do których stosuje się przepisy o zobowiązaniach podatkowych, oraz warunków tego zaniechania /M.P. nr 18 poz. 137/, a obejmującego należności z tytułu podatku obrotowego za 1991 r. w kwocie 19.773,20 zł - nie uzasadnia skargi. Wszczęcie takiego postępowania nie jest równoznaczne z umorzeniem lub zaniechaniem poboru należności podatkowych.

Z tego też względu należało uznać skargę w całości za bezzasadną. Jednakże stwierdzić należy, iż postanowienie zawiera błąd w podstawie prawnej, bowiem Izba Skarbowa powołuje się na art. 138 pkt 2 Kpa i utrzymuje w mocy zaskarżone postanowienie, gdy faktycznie mając na uwadze treść rozstrzygnięcia i uzasadnienia winien to być art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa. Powyższe naruszenie przepisów prawa nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, z tego też względu Sąd - na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ skargę jako bezzasadną oddalił.