Uzasadnienie
Skład orzekający w tej sprawie podziela stanowisko, jakie zostało zawarte w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 22 kwietnia 2002 r. FPS 5/02 /ONSA 2002 Nr 4 poz. 137 str. 77-93/, że przedłużenie terminu zwrotu różnicy podatku od towarów i usług na podstawie art. 21 ust. 6 zdanie drugie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym następuje w ramach czynności sprawdzających w formie postanowienia, które jako rozstrzygające o istocie sprawy podlega zaskarżeniu do NSA, w związku z czym musi zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne /art. 217 par. 2 Ordynacji podatkowej/. Ten pogląd ma także zastosowanie do sytuacji uregulowanej w art. 21 ust. 6a ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, w brzmieniu obowiązującym do dnia 26 marca 2002 r., które z uwagi na art. 2 ust. 8 ww. ustawy zmieniającej z dnia 15 lutego 2002 r. odnosi się do rozpatrywanej sprawy. W myśl zdania drugiego w ust. 6a przepis ust. 6 zdanie drugie stosował się bowiem odpowiednio również i do tego unormowania.
Wobec powyższego zgodnie z powołanym ust. 6a w zw. z ust. 6 na wniosek podatnika urząd skarbowy był obowiązany do zwrotu różnicy podatku w ciągu 15 dni od dnia złożenia rozliczenia, jeżeli podatnik w ciągu 12 miesięcy przed datą złożenia deklaracji podatkowej terminowo regulował podatek od towarów i usług, podatek akcyzowy oraz inne zobowiązania podatkowe stanowiące dochód budżetu państwa. Jeżeli zaś zasadność zwrotu wymagała dodatkowego sprawdzenia urząd skarbowy mógł przedłużyć ten termin do czasu zakończenia postępowania wyjaśniającego.
Zasadniczą kwestią do ustalenia czy w rozpatrywanej sprawie do działania organu miał zastosowanie termin, wynikający z ust. 6 /25 dni/, czy z ust. 6a /15 dni/ jest odpowiedź na pytanie czy skarżąca spełniała przesłanki, o których mowa w ust. 6a, czy też jak twierdził organ w piśmie, stanowiącym odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a także w odpowiedzi na skargę, takich przesłanek nie spełniała z uwagi na nieterminowe regulowanie podatków.
Z niespornego stanu faktycznego wynika, że skarżąca o jeden dzień naruszyła termin w sierpniu 2001 r. przy dokonywaniu wpłaty 21 tego miesiąca z tytułu zobowiązania w podatku od osób fizycznych za lipiec tego roku, wykonując obowiązki płatnika.
Biorąc pod uwagę reguły wykładni gramatycznej Sąd stwierdził, że w art. 21 ust. 6a ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym w brzmieniu obowiązującym w tej sprawie nie uzależniono preferencyjnego zwrotu różnicy podatku od zachowania innych podmiotów niż podatnicy. W przepisie tym była bowiem mowa o terminowym regulowaniu zobowiązań przez podatnika, a nie płatnika. Przepisy Ordynacji podatkowej - art. 7 i 8 - wyraźnie rozróżniają te instytucje i nie ma podstaw, aby obowiązki podatnika rozszerzać także na działanie płatnika.
W konsekwencji brak było podstaw do przyjęcia w sprawie terminu z art. 21 ust. 6. W takim przypadku organ był zobowiązany do zwrotu podatku lub wydania postanowienia o przedłużeniu terminu z uwagi na konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w odniesieniu do skarżącej do dnia 14 maja 2002 r., bowiem otrzymał jej deklarację i wniosek 29 kwietnia 2002 r. Natomiast po upływie 15 dni od dnia złożenia deklaracji w odniesieniu do podatnika, który spełniał wymogi zawarte w tym przepisie, nie można było skutecznie przedłużać terminu, który już upłynął.