Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 11 października 1993 r., III SA 273/93

Teza

Przerobienie broni śrutowej na kulową i posiadanie jej bez pozwolenia uzasadnia obawę, że broń może być użyta w celach sprzecznych z interesem porządku publicznego /art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych - Dz.U. nr 6 poz. 43 ze zm./.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił na podstawie art. 207 par. 5 Kpa skargę Zbigniewa H. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 25 listopada 1992 r. w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń myśliwską.

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją nr E. IIIb-1591/92 z 25 listopada 1992 r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w (...) z dnia 1 października 1992 r., orzekającą o cofnięciu Zbigniewowi H. pozwolenia na broń myśliwską. Z ustaleń faktycznych organów wynika, że Zbigniew H. dokonał przeróbki broni myśliwskiej śrutowej na śrutowo-kulową przez dorobienie do niej lufy gwintowanej. Nie zawiadomił o tym organów Policji w celu dokonania rejestracji broni. W związku z tym Prokuratura Rejonowa w Z. Ś. prowadziła przeciwko Zbigniewowi H. postępowanie o przestępstwo przewidziane w art. 286 Kk Postępowanie to zostało umorzone wobec znikomego społecznego niebezpieczeństwa czynu. W uzasadnieniu postanowienia umarzającego postępowanie Prokuratura stwierdziła, że "ponieważ podejrzany nie posiadał zezwolenia na posiadanie broni kulowej, bezsprzecznym jest, że swoim działaniem wyczerpał znamiona przestępstwa z art. 286 Kk" Prokurator jednak wystąpił o cofnięcie pozwolenia na broń oraz o orzeczenie przepadku dubeltówki, wkładki na lufę oraz amunicji.

Jako podstawę prawną decyzji powołano art. 11 ust. 1 w związku z art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych /Dz.U. nr 6 poz. 43 ze zm./.

W skardze na powyższą decyzję Zbigniew H. twierdził, że Prokurator nie występował o odebranie mu pozwolenia na broń i nie miał takiego uprawnienia. Postępowanie przygotowawcze nie wykazało, by skarżący wykorzystywał broń kulową na polowaniach. Zdaniem skarżącego, w sprawie nie zachodzi żadna z sytuacji przewidzianych w art. 7 lub 11 ust. 1 cytowanej ustawy, uzasadniających cofnięcie pozwolenia na broń. Zaskarżona decyzja zatem jest sprzeczna z prawem, w związku z czym skarżący wniósł o jej uchylenie.

Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Stosownie do przepisów art. 11 ust. 1 i art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych /Dz.U. nr 6 poz. 43 ze zm./, powołanych jako podstawa prawa decyzji, organ Policji, który wydał pozwolenie na broń, powinien je cofnąć, jeżeli zachodzi obawa, że osoba, której pozwolenie wydano, może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa Państwa lub porządku publicznego. To, czy w konkretnym wypadku taka obawa zachodzi, ocenia samodzielnie organ Policji na podstawie zebranych w sprawie dowodów /art. 80 Kpa/. Samodzielności oceny nie ogranicza pogląd Prokuratora co do znikomości społecznego niebezpieczeństwa czynu ani też zbieżne z tym poglądem stanowisko Wojewódzkiego Rzecznika Dyscyplinarnego Polskiego Związku Łowieckiego, który umorzył postępowanie dyscyplinarne prowadzone przeciwko skarżącemu. Są to bowiem odrębne postępowania /administracyjne, karne, dyscyplinarne/, w których mają zastosowanie odrębne przepisy materialne i procesowe.

W sprawie było niesporne, że na skutek zastosowania wkładu kulowego do lufy broni śrutowej skarżący uzyskał inną broń niż ta, na którą opiewało posiadane przez niego pozwolenie. Należy w związku z tym stwierdzić, że przerobienie broni śrutowej na kulową i posiadanie jej bez wymaganego pozwolenia uzasadnia obawę, że broń może być użyta w celach sprzecznych z interesem porządku publicznego. Bez znaczenia jest przy tym okoliczność, że skarżącemu nie udowodniono używania tak przerobionej broni. Wystarcza realna obawa, o której mowa w art. 7 ust. 1 pkt 5 cytowanej ustawy. Jej realność wynika z oczywistego faktu, że nie dokonuje się tego rodzaju przeróbek broni i nie zaopatruje w amunicję kulową wyłącznie po to, by te przedmioty posiadać nie czyniąc z nich użytku. Stwierdzić zatem należy, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a tym samym skarga podlega oddaleniu jako bezzasadna /art. 207 par. 5 Kpa/.