Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją została utrzymana w mocy decyzja Inspektora Kontroli Skarbowej w UKS z dnia 5.10.2001r., którą określono D. i K. małż. L. zobowiązanie w podatku dochodowym za 2000r. w kwocie wyższej od podanej w zeznaniu, zaległość podatkową w kwocie 27.076,80 zł. oraz odsetki za zwłokę w kwocie 4.634,90 zł.
W toku kontroli skarbowej Inspektor zważył 16 rodzajów szaf metalowych produkowanych w zakładzie K. L. i - przy uwzględnieniu "minimalnych norm jednostkowych powiększonych dodatkowo o 2,79%" oraz pozostałych odpadów blach - wyliczył, że podatnik zużył do ich produkcji o 26013, 30 kg blachy mniej, niż to wynikało z prowadzonej przez niego ewidencji.
Ta nadwyżka zd. kontrolującego nie może zatem stanowić kosztu uzyskania przychodu w rozumieniu art.22 ust.1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000r. nr 14, poz.176 - zwana dalej p.d.f.).
Nieprawidłowo również, zd. Inspektora przyjęto "w ciężar kosztów" kwotę 5.225,87 (netto) wydatkowaną w styczniu 2000r. na wzmocnienie konstrukcji samochodu, znajdującego się w ewidencji środków trwałych. Zgodnie bowiem z § 6 ust.3 rozporządzenia Ministra Finansów z 17.01.1997r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (Dz.U. nr 6, poz.35) jeżeli środki trwałe uległy ulepszeniu ich wartość powiększa się o sumę wydatków na ich ulepszenie, w tym także o wydatki na nabycie części składowych, których jednostkowa cena przekracza 3500 zł.
Organ odwoławczy - nie podzielając zarzutów podatników - podkreślił, że Inspektor przyjął jasne kryteria do ustalenia czy poniesiony wydatek na zakup blach można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów.
W skardze na decyzję Izby Skarbowej podatnicy ponowili zarzuty podniesione uprzednio w odwołaniu:
- 1. Naruszenia art.22 pdf przez zakwestionowanie rzeczywiście poniesionych przez podatnika kosztów. Kosztami nie mogą być koszty normatywne.
- 2. Tylko nadmierne ubytki i nadmierne zużycie wyrobów akcyzowych nie stanowi kosztów uzyskania przychodów (art.23 ust.1 pkt 44 pdf). Gdyby nawet przyjąć, że zużycie blachy było nadmierne to i tak jej zakup stanowił koszt uzyskania przychodu.
- 3. Naruszono również art.193 § 1 Ordynacji podatkowej, w myśl którego księgi podatkowe prowadzone rzetelnie i w sposób niewadliwy stanowią dowód tego, co wynika z ich zapisów.
- 4. Cena jednostkowa części zamortyzowanych nie przekroczyła 3500 zł. Wydatki na ich nabycie stanowią zatem koszt uzyskania przychodu.
W tej sytuacji skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania sądowego.
Izba Skarbowa wniosła o oddalenie skargi podtrzymując argumentację zamieszczona w uzasadnieniu decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga jest oczywiście uzasadniona.
Zgodzić się należy z Izbą Skarbową, że organ I instancji przyjął "jasne kryteria" dla ustalenia ilości blachy potrzebnej do produkcji wykonanych w 2000r. szaf. Te kryteria mogły jednak posłużyć jedynie do określenia przewidywanego zużycia blachy, ale nie do zakwestionowania jej faktycznego zużycia w roku poprzednim. Inspektor Kontroli Skarbowej dokonał w istocie rzeczy określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania, bez zachowania wymogów określonych w art.23 § 1 i § 2 oraz art.193 § 4 i § 6 Ordynacji podatkowej.
Co więcej określając udział surowca (blachy) w produkcie finalnym, zajął się kwestiami technologicznymi, co - z całą pewnością wymaga posiadania wiadomości specjalnych.
Zebrany w sprawie materiał dowodowy nie dostarczył podstawy do uzasadnionych podejrzeń, iż podatnik wyprodukował więcej szaf, niż wykazał w księgach, bądź zużył część blachy na inne cele. Jeżeli produkcja jest nadmiernie materiałochłonna - godzi to przede wszystkim w interes producenta (niższy dochód). Więc nie jest rzeczą organów podatkowych optymalizacja w tym aspekcie produkcji. Jeżeli zachodziło uzasadnione podejrzenie, że taka jak wykazano, ilość blachy nie mogła być zużyta do produkcji tylu - i takich jak w 2000 roku - szaf, to w tej kwestii należało zasięgnąć opinii biegłego (art.197 Ordynacji podatkowej). Podatnik wskazał okoliczności, które spowodowały takie, jak wykazano w ewidencji, zużycie blachy. Czysto teoretyczne wyliczenie, dokonane przez Inspektora - przy podniesionych do tego wyliczenia zastrzeżeniach - nie może podważyć rzetelności zapisów w księgach podatkowych. Tą metodą każdemu producentowi można wykazać, że część poniesionych przez niego kosztów była zbędna. Tego rodzaju praktyki należy uznać za niedopuszczalne. Trafnie skarżący powołali się na wyrażony w orzecznictwie pogląd, że chodzi tu o koszty poniesione a nie koszty normatywne.
Niezrozumiałe dla Sądu jest zakwestionowanie, jako kosztu, wydatków dotyczących samochodu.
Skoro cena jednostkowa "kraty - wzmocnienie przednie", jak i "progów bocznych" była niższa niż 3500 zł. (patrz decyzja z 5.10.01 str.2 pkt 1) to oczywistym było - w świetle § 6 ust.3 rozporządzenia w sprawie środków trwałych... z 1997r. - że przedmiotowe wydatki nie powiększały wartości początkowej samochodu.
Mając powyższe na uwadze należało - na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit.a i c, 135, 152 i 200 ustawy z dnia 30.08. 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270) orzec jak w sentencji.
Na sumę kosztów składa się:
- - uiszczony wpis - 634,20 zł.
- - wynagrodzenie pełnomocnika - 2400 zł.