Uzasadnienie
Ostateczną decyzją z dnia [...] sierpnia 2003 r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Policji wydaną w dniu [...] lipca 2003 r. odmawiającą S. Spółce z o.o. w W. wydania pozwolenia na broń na okaziciela.
Jako podstawę materialno-prawną tej decyzji przyjęto art. 29 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji /Dz.U.Nr. 53 poz. 549 ze zm./, art. 39 ust. 2 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia / Dz.U.Nr. 114 poz 740/ w związku z § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 6 sierpnia 1998 r. w sprawie zasad uzbrojenia specjalistycznych uzbrojonych formacji ochronnych i warunków przechowywania oraz ewidencjonowania broni i amunicji / Dz.U.Nr.113 poz. 730/.
W uzasadnieniu decyzji wskazano,że S. Spółka z o.o. z siedzibą w W. nie daje gwarancji należytego nadzoru nad wykorzystaniem broni palnej bowiem osobowy skład zarządu Spółki jest taki sam jak w S. Spółce z oo. w W., której w styczniu 2003 r. cofnięto pozwolenie na broń.
W skardze do Sądu strona zarzuca naruszenie prawa materialnego,mające wpływ na wynik sprawy i wadliwe zastosowanie przepisu § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 6 sierpnia 1998 r. w sprawie zasad uzbrojenia specjalistycznych uzbrojonych formacji ochronnych i warunków przechowywania oraz ewidencjonowania broni i amunicji /Dz.U.Nr.113,poz.730 / i naruszenie prawa procesowego tj. art. 7 kpa wobec braku podjęcia jakichkolwiek działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego.
Wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji jako niezgodnej z prawem.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej.
WOBEC POWYŻSZEGO WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY ZWAŻYŁ CO NASTĘPUJE;
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U.Nr.153 poz.1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem,jeśli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to,że wykonywana kontrola polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego.
W sprawie niniejszej zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji,odmawiająca S. Spółce z o.o. w W. pozwolenia na broń na okaziciela, została wydana w oparciu o przepis § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 sierpnia 1998 r. w sprawie zasad uzbrojenia specjalistycznych uzbrojonych formacji ochronnych i warunków przechowywania oraz ewidencjonowania broni i amunicji /Dz.U.Nr.113 poz.730 /.
Przepis § 3 ust. 1 stanowi,że organ Policji może odmówić przedsiębiorcy pozwolenia na broń na okaziciela albo określić w zaświadczeniu na jej zakup inny rodzaj i liczbę egzemplarzy tej broni, jeżeli stwierdzi brak okoliczności uzasadniających uzbrojenie specjalistycznej uzbrojonej formacji ochronnej we wnioskowany rodzaj i liczbę egzemplarzy broni. Natomiast przepis § 3 ust. 2 cytowanego rozporządzenia przewiduje,że odmowa pozwolenia na broń na okaziciela albo zmiana rodzaju i liczby egzemplarzy broni może nastąpić w szczególności w przypadku:
1/ nie sporządzenia protokołu powołania wewnętrznej służby ochrony, 2/ braku zagrożeń osób lub mienia w stopniu uzasadniającym objęcie ich ochroną z użyciem wnioskowanego przez przedsiębiorcę rodzaju i liczby egzemplarzy broni, 3/ mniejszej liczby stanu etatowego dwóch zmian aktualnie zatrudnionych pracowników ochrony od wnioskowanej liczby egzemplarzy broni palnej krótkiej,broni gazowej,ręcznych miotaczy gazu i paralizatorów elektrycznych, 4/ mniejszej liczby konwojów ochranianych w jednym czasie od liczby egzemplarzy brani palnej długiej niezbędnej do ochrony, 5/ niewłaściwego wyboru miejsca i sposobu zabezpieczenia broni i amunicji.
Powyższe rozporządzenie zostało wydane przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na podstawie delegacji zawartej w art. 39 ust. 2 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia / Dz.U.Nr.114 poz. 740/.
W powołanym art. 39 ust. 2 cytowanej ustawy o ochronie osób i mienia upoważniono Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji do określenia w drodze rozporządzenia zasad uzbrojenia specjalistycznych uzbrojonych formacji ochronnych i warunków przechowywania oraz ewidencjonowania broni i amunicji.
Nie ulega wątpliwości,że delegacja ta nie zawiera upoważnienia dla Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji do wydania rozporządzenia dotyczącego kwestii podstaw i warunków odmowy pozwolenia na broń na okaziciela czyli tzw. świadectwa broni.
Trybunał Konstytucyjny w swoim orzecznictwie wielokrotnie podkreślał,że rozporządzenie może być wydane tylko na podstawie wyraźnego i precyzyjnego upoważnienia ustawowego i tylko w granicach tego upoważnienia, a przepis ustawy ustanawiający takie upoważnienia podlega ścisłej wykładni językowej i nie może prowadzić do objęcia zakresem upoważnienia materii w nim nie wymienionych w drodze wykładni celowościowej / wyrok z 25 maja 1998 r., U 19/97,OTK ZU Nr.4/1998/. W wyroku z dnia 14 grudnia 1999 r. Trybunał Konstytucyjny stwierdził,że wskazania zawarte w ustawie muszą dotyczyć materialnego kształtu regulacji, która ma być zawarta w upoważnieniu./ sprawa K 10/99/
Natomiast w omawianym rozporządzeniu zostały w przepisie § 3 uregulowane kwestie związane z odmową pozwolenia na broń na okaziciela / świadectwa broni/, o którym mowa w art.29 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji /, co niewątpliwie, w ocenie Sądu, wykracza poza ramy delegacji przewidzianej w art. 39 ust. 2 ustawy o ochronie osób i mienia bowiem w stanie prawnym obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji sprawy dotyczące wydawania i cofania pozwolenia na broń zostały uregulowane jedynie w ustawie z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. /Dz.U.Nr.53 poz.549 /
Jednakże należy zauważyć,że w przepisach powołanej ustawy o broni i amunicji brak jest postanowień dających organowi Policji podstawę prawną do wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie odmowy pozwolenia na broń na okaziciela czyli tak zwanego świadectwa broni choć w art. 29 ust. 1 i 2 powołanej ustawy uregulowane zostały kwestie dotyczące podmiotów,którym takie świadectwo może być wydane.
Dlatego z jednej strony wskazać trzeba, iż zgodnie z art. 6 kpa organy administracji działają na podstawie przepisów obowiązującego prawa, przy czym podstawą materialnoprawną decyzji administracyjnej może stanowić tylko ustawa bądź przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie i w ramach wyraźnego upoważnienia zawartego w ustawie, zaś z drugiej strony stosownie do art. 178 Konstytucji RP sędziowie w sprawowaniu swego urzędu są niezawiśli i podlegają tylko Konstytucji oraz ustawom.
Z tej właśnie normy prawnej wypływa wniosek,że niezawisłość sędziów orzekających w danej sprawie polega na związaniu jedynie aktami ustawodawczymi zaś - a contrario - Sądu / sędziów/ nie wiążą akty podustawowe, gdy w jego ocenie stanowią normy prawne niezgodne z ustawami lub same są niezgodne z upoważnieniem ustawowym do wydania aktu wykonawczego. Oznacza to,że w wypadku, gdy sąd orzekający w konkretnej sprawie podnosi zarzut niezgodności podustawowego aktu normatywnego np. rozporządzenia z Konstytucją, to w konsekwencji może on w konkretnej sprawie samodzielnie orzec o pominięciu określonej normy prawnej tego aktu poustawowego przy podejmowaniu swego rozstrzygnięcia / Wyrok SN z 7.03.2003 r. III RN 33/02/
W takiej sytuacji, Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w zakresie sprawowanej kontroli legalności decyzji administracyjnych w ramach konkretnej sprawy przysługuje także prawo do pośredniej kontroli aktów podustawowych./ wyrok NSA z 10.06.1999 r. II SA 1610/98 /
Stosownie do treści art.145 § 1 pkt.1 litera b prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U.Nr.153 poz.1270 / Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję, jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego,dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.
Jedną z przesłanek uchylenia decyzji na podstawie tego przepisu byłoby orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego w sprawie niekonstytucyjności podstawy prawnej decyzji to jest § 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 sierpnia 1998 r. w sprawie zasad uzbrojenia specjalistycznych uzbrojonych formacji ochronnych i warunków przechowywania oraz ewidencjonowania broni i amunicji /Dz.U.Nr.113 poz. 730/, co jednak nie miało miejsca.
Jednakże Wojewódzki Sąd Administracyjny w wypadku stwierdzenia niekonstytucyjności aktu rangi podustawowej może odmówić stosowania tego przepisu uznając,że kontrolowana decyzja została wydana bez podstawy prawnej
Konsekwencją przyjęcia takiego rozwiązania jest zatem konieczność stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 145 § 1 pkt.2 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jednakże byłoby to skutkiem dalej idącym niż w sytuacji, gdyby Trybunał Konstytucyjny wydał orzeczenie o niekonstytucyjości danego aktu prawnego przekraczającego delegację ustawową./wyrok NSA 18.11.1999 r. II SA 1669/99 / Wówczas zachodziłaby podstawa do uchylenia kontrolowanej decyzji.
W rozpoznawanej sprawie,oceniając legalność decyzji zakwestionowanych przez S. Spółkę z o.o. w W., Sąd uznał,że przepis § 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 sierpnia 1998 r. w sprawie zasad uzbrojenia specjalistycznych uzbrojonych formacji ochronnych oraz ewidencjonowania broni i amunicji /Dz.U.Nr.113 poz.730 /, dający możliwość organom Policji wydawania decyzji administracyjnej w przedmiocie odmowy wydawania pozwolenia na broń na okaziciela dla przedsiębiorcy czyli tzw. świadectwa broni, został wydany bez upoważnienia ustawowego i nie mógł stanowić podstawy prawnej przedmiotowych decyzji.
Dlatego też, w świetle obowiązującego porządku prawnego i zasad państwa prawa wyrażonych w art.2 i art. 92 Konstytucji RP zaskarżone decyzje naruszają prawo w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.
Mając na uwadze powyższe okoliczności rozważanie innych zarzutów zawartych skardze jest bezprzedmiotowe.
Z tych przyczyn Sąd, w oparciu art. 145 § 1 pkt.1 litera b prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U..Nr.153, poz. 1270 /orzekł jak w sentencji.