Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 21 marca 2002 r., III SA 2807/00

Sprawa

sprawy ze skargi Drugiego Prywatnego Zarządu Nieruchomości Spółka z o.o. w W. na decyzję Izby Skarbowej w W. z dnia 23 sierpnia 2000 r. (...) w przedmiocie opłaty skarbowej - oddala skargę.

Teza

Artykuł 38 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ stanowi samoistną podstawę prawną do wydania decyzji. Decyzję ostateczną można zmienić, uchylić, stwierdzić nieważność nie tylko w trybach nadzwyczajnych postępowania administracyjnego, ale również w trybie art. 38 ust. 2 ustawy o NSA.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny

Uzasadnienie

Urząd Skarbowy w G.-M. decyzją z dnia 24.09.1999 r. Nr (...) skierowaną do Drugiego Prywatnego Zarządu Nieruchomości Spółka z o.o. w W. określił opłatę skarbową od umowy sprzedaży nieruchomości położonej w P.-L. - akt notarialny z dnia 3.02.1998 r. w kwocie 24.050 zł. Za podstawę wymiaru przyjęto kwotę 481.000 zł. Ustawowy termin płatności opłaty skarbowej przypadł w dniu 3.02.1998 r. w związku z tym odsetki określono na kwotę 13.363,80 zł liczone do dnia wystawienia decyzji. Jako osobę zobowiązaną solidarnie z adresatem do uiszczenia opłaty skarbowej wskazano Witolda S. zamieszkałego P.-L. ul. B. 10.

Po rozpoznaniu odwołania Drugiego Prywatnego Zarządu Nieruchomości Sp. z o.o. od powyższej decyzji, Izba Skarbowa decyzją z dnia 18.01.2000 r. (...) utrzymała zaskarżoną decyzję w mocy.

Na powyższą decyzję została złożona skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Izba Skarbowa w W., decyzją z dnia 23.08.2000 r. (...), działając na podstawie art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ oraz art. 10 ust. 1 pkt 1 lit. "c", ust. 2 i 3 ustawy z dnia 31 styczeń 1989 r. o opłacie skarbowej /Dz.U. nr 4 poz. 23 ze zm./ postanowiła uchylić własną decyzję w całości, uchylić decyzję Urzędu i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia, dotychczasowymi kosztami postępowania obciążyć Urząd Skarbowy. W uzasadnieniu wskazano, że organ podatkowy określając wysokość należnej opłaty skarbowej oparł się na ustaleniach biegłego, który dokonał wyceny przedmiotowej nieruchomości bez uwzględnienia cen transakcyjnych nieruchomości porównywalnych. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy należy ustalić wartość przedmiotowej nieruchomości z udziałem biegłego i dokonać oceny tej opinii pod kątem kryteriów, o których mowa w art. 10 ust. 2 ustawy o opłacie skarbowej.

Na decyzję Izby Skarbowej skargę złożył Drugi Prywatny Zarząd Nieruchomości Sp. z o.o. W skardze zaskarżonej decyzji zarzucono błędy formalne, naruszenie przepisów ustawy ordynacja podatkowa, Kpa, ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym i błędy w ustaleniach faktycznych mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

Wskazano, że skarga skierowana do NSA stanowi jednocześnie skargę na działalność Izby Skarbowej w myśl art. 230 Kpa. Decyzja Izby Skarbowej (...) dotyczy sprawy już uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną /art. 247 par. 1 ust. 4 Ordynacji podatkowej/. Zaskarżona decyzja nie zawiera powołania podstawy prawnej w kwestii wznowienia postępowania, uchylenia własnej decyzji ostatecznej, skierowania postępowania do pierwszej instancji. Zdaniem skarżącego, powołując się na art. 38 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym Izba Skarbowa wydała opinię w sprawie złożonej skargi wybierając formę decyzji. Decyzja nie precyzuje, które decyzje uchyla w całości, a które w części, a uzasadnienie decyzji zaprzecza literze art. 38 ust. 2 ustawy o NSA. Decyzja narusza art. 212 Ordynacji podatkowej określający, że wydana decyzja jest dla organu wiążąca. Wskazano, że nie było formalnych powodów do uchylenia decyzji, a oba organy podatkowe nie stwierdziły naruszenia prawa. W swojej decyzji Izba Skarbowa stwierdziła wprawdzie, że ustalenia biegłego zostały sporządzone bez uwzględnienia cen transakcyjnych nieruchomości porównywalnych, ale nie stwierdziła, że użycie dowolnych cen z biuletynu ofert sprzedaży nieruchomości jest jednoznaczne z zawyżeniem wyceny szacowanej nieruchomości i jednoczesnym zawyżeniem wysokości opłaty skarbowej.

Izba Skarbowa w W. w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie i wskazała, że uchylając decyzje w całości, zarówno własną jak i decyzję Urzędu Skarbowego, uznała argumenty strony w całości za słuszne. Wbrew zarzutom skarżącego decyzja ta jednoznacznie stwierdza, które decyzje podlegają uchyleniu i w jakim zakresie. Nie zawiera ona rozstrzygnięcia odnośnie odsetek oraz postępowania egzekucyjnego, ponieważ nie jest decyzją kończącą postępowanie w sprawie. Nie może ostać się twierdzenie strony, że zaskarżona decyzja narusza art. 212 Ordynacji podatkowej albowiem art. 38 ust. 2 ustawy o NSA stwarza samoistną podstawę wydania decyzji przez Izbę Skarbową.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

Skarga nie jest zasadna.

Nie jest trafne stwierdzenie zawarte w skardze, że decyzja Izby Skarbowej (...) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Decyzja Izby Skarbowej o podanym numerze z dnia 23.08.2000 r. została wydana na podstawie art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./. Przepis ten stanowi samodzielną podstawę prawną do podejmowania rozstrzygnięć przez organ, do którego przesłano skargę.

Nie można także podzielić poglądu skargi, że zaskarżona decyzja nie precyzuje, które decyzje uchyla w całości a które w części. Zaskarżona decyzja wyraźnie wskazuje jakie decyzje uchyla i w jakiej części. Nie jest trafny zarzut naruszenia art. 212 Ordynacji podatkowej. Art. 38 ust. 2 ustawy o NSA - jak to już wyżej wskazano - stanowi samoistną podstawę prawną do wydania decyzji. Decyzję ostateczną można zmienić, uchylić stwierdzić nieważność nie tylko w trybach nadzwyczajnych postępowania administracyjnego, ale również w trybie art. 38 ust. 2 ustawy o NSA. Nie można także podzielić poglądu, że Izba Skarbowa nie stwierdziła naruszenia prawa. Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że określając wysokość należnej opłaty skarbowej oparto się na ustaleniach biegłego, który dokonał wyceny przedmiotowej nieruchomości bez uwzględnienia cen transakcyjnych nieruchomości porównywalnych. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy polecono ustalić wartość nieruchomości z udziałem biegłego i dokonania oceny opinii pod kątem kryteriów, o których mowa w art. 10 ust. 2 ustawy o opłacie skarbowej. Zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu naruszenia prawa.

Uzasadnia to, na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ postąpienie jak w sentencji.