Uzasadnienie
Edward M. zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego decyzję Izby Skarbowej w Suwałkach z dnia 29 stycznia 1988 r. nr IS.II-2-821-48/87, utrzymującą w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w O. z dnia 25 września 1987 r. o wyłączeniu z opodatkowania podatkami obrotowym i dochodowym przychodów ze sprzedaży ewidencjonowanej za 1987 r. działalności gospodarczej w postaci wytwarzania listew i parkietów. Zaskarżona decyzja powołuje się na przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 21 października 1981 r. w sprawie obowiązku dokumentowania zakupu materiałów przez rzemieślników opłacających podatki w formie ryczałtu /Dz.U. nr 27 poz. 144/ i stwierdza, że Edward M. nierzetelnie prowadził książkę zakupu materiałów, skoro nie zaewidencjonował w niej zakupu 5 m3 tarcicy dębowej 25 mm i 5 m3 tarcicy bukowej 38 mm. Organ wyraża stanowisko, że skoro tarcica została zużyta do wykonania parkietów, to jej zakup powinien być zaewidencjonowany, mimo że były to odpady tarcicy. Z tego powodu organ uznał odwołanie za niezasadne.
Skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego zawiera wniosek o uchylenie zaskarżonej decyzji pod zarzutem, że decyzja ta wydana została z naruszeniem przepisów powołanego wyżej rozporządzenia. Skarżący przyznaje, że nie zaewidencjonował zakupu omawianych odpadów użytkowych tarcicy dębowej i tarcicy bukowej, lecz uważa, że nie miał obowiązku tej rejestracji, skoro "odpady" nie znajdują się w wykazie materiałów stanowiących załącznik do powołanego rozporządzenia. Uważa za sprzeczne z prawem powoływanie się w zaskarżonej decyzji na sposób wykorzystania omawianych odpadów, skoro zakup odpadów nie figuruje w omawianym wykazie.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wskazując, że wskutek nierzetelnego prowadzenia ewidencji zakupu materiałów były podstawy do wyłączenia skarżącego z uproszczonej formy opodatkowania w myśl par. 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 31 grudnia 1984 r. w sprawie opodatkowania podatkami obrotowym i dochodowym przychodów ze sprzedaży ewidencjonowanej /Dz.U. 1985 nr 1 poz. 4/.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Nie są przedmiotem kontrowersji między stronami okoliczności faktyczne niniejszej sprawy, polegające na tym, że skarżący nie zaewidencjonował w książce zakupu materiałów rachunku z dnia 23 lipca 1987 r. opiewającego na zakup w S-kiej Fabryce Mebli towaru w postaci "odpady użytkowe z t-cy 25 mm dąb mp" i "odpady użytkowe z t-cy 38 mm buk 5 mp" i towar ten zużył do wyrobu klepek parkietowych. Natomiast kontrowersja między stronami sprowadza się do interpretacji przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 21 października 1981 r. w sprawie obowiązku dokumentowania zakupu niektórych materiałów przez rzemieślników opłacających podatki w formie ryczałtu /Dz.U. nr 27 poz. 144/. Rozporządzenie to ustanawia obowiązek dokumentowania zakupu niektórych materiałów /wymienionych w wykazie stanowiącym załącznik do rozporządzenia/ przez posiadanie, przechowywanie i rejestrowanie w książce zakupu dowodów zakupu tych materiałów. Wśród materiałów wymienionych w wykazie i pochodzących z drewna znajdują się drewno łuszczarskie, drewno okleinowe, drewno tartaczne, okleiny, sklejka, tarcica. W wykazie tym - co akcentuje skarga - rzeczywiście nie są wymienione "odpady" żadnego rodzaju drewna.
Jednakże par. 1 ust. 1 powyższego rozporządzenia z dnia 21 października 1981 r., ustanawiając obowiązek rejestrowania zakupu niektórych materiałów, akcentuje jednoznacznie, że obowiązek ten zachodzi tylko wtedy, gdy rzemieślnik używa tych materiałów do produkcji lub świadczenia usług. Oznacza to, że przy ocenie poprawności dokumentowania zakupu tych materiałów przez rzemieślnika niezbędne jest ustalenie zarówno tego, czy zakupione materiały mieszczą się w wykazie, jak również ich przeznaczenia, to znaczy, czy są używane do produkcji lub świadczenia usług.
Istotną pod tym względem treść zawiera także par. 3 ust. 1 omawianego rozporządzenia. Z przepisu tego wynika, że wprawdzie nie podlegają rejestracji materiały powierzone przez osoby zlecające wykonanie świadczenia, jednakże podlegają tej rejestracji odpady z tych materiałów. Z porównania treści tych przepisów wynika, że akcentują one potrzebę rejestrowania zakupu każdej postaci omawianych materiałów, jeśli tylko są używane lub mogą być użyte do produkcji lub świadczenia usług w danym zakładzie.
Mając powyższe na względzie, należało dojść do wniosku, że zakup odpadów z surowców, materiałów, półwyrobów i towarów, zamieszczonych w wykazie stanowiącym załącznik do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 21 października 1981 r. w sprawie obowiązku dokumentowania zakupu niektórych materiałów przez rzemieślników opłacających podatki w formie ryczałtu /Dz.U. nr 27 poz. 144/, podlega obowiązkowi dokumentowania ustanowionemu przez to rozporządzenie, jeżeli odpady te są użyte do produkcji lub świadczenia usług.
Skoro zakupione przez skarżącego odpady z tarcicy dębu i buka zostały zużyte do wyprodukowania klepki parkietowej, a więc zużyte do produkcji w ramach programowej działalności rzemieślniczej skarżącego, to należało stwierdzić, że skarżący miał obowiązek zarejestrowania tego zakupu w książce zakupu. Zaniechanie tego obowiązku oznacza, że książka zakupów nie obrazowała całości rzeczywistych zakupów tych towarów, a więc nie była rzetelna. Ustalenie to obligowało organy podatkowe do zastosowania konsekwencji przewidzianych w par. 14 ust. 1 pkt 3 cytowanego rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 31 grudnia 1984 r.
Należało więc stwierdzić, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie trafnie poczynionych ustaleń faktycznych i ich oceny, a przy jej wydaniu organy podatkowe zastosowały obowiązujące prawo.
Wobec zatem braku możliwości uwzględnienia skargi, należało ją oddalić na podstawie art. 207 par. 5 Kpa.