Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 27 lipca 1995 r., III SA 284/95

Teza

Na najemcy lokalu użytkowego znajdującego się w budynku stanowiącym własność gminy, jako posiadaczu zależnym nieruchomości, ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości.

Sentencja

1. oddala skargę.

Uzasadnienie

Decyzją administracyjną z dnia 23 sierpnia 1994 r. skierowaną do p. Andrzeja R., zam. w L. Wójt Gminy L. ustalił wysokość podatku od nieruchomości za 1994 r. w kwocie 1.067.000 zł za II półrocze z tytułu zajmowania w charakterze dzierżawcy lokalu użytkowego o powierzchni 80 m2.

Podstawę prawną decyzji stanowił art. 6 ust. 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31/, uchwała Rady Gminy w L. z dnia 28 stycznia 1994 r. w sprawie podatku od nieruchomości oraz art. 104 i art. 145 Kpa. W świetle uzasadnienia tej decyzji p. Andrzej R. jest posiadaczem zależnym lokalu o powierzchni 80 m2, w którym od grudnia 1990 r. prowadzi działalność gospodarczą /aptekę/. Przedmiotowy lokal jest wydzieloną częścią całego kompleksu budynków i jest wykorzystywany wyłącznie do prowadzenia działalności gospodarczej. Ten stan rzeczy uzasadniał - zdaniem organu - wymierzenie wspomnianego podatku od nieruchomości. Od omawianej decyzji p. Andrzej R. wniósł odwołanie z dnia 26 sierpnia 1994 r. Jako motywy tego odwołania przytoczył m.in., że budynek stanowi własność gminy, a oprócz apteki znajdują się w nim także siedziby innych instytucji.

Kolegium Odwoławcze przy Wojewódzkim Sejmiku Samorządowym w C., decyzją z dnia 12 września 1994 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z treścią art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31/, podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości stanowi dla budynków lub ich części powierzchnia użytkowa. Na gruncie zaś rozstrzyganej sprawy organ przyjął jako podstawę opodatkowania powierzchnię 80 m2 - tj. powierzchnię faktycznie użytkowaną przez podatnika. Decyzja ta została następnie zaskarżona do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł przede wszystkim, że właścicielem lokalu jest gmina. Na właścicielu zaś, a nie na najemcy spoczywa zdaniem skarżącego, obowiązek płacenia podatku od nieruchomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. nie znalazło podstaw uchylenia lub zmiany decyzji w trybie art. 200 par. 2 Kpa i wniosło o oddalenie skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Otóż zgodnie z art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych obowiązek podatkowy o podatku od nieruchomości ciąży m.in. na osobach fizycznych, które są posiadaczami zależnymi nieruchomości stanowiących własność gminy, jeżeli posiadanie wynika z umowy zawartej z właścicielem.

Obowiązkowi podatkowemu w omawianym zakresie podlegają m.in. budynku lub ich części /art. 3 ust. 1 pkt 1 powoływanej ustawy/, a podstawę opodatkowania /zgodnie z art. 4/ tych budynków lub części stanowi ich powierzchnia użytkowa. Rozstrzygana sprawa jest regulowana właśnie wskazanymi przepisami prawa. Skarżący jest niewątpliwie posiadaczem zależnym lokalu użytkowego o powierzchni 80 m2, lokal ten stanowi własność gminy, zaś wspomniane posiadanie wynika z umowy o dzierżawy lokalu zawartej z właścicielem nieruchomości /gminą/ w dniu 29 listopada 1990 r.

W świetle powyższych okoliczności spełnione zostały zatem wszystkie przesłanki niezbędne do przyjęcia, że właśnie na skarżącym spoczywa obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości. Twierdzenia skarżącego, zawarte w skardze, że "obowiązek płacenia podatku od nieruchomości spoczywa na właścicielu lokalu a nie na najemcy (...)" nie znajduje na gruncie rozstrzyganej sprawy uzasadnienia prawnego.

A zatem Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę stosownie do art. 207 par. 5 Kpa.