Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] września 2003r. Nr [...], wydanym na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 oraz art. 223 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w W. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez W. K. od decyzji Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] kwietnia 2003r. nr [...], odmawiającej wznowienia postępowania podatkowego w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług za okres od lipca 1993r. do grudnia 1994r. i pozostawił odwołanie bez rozpatrzenia.
Z motywów postanowienia wynika, że w dniu [...] kwietnia 2003r. Urząd Skarbowy W. wydał decyzję nr [...], odmawiającą wznowienia postępowania podatkowego w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług za okres od lipca 1993r. do grudnia 1994r.. Ponieważ podatnik ustanowił w sprawie pełnomocnika – W. K., decyzję wysłano na jego adres podawany w korespondencji z Urzędem, tj. ul. [...]. W dniu [...] kwietnia 2003r. doręczyciel umieścił na drzwiach mieszkania pełnomocnika zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki w urzędzie pocztowym. Przesyłka nie została podjęta i w dniu [...] kwietnia 2003r. została zwrócona nadawcy. W związku z tym uznano, że doręczenie decyzji nastąpiło w trybie art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej, w brzmieniu obowiązującym przed 1 września 2003r., w dniu 26 kwietnia 2003r..
Dnia [...] czerwca 2003r. W. K. złożył w Izbie Skarbowej w W. odwołanie od ww. decyzji Urzędu Skarbowego z dnia [...] kwietnia 2003r.. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że termin do wniesienia odwołania upłynął z dniem [...] maja 2003r., a więc zostało ono wniesione z uchybieniem terminu i z tego względu pozostawił je bez rozpatrzenia.
W skardze W. K. wniósł o uznanie zaskarżonego postanowienia za nieważne. Postawił szereg zarzutów przeciwko decyzji Urzędu Skarbowego, odmawiającej wznowienia postępowania oraz innym decyzjom wydanym przez organy podatkowe. W piśmie procesowym skarżący utrzymywał, iż nie składał prośby o kierowanie korespondencji do innej osoby, natomiast wysłanie decyzji na niewłaściwy adres pełnomocnika określił jako matactwo Urzędu Skarbowego.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga zasługuje na uwzględnienie. Wbrew stanowisku Dyrektora Izby Skarbowej decyzja Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] kwietnia 2003r. nr [...], odmawiająca wznowienia postępowania podatkowego w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług za okres od lipca 1993r. do grudnia 1994r., nie została doręczona prawidłowo. Została ona bowiem skierowana do pełnomocnika W. K. na adres W. ul. [...], podczas gdy w upoważnieniu udzielonym mu przez W. K. w dniu [...] kwietnia 1998r. wskazany jest inny adres, tj. W. ul. [...]. W aktach sprawy brak jest dokumentu, z którego wynikałoby, iż pisma należy doręczać pełnomocnikowi pod adres W. ul. [...]. Nie ma też informacji podatnika o wycofaniu pełnomocnictwa. Dlatego twierdzenie skarżącego, iż nigdy nie wydawał dyspozycji, by korespondencja była kierowana do innej osoby, nie znajduje potwierdzenia w materiałach niniejszej sprawy.
Zgodnie z art. 145 § 2 Ordynacji podatkowej, jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Zatem Urząd Skarbowy prawidłowo skierował decyzję z dnia [...] kwietnia 2003r. do pełnomocnika, jednak wysłanie jej na niewłaściwy adres zdyskwalifikowało skuteczność tej czynności i z tego względu za datę jej doręczenia należy przyjąć dzień odbioru decyzji w Urzędzie przez W. K. (zgodnie z treścią notatki służbowej sporządzonej na tę okoliczność).
Niezależnie od powyższego zauważenia wymaga, iż Dyrektor Izby Skarbowej nie dostosował rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym postanowieniu do brzmienia art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, pomimo że w jego podstawie prawnej prawidłowo wskazał ten przepis. Stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania, co wypełnia dyspozycję przywołanego przepisu, ale orzekł również o pozostawieniu odwołania bez rozpatrzenia, a to orzeczenie ustawodawca zastrzegł dla sytuacji, o których mowa w art. 228 § 1 pkt 3, czyli takich, gdy odwołanie nie spełnia warunków wynikających z art. 222.
Natomiast w związku z zarzutami skargi skierowanymi przeciwko decyzjom organów podatkowych oraz ich działaniom wyjaśnienia wymaga, iż stosownie do treści art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd oceniając zaskarżony akt rozstrzyga w granicach danej sprawy, aczkolwiek nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Granice rozpoznania sprawy przez sąd wyznacza zatem treść zaskarżonego rozstrzygnięcia. W rozpatrywanej sprawie zaskarżone zostało postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. dotyczące stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania i pozostawiające odwołanie bez rozpatrzenia. Zważywszy na treść art. 134 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocenie Sądu podlega wyłącznie to postanowienie. Dlatego wszelkie zarzuty skargi odnośnie innych aktów administracyjnych wydanych m. in. w sprawie określenia zobowiązania podatkowego, stwierdzenia nieważności decyzji, czy też działania organów podatkowych nie mogą być poddane rozważaniom w niniejszym postępowaniu sądowym.
Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), postanowiono jak w sentencji.
O zwrocie kosztów postępowania sądowego orzeczono w oparciu o art. 200 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.