Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] września 2003r. Nr [...], działając na podstawie art. 38 pkt 2 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w W. uwzględnił w całości skargę J. B. z dnia 7 listopada 2001r. skierowaną do Naczelnego Sądu Administracyjnego na postanowienie Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2001r. Nr [...] i uchylił zaskarżone postanowienie oraz po rozpatrzeniu zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] lipca 2001r. Nr [...], zaskarżone postanowienie utrzymał w mocy.
Z motywów postanowienia wynika, że Naczelnik Urzędu Skarbowego W. na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] wystawionego przez Zarząd Dróg Miejskich w W., obejmującego zaległości z tytułu opłaty za przejazd pojazdem nienormatywnym, wszczął postępowanie egzekucyjne wobec J. B. dokonując w dniu [...] sierpnia 2001r. zajęcia wierzytelności pieniężnych na rachunku bankowym zobowiązanego.
W dniu [...] czerwca 2001r. zobowiązany złożył zarzut braku wskazania podstawy prawnej obowiązku objętego tytułem wykonawczym, co jego zdaniem jest sprzeczne z art. 27 § 1 pkt 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz zarzut braku wymagalności obowiązku z uwagi na nie doręczenie mu decyzji określającej wysokość opłaty. Organ egzekucyjny, zgodnie z art. 34 § 1 wyżej przywołanej ustawy, złożony zarzut przesłał do wierzyciela celem uzyskania wypowiedzi. Wierzyciel w piśmie z dnia [...] lipca 2001r. uznał, że zarzut braku wymagalności obowiązku objętego tytułem jest bezzasadny, ponieważ decyzja z dnia [...] stycznia 2000r. Nr [...], z której wynika obowiązek uiszczenia opłaty w wysokości 2012,40 zł za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia, została J. B. doręczona w dniu 11 lutego 2000r. listem poleconym w sposób zastępczy, w trybie art. 44 k.p.a.. W załączeniu przekazał kserokopię pisma Urzędu Pocztowego w W. przy ul. [...] z dnia [...] lipca 2000r. Nr [...]. Organ egzekucyjny, biorąc po uwagę wypowiedź wierzyciela, oddalił zarzuty jako nieuzasadnione.
W zażaleniu zobowiązany powtórzył argumenty zawarte w zarzutach. Utrzymywał, że samo stwierdzenie wierzyciela odnośnie doręczenia decyzji jest niewystarczające wobec braku zwrotnego potwierdzenia jej odbioru. Organ egzekucyjny był w takiej sytuacji zobowiązany wymusić na wierzycielu przedstawienie dowodu zaświadczającego o doręczeniu decyzji.
Izba Skarbowa postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2001r. stwierdziła uchybienie terminu do wniesienia zażalenia i w związku z tym pozostawiła je bez rozpatrzenia. W dniu 7 listopada 2001r. J. B. złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc o uchylenie postanowienia Izby Skarbowej w W., ponieważ zostało ono wydane z rażącym naruszeniem prawa. Dyrektor Izby Skarbowej w W. uwzględnił skargę w całości i uchylił zaskarżone postanowienie z dnia [...] sierpnia 2001r. oraz po rozpatrzeniu zażalenia, utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] lipca 2001r. w przedmiocie oddalenia zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Podtrzymał stanowisko organu I instancji. Odnośnie prawidłowości doręczenia decyzji powołał się na stanowisko wierzyciela. Za niezasadny uznał zarzut dotyczący braków formalnych tytułu egzekucyjnego. Stwierdził, że tytuł wykonawczy spełnia wszystkie wymogi art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wskazana została zarówno treść obowiązku podlegająca egzekucji, podstawa prawna tego obowiązku, jak i podstawa prawna prowadzenia egzekucji administracyjnej.
W skardze J. B. zarzucił zaskarżonemu postanowieniu rażące naruszenie prawa. Podtrzymał zarzuty zawarte w zażaleniu. Stwierdził, że Izba Skarbowa w swym "matactwie" usiłuje przypisać doręczenie zastępcze decyzji w trybie art. 44 k.p.a.; o takim doręczeniu Zarząd Dróg nawet nie wspomniał. Utrzymywał, iż organ egzekucyjny nie wyjaśnił kwestii prawidłowości doręczenia decyzji, przez co naruszył art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a.. Zgłosił szereg zastrzeżeń do postawy pracowników Urzędu Skarbowego oraz działań urzędu pocztowego. Poinformował o otrzymaniu w dniu 13 października 2003r. decyzji Zarządu Dróg Miejskich z dnia [...] stycznia 2000r. Nr [...], określającej obowiązek wyegzekwowany w 2001r. - twierdząc, iż nie rozumie, dlaczego takie doręczenie miało miejsce, wyrażając przy tym nadzieję, że dla Sądu będzie to zrozumiałe.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o jej oddalenie. Zwrócił uwagę, że na nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo ich pracowników służy skarga w trybie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Podniósł też, iż większość korespondencji wysyłanej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego do J. B. jest doręczana w sposób zastępczy, gdyż ten nie podejmuje jej w terminie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie podstawowym zarzutem jest oparcie rozstrzygnięć Urzędu Skarbowego i Izby Skarbowej w zakresie prawidłowości doręczenia decyzji Zarządu Dróg Miejskich w W. z dnia [...] stycznia 2000r. Nr [...], z której wynika obowiązek uiszczenia opłaty w wysokości 2012,40 zł za przejazd pojazdem nienormatywnym, na stanowisku wierzyciela i piśmie urzędu pocztowego. Zdaniem skarżącego brak zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji zobowiązywał organ egzekucyjny do wyjaśnienia kwestii prawidłowości doręczenia decyzji.
Zarzut ten należy rozważyć na podstawie regulacji zawartych w art. 29 § 1 i art. 34 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 1991r. Nr 36, poz.161 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego W., tj. w dniu [...] lipca 2001r.. Pierwszy z tych przepisów stanowi, iż organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej, ale nie jest on uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Natomiast drugi przepis mówi o tym, że zarzuty zgłoszone na podstawie wskazanej w art. 33 pkt 1-6, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym także na podstawie wskazanej w art. 33 pkt 7, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu wypowiedzi wierzyciela. Z przepisów tych wynika brak uprawnień organu egzekucyjnego do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym oraz obowiązek uzyskania stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów.
Skoro zatem organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, to oparcie zarzutów na twierdzeniu, że obowiązek nie istnieje, wywoła zamierzony skutek jedynie w razie przyznania tego faktu przez wierzyciela w trybie art. 34 § 1 tej ustawy (por. wyrok NSA z dnia 30.11.2000r. sygn. akt III SA 2571/99, ONSA 2002/1/27, wyrok NSA z dnia 17.01. 2001r. sygn. akt I SA/Gd 2167/00, LEX nr 46461). W rozpatrywanej sprawie wierzyciel stwierdził, że obowiązek istnieje i powinien być egzekwowany. Trafnie zatem organ egzekucyjny uznał wniesiony zarzut za chybiony, a Izba Skarbowa zasadnie utrzymała w mocy postanowienie tego organu.
Wszelkie zastrzeżenia związane z decyzją Zarządu Dróg Miejskich w W. skarżący może zgłaszać do tego organu, ponieważ to on władny jest je rozpatrzyć. Postępowanie wykonawcze zmierza wyłącznie do wyegzekwowania obowiązku wynikającego z decyzji i w jego ramach nie jest możliwe prowadzenie postępowania wyjaśniającego sposób lub prawidłowość doręczenia decyzji. Jak już wyżej powiedziano, istotne jest stanowisko wierzyciela, a ten stwierdził, iż decyzja została skutecznie doręczona. Z tego względu za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a..
Za niezrozumiały należy uznać zarzut dotyczący nie wskazania w tytule wykonawczym podstawy prawnej określenia opłaty za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia, gdyż w polu 28 tytułu wykonawczego taka podstawa została wskazana.
Pozostałe zarzuty skargi są efektem nieznajomości prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie rozpoznaje skarg na "działalność" jakiegokolwiek organu, lecz na konkretne decyzje i inne akty organów administracji (art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm..) W niniejszej sprawie przedmiotem skargi może być tylko postanowienie Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2003r., a nie działalność urzędu skarbowego lub pocztowego, czy też niewłaściwe zachowanie pracowników tych urzędów. Podobnie nie jest rolą Sądu dociekać, dlaczego decyzja Zarządu Dróg Miejskich z dnia [...] stycznia 2000r., określająca obowiązek wyegzekwowany w 2001r. została doręczona, według twierdzeń skarżącego, w dniu 13 października 2003r.. Na to pytanie może odpowiedzieć nadawca przesyłki. Sąd rozpatrując niniejszą sprawę miał na względzie stan prawny i faktyczny występujący w dacie orzekania przez Izbę Skarbową.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), postanowiono jak w sentencji.